Άρης Δημοκίδης
Είδα το βίντεο του e-Fresh (του πληρέστερου online supermarket στην Ελλάδα, που παρέχει -χωρίς ουρές και κουβάλημα- μια ολοκληρωμένη υπηρεσία e-commerce στο απαιτητικό Αθηναϊκό κοινό).
Είναι για τους καλοκαιρινούς τύπους:
View this post on Instagram
Έκανα λοιπόν το quiz και βγήκα Μπέλα Νατουράλε! «Ο τύπος που το καλοκαίρι κάνει ελεύθερο κάμπινγκ με μεγάλες παρέες στην Ικαρία, αράζει στη θάλασσα γύρω από τη φωτιά και κυκλοφορεί όλη τη μέρα με ένα μαγιό. Λατρεύει τη φύση και οτιδήποτε πηγάζει από αυτή και γι’ αυτό το λόγο απολαμβάνει τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά του καλοκαιριού.»
Μπείτε εδώ για να κάνετε και εσείς το quiz και να δείτε τι τύπος είστε.
Με αφορμή το βιντεάκι, έφτιαξα και τους δικούς μου εναλλακτικούς, καλοκαιρινούς τύπους.
Κι επειδή ισχύει πως όποιος κοροϊδεύει κοροϊδεύει τα μούτρα του, να πω ότι ανήκω λίγο έως πολύ σε όλες τις κατηγορίες, και ο σαρκασμός μου γι’ αυτές είναι αυτοβιογραφικός 😉
Ο «Σαν την Χαλκιδική δεν έχει»
Συγγνώμη, αν σας πρήζουμε εμείς οι βόρειοι, αλλά όντως δεν έχει. Πήγα σε νησιά με *αρκετές* πανέμορφες παραλίες, όμως η Χαλκιδική δεν έχει απλά κάποιες, αλλά εκατοντάδες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη τους. Στα νησιά πολλές φορές το νερό ήταν παγωμένο, το χρώμα της θάλασσας περίεργο, η άμμος δύστροπη, είχε πέτρες, είχε φύκια, είχε μόνιμα αέρα, ήταν δύσβατα.
Η Χαλκιδική ποτέ δεν με πρόδωσε.
Δεν έχει απαραίτητα μία παραλία που να ξεχωρίζει ή να είναι τρομερά ινσταγκράμαμπολ ώστε να μπαίνει σε λίστες. Είναι όμως σχεδόν όλες ισάξια καλές, κι αυτή η ποικιλία και η πληθώρα είναι που κάνουν τη διαφορά.
Ο «30 μπάνια, 160 παγωτά»
Καθώς μεγαλώνουμε, συχνά μετρούμε την ευτυχία με τα χρήματα ή τα αντικείμενα που αγοράζουμε. Θαυμάζω αυτούς που παραμένουν ακόμα παιδιά και μετρούν την καλοκαιρινή ευτυχία με πράγματα που είτε είναι δωρεάν (μπάνιο στη θάλασσα) ή αρκετά φτηνά (παγωτά).
Ως παιδιά δεν κοιτούσαμε τραπεζικούς λογαριασμούς ούτε μαζεύαμε πολυτελή αντικείμενα. Μετρούσαμε *εμπειρίες* και μαζεύαμε ευτελείς αλλά πανέμορφες γυαλόπετρες απ’ την άμμο.
Ξέραμε το πώς μπορούσαμε να γίνουμε ευτυχισμένοι με τα λίγα και βρίσκαμε παντού την ομορφιά. Μπράβο σε όποιον το καταφέρνει και ως μεγάλος.
Ο «Πού είναι ένας Ηρώδης;!»
Είναι αυτός ο τύπος άντρα ή γυναίκας που δεν αντέχει με τίποτα τις τσιρίδες των παιδιών, τα παιχνίδια τους (αν παίζουν ρακέτες ακόμα χειρότερα) και κάνει συνέχεια «τσκ τσκ τσκ, εδώ βρήκαν να φέρουν τα μωρά τους όλοι αυτοί;»
Επιπλέον εξοργίζονται με τους γονείς των παιδιών που τα αφήνουν ανεξέλεγκτα να διαταράσσουν την καλοκαιρινή γαλήνη και δεν τα μαντρώνουν κάτω απ’ την ομπρέλα με ένα φίμωτρο στο στόμα.
Εννοείται βέβαια ότι αν και όταν γίνουν αυτοί οι ίδιοι γονείς, θα φέρνουν τα παιδιά στις ίδιες παραλίες απ’ τις οποίες πρότειναν απαγόρευση εισόδου στα μωρά, θα τα αφήνουν κι αυτοί ελεύθερα να ενοχλούνε τους λουόμενους για να ησυχάσει το κεφαλάκι τους, και αν κάποιος πει «Πού ‘σαι Ηρώδη;» θα προσβληθούν τρελά! 😁😁
Ο «Λίγο να με δει ο ήλιος, δεν θα αρπάξω»
Έχω πολλούς φίλους τέτοιους. Εγώ είμαι της κατηγορίας «αυτός που πρήζει τους άλλους να βάλουν αντηλιακό» κι αυτοί το αποφεύγουν γιατί θέλουν να μαυρίσουν. Τους λέω «βρε παιδί μου, πέρασε η ώρα, κυκλοφορούν και μελανώματα, μη βάζεις άλλο λάδι», αλλά με αγνοούν πανηγυρικά.
Σταματούν να με αγνοούν το ίδιο βράδυ όταν με ικετεύουν να τους πασαλείβω γιαούρτια στο τσουρουφλισμένο τους δέρμα…
Τότε γίνομαι ο άλλος τύπος, ο σταλεγάκιας 😉
Ο «Δεν θα κάτσουμε πολύ, κανά δεκαωράκι μόνο»
Ετοιμάζει χιλιάδες προμήθειες, χτίζει σπιτάκι με ό,τι καλάμια βρει εκεί γύρω, βάζει μουσικούλα, έχει βιβλίο, κάνει δουλειές, βουτάει ανά μία ώρα.
Ο καλύτερος τύπος εδώ που τα λέμε, – ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή και το καλοκαίρι.
Ο «Κάτι να τσιμπήσουμε θα έχει;»
Ακόμα κι αν τον διαβεβαιώσεις ότι έχει μπαρ, καντίνα, ταβερνούλα, λουκουματζή που πάει συνέχεια πάνω-κάτω και φωνάζει «ντόνατς!», θα φέρει μαζί του την Άρτα και τα Γιάννενα.
Και το καλύτερο είναι ότι θα τα φάει όλα μέχρι το τελευταίο ψίχουλο!
Ο «Δεν θα πάρουμε πολλά πράγματα στην παραλία»
Γνωρίζει πόσα ακριβώς κυβικά χωρητικότητας έχει το αυτοκίνητό του ώστε να μη μείνει ούτε ένα αναξιοποίητο σημείο που να μην βάλει κάτι.
Εσύ μπορεί να έχεις πάρει μόνο ένα ελαφρύ σακίδιο για τον εαυτό σου, αλλά στο τέλος αναγκαστικά θα φορτωθείς όλα τα δικά του σαν το χαμάλη.
Ο «Πάω θερινό σινεμά γιατί είμαι σινεφίλ!»
Ενώ στην πραγματικότητα όλοι ξέρουμε ότι πας για το λουκάνικο!
(Για μένα τουλάχιστον το αν έχει καλό λουκάνικο είναι σημαντικότερο απ’ το τι φιλμ παίζει!)
Ο «καλοχειμωνάκιας»
Θα έπρεπε να απαγορευτούν δια νόμου. Ξέρετε πολύ καλά για ποιους μιλάω: Γι’ αυτούς που με το που τελειώνουν οι δικές τους διακοπές, φωνάζουν αυτάρεσκα σ’ όλους «Άντε και Καλό Χειμώνα!», και «Κάθε Κατεργάρης στον Πάγκο του» και το χειρότερο «Τα Κεφάλια Μέσα». Μπορεί να είναι 17 Αυγούστου. Μπορεί να είναι 1 Σεπτεμβρίου. Μπορεί να έχει 40 βαθμούς έξω. Κι όμως, θέλουν να χαλάσουν τη διάθεση όλων, πιθανότατα επειδή χάλασε η δική τους.
Φτάνει Πια!
Ας το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή. O χειμώνας δεν ξεκινά με το που θα τελειώσουμε εμείς τις διακοπές μας. Ο χειμώνας ξεκινά κάθε χρόνο την πρώτη Δεκεμβρίου. Στη χειρότερη περίπτωση αν υπολογίσουμε τα ηλιοστάσια κλπ, ο χειμώνας ξεκινά στις 22 Δεκεμβρίου. ΟΧΙ στις 20 Αυγούστου ή στις 10 Σεπτεμβρίου.
Αντί για το μίζερο, μοιρολατρικό και χαιρέκακο «Καλό Χειμώνα!» μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, αν πρέπει οπωσδήποτε, άλλες ωραιότατες ευχές: «Καλή Σεζόν!» ή «Καλό Φθινόπωρο!», ή (το αγαπημένο μου κι ας άφησα τα θρανία πριν 25 χρόνια): «Καλή Σχολική Χρονιά!» 😜