Δημήτρης Καβατζικλής
Οι κατά συρροή δολοφόνοι αποκτούν την κακή τους φήμη είτε από τις περίεργες και βάρβαρες μεθόδους που χρησιμοποιούν για να εξολοθρεύσουν τα θύματά τους και να κρύψουν κατόπιν τα ίχνη τους είτε από τον απόλυτο αριθμό των θυμάτων που αφήνουν πίσω τους, που παραείναι μεγάλος για να μη σοκάρει. Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό τους είναι ότι δρουν μόνοι. Μέσα στην ασφάλεια της ανωνυμίας οι παρακάτω διαβόητοι φονιάδες εκτέλεσαν μια σειρά από φρικιαστικά εγκλήματα, χαρακτηριστικά της διαταραγμένης φύσης τους.
Εμπνευσμένο από βίντεο του καναλιού FIVE του youtube
5. Τζακ ο Αντεροβγάλτης
Τζακ ο Αντεροβγάλτης (Jack the Ripper) είναι το ψευδώνυμο που δόθηκε σε έναν αγνώστου ταυτότητας δολοφόνο ο οποίος δρούσε στην περιοχή Ουάιτσάπελ του Λονδίνου στα τέλη του 19ου αιώνα ξεκινώντας από το 1888. Το όνομα άρχισε να χρησιμοποιείται απο την μέρα που κάποιος έστειλε ένα γράμμα στο Κεντρικό Γραφείο Ειδήσεων του Λονδίνου, ισχυριζόμενος πως είναι ο δολοφόνος με αυτό το όνομα.
Τα θύματα ήταν γυναίκες οι οποίες έβγαζαν χρήματα ως πόρνες. Οι φόνοι συνέβαιναν σε δημόσιους χώρους την νύχτα ή τα ξημερώματα. Ο λαιμός των θυμάτων ήταν κομμένος και το σώμα ήταν ακρωτηριασμένο. Διάφορες θεωρίες υποστηρίζουν πως τα θύματα στραγγαλίζονταν πρώτα έτσι ώστε να μην φωνάζουν, κάτι το οποίο εξηγεί και την έλλειψη αίματος στις σκηνές των εγκλημάτων. Η αφαίρεση των εσωτερικών οργάνων από τρία θύματα έκανε μερικούς αστυνομικούς της εποχής να πιστεύουν πως ο δολοφόνος κατείχε ανατομική ή χειρουργική γνώση.
Οι εφημερίδες άρχισαν να δίνουν όλο και πιο εκτεταμένη προβολή στο θέμα, κυρίως στην αγριότητα των επιθέσεων και στην αδυναμία της αστυνομίας στο να το συλλάβει τον δολοφόνο, ο οποίος φαίνεται ότι ξέφευγε από την αστυνομία για μερικά λεπτά. Επειδή η ταυτότητα του δολοφόνου δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ η ιστορία των γεγονότων έχει λάβει και ένα χαρακτήρα αστικού μύθου με μια μίξη ιστορικών και φανταστικών στοιχείων.
4. Σουτσόμου Μιγιαζάκι
Ο Τσουτόμου Μιγιαζάκι θεωρείται από τους πιο μοχθηρούς και αδυσώπητους κατά συρροή δολοφόνους. Σκότωσε 5 ανήλικα κορίτσια μέσα σε ένα χρόνο και έχει μείνει γνωστός στην ιστορίας ως ο «Φονιάς του μικρού κοριτσιού» και ως «Δράκουλας», αφού μετά τις δολοφονίες των παιδιών συνήθιζε να βάζει το αίμα τους σε ποτήρι και να το πίνει.
Ο Μιγιαζάκι ξεκίνησε την εγκληματική του δράση τον Αύγουστο του 1988. Επέλεξε τυχαία 4 κορίτσια, ηλικίας μεταξύ 4 και 7 ετών. Τα σκότωσε και ασέλγησε σεξουαλικά στα άψυχα κορμιά τους. Στη συνέχεια, έβαλε από το αίμα τους σε ένα ποτήρι, το ήπιε, ενώ έφαγε και κομμάτι από το χέρι του ενός παιδιού. Την επόμενη μέρα, έγραψε γράμματα στις οικογένειες των θυμάτων, στα οποία περιέγραφε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τις δολοφονίες των παιδιών τους. Αυτό όμως δεν ήταν αρκετό. Ο δράστης για μεγάλο χρονικό διάστημα τηλεφωνούσε στο σπίτι των κοριτσιών. Όταν το σήκωναν, το έκλεινε. Όταν δεν απαντούσαν, το τηλέφωνο συνέχιζε να χτυπάει αδιάκοπα επί 20 λεπτά.
Τον Ιούλιο του 1989, ο Μιγιαζάκι αποπειράθηκε να βιάσει ένα κορίτσι στο πάρκο. Ωστόσο δεν πρόλαβε, καθώς τον εμπόδισε ο πατέρας της, ο οποίος ενημέρωσε και την αστυνομία. Ο δολοφόνος συνελήφθη. Ύστερα από έρευνα στο διαμέρισμα του, έγινε γνωστό ότι είχε περισσότερες από 5.000 ταινίες πορνό. Επίσης στην αποθήκη του βρέθηκαν φωτογραφίες και αντικείμενα των θυμάτων, τα οποία κρατούσε σαν συλλογή. Η δίκη αυτής της πολύκροτης υπόθεσης ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1990. Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Μιγιαζάκι δήλωσε πως δεν ευθυνόταν για το θάνατο των κοριτσιών και πως «ο άλλος, κακός του εαυτός, που ενυπήρχε μέσα του, τον ανάγκαζε να σκοτώνει». Το δικαστήριο δεν πείστηκε και τον καταδίκασε σε θάνατο. Ο Μιγιαζάκι εκτελέστηκε δι’ απαγχονισμού τον Ιούνιο του 2008.
3. Πέδρο Λόπεζ
Ο López έγινε γνωστός ως το «τέρας των Άνδεων» το 1980, όταν οδήγησε την αστυνομία στους τάφους των 53 από τα θύματά του στο Εκουαδόρ, όλα ήταν κορίτσια από εννέα ως δώδεκα ετών. Αργότερα ισχυρίστηκε ότι είχε σκοτώσει πάνω από 100 νεαρά κορίτσια.
Είχε συλληφθεί από μια φυλή ιθαγενών, οι οποίοι ήταν έτοιμοι να τον εκτελέσουν, όταν ένας Αμερικανός ιεραπόστολος παρενέβη και τους έπεισε να τον παραδώσει στην αστυνομία του κράτους. Η αστυνομία τον απελευθέρωσε σύντομα. Όταν μεταφέρθηκε στην Κολομβία και το Εκουαδόρ σκότωνε, όπως είπε, περίπου τρία κορίτσια την εβδομάδα. Ο López αργότερα δήλωσε: «Μου αρέσουν τα κορίτσια στο Εκουαδόρ, είναι πιο ήπια και πιο αθώα». Οι αρχές είχαν πιστέψει στο παρελθόν ότι η εξαφάνιση τόσων πολλών κοριτσιών οφείλεται σε σεξουαλική δουλεία ή πορνεία.
Ο López συνελήφθη όταν μια απόπειρα απαγωγής απέτυχε και ο ίδιος εγκλωβίστηκε από τους εμπόρους της αγοράς. Ομολόγησε σε πάνω από 300 δολοφονίες. Η αστυνομία τον πίστεψε μόνο όταν αποκάλυψε τον ομαδικό τάφο των πολλών θυμάτων του. Συνελήφθη το 1980 και αφέθηκε ελεύθερος από τη φυλακή στο Εκουαδόρ στις 31 Αυγούστου 1994, και συνελήφθη εκ νέου μια ώρα αργότερα ως παράνομος μετανάστης και παραδόθηκε στις αρχές της Κολομβίας. Διαγνώστηκε ως παράφρων και μπήκε σε ψυχιατρική πτέρυγα νοσοκομείου της Μπογκοτά. Το 1998 ανακηρύχθηκε υγιής. Η Ιντερπόλ εξέδωσε νέα σύλληψή για τον López από τις κολομβιανές αρχές για μια νέα δολοφονία το 2002. Κανείς δεν τον έχει δει από τότε και κανείς δεν ξέρει αν ο López είναι νεκρός ή ζωντανός.
2. Έντ Γκέιν
Γεννήθηκε στο Λακρος του Γουισκόνσιν και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Η μητέρα του μισούσε τον πατέρα του αλλά ήταν εγκλωβισμένη σε έναν απαίσιο γάμο, λόγω των αυστηρών θρησκευτικών της πεποιθήσεων που της απαγόρευαν να πάρει διαζύγιο. Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1940, αυτός και ο αδερφός του έκαναν δουλειές του ποδαριού για να βγάλουν τα προς το ζην. Μετά το θάνατο και του αδελφού του, ο Εντ έζησε μόνος με τη μητέρα του, η οποία πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1945, μετά από πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια. Ο Εντ μετά τον θάνατό της κατέρρευσε εντελώς. Παρέμεινε μόνος του στο αγρόκτημα, ζώντας με τα κέρδη από τις δουλειές του ποδαριού. Είχε κλειδώσει τα δωμάτια που χρησιμοποιούνταν από τη μητέρα του, αφήνοντας τα άθικτα, ενώ το υπόλοιπο σπίτι ήταν πιο βρώμικο κι από στάβλο. Ο ίδιος ο Εντ ζούσε σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στην κουζίνα. Ήταν εκείνη την περίοδο που άρχισε να ενδιαφέρεται για περιοδικά σατανισμού και λατρείας του θανάτου και ιστορίες περιπέτειας, ιδίως εκείνων που αφορούν κανίβαλους, ή ναζιστικές θηριωδίες.
Το 1957 μία ιδιοκτήτρια καταστήματος στο Πλέινφιλντ ονόματι Μπέρνις Γουόρντεν εξαφανίστηκε και η αστυνομία είχε λόγο να υποπτεύεται τον Γκέιν που είχε αρχίσει πια να γίνεται όλο και πιο τρομακτικά παράξενος. Ο γιος της Γουόρντεν είπε στους ανακριτές ότι ο Γκειν είχε έρθει στο κατάστημα το βράδυ πριν από την εξαφάνιση. Ψάχνοντας το σπίτι του Γκειν, οι αστυνομικοί ανακάλυψαν το αποκεφαλισμένο σώμα της Γουόρντεν σε ένα υπόστεγο, κρεμασμένο από τους καρπούς της, με ένα οριζόντιο δοκάρι στους αστραγάλους της. Το σώμα της ήταν ντυμένο σαν ελάφι, ενώ είχε είχε πυροβοληθεί με ένα τουφέκι μεγάλου διαμετρήματος. Οι ακρωτηριασμοί έγιναν μετά το θάνατο της.
Ψάχνοντας στο σπίτι, οι αρχές βρήκαν τέσσερις μύτες, ολόκληρα ανθρώπινα οστά και θραύσματα, εννέα μάσκες από ανθρώπινο δέρμα, μπολ κατασκευασμένα από ανθρώπινα κρανία, δέκα γυναικείες κεφαλές με τις κορυφές πριονισμένες, καλύμματα καρέκλας από ανθρώπινο δέρμα, εννέα αιδοία σε ένα κουτί παπουτσιών, μια ζώνη κατασκευασμένη από ανθρώπινες γυναικείες θηλές, κρανία στους στύλους του κρεβατιού του, ένα ζευγάρι χειλιών στο παράθυρο και ένα φωτιστικό φτιαγμένο από δέρμα ανθρώπινου προσώπου. Όταν ανακρίθηκε ο Γκέιν είπε στους ερευνητές ότι μεταξύ 1947 και 1952, έκανε 40 επισκέψεις σε τρία τοπικά νεκροταφεία για να ξεθάψει πρόσφατα θαμμένα σώματα, και όποια γυναίκα έμοιαζε με τη μητέρα του, έπαιρνε κομμάτια της και στόλιζε το σπίτι.
Ο Γκέιν δικάστηκε με το ελαφρυντικό της παραφροσύνης και εστάλη στο Κεντρικό Νοσοκομείο του κράτους για τους παράφρονες εγκληματίες. Το 1968, οι γιατροί του Γκειν αποφάσισαν ότι ήταν αρκετά υγιής για να δικαστεί. Η δίκη άρχισε στις 14 Νοεμβρίου 1968, και κράτησε μία εβδομάδα. Κρίθηκε ένοχος για φόνους πρώτου βαθμού από τον δικαστή αλλά επειδή βρέθηκε να είναι νόμιμα παράφρων, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα ψυχιατρείο.
Πέθανε από αναπνευστική ανεπάρκεια το 1984 σε ηλικία 77 ετών στο Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας της Μεντότα, ενώ ο τάφος του υπέστη βανδαλισμούς συχνά όλα αυτά τα χρόνια. Η ιστορία του Ed Gein είχε μια μόνιμη επίδραση στη δυτική λαϊκή κουλτούρα, όπως αποδεικνύεται από τις πολυάριθμες εμφανίσεις του σε ταινίες, μουσική και λογοτεχνία. Επίσης προσαρμόστηκε σε μια σειρά από ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των In the Light of the Moon (2000) Ed Gein (2001), Ed Gein και: Ο χασάπης του Plainfield (2007).
1. Άλμπερτ Φις
Ήταν διαβόητος Αμερικανός κατ’ εξακολούθηση δολοφόνος μικρών παιδιών- με κανιβαλική συμπεριφορά. Αν και ο ίδιος παραδέχτηκε ότι είχε κακοποιήσει και θανατώσει 100 περίπου παιδιά, ωστόσο λογοδότησε στην δικαιοσύνη για ένα μόνο έγκλημα. Δικάστηκε για τον φόνο της 10 χρονης Γκρέις Μπαντ.
Κατά την διάρκεια των ανακρίσεων η Αστυνομία είτε από ομολογίες του Φις είτε από οικογένειες θυμάτων που αναγνώρισαν τον δράστη, οδηγήθηκε στην ανακάλυψη και άλλων θυμάτων του Φις.
Στις 2 Ιουλίου του 1924 ο 8χρονος Φράνσις ΜακΝτόνελ, -γιός αστυνομικού- απήχθη από την γειτονιά του στο Στέιτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης. Το πτώμα του μικρού παιδιού βρέθηκε την επόμενη μέρα, στο παρακείμενο δάσος, στραγγαλισμένο με τις τιράντες του παντελονιού του. Αυτόπτες μάρτυρες τότε, είχαν δει έναν ξένο άντρα με γκρι κοστούμι και μεγάλο μουστάκι να γυροφέρνει στην περιοχή την μέρα της απαγωγής. Στην ίδια περιοχή, εξάλλου, έναν χρόνο πριν, το 1923 είχε βρεθεί και πάλι το πτώμα ενός κρεμασμένου από ένα δέντρο παιδιού. Με την δημοσίευση των φωτογραφιών του Φις, οι μάρτυρες αναγνώρισαν τον άντρα που μιλούσε με το παιδί εκείνη τη μέρα. Ο Φις ο ίδιος αν και αργοπορημένα, μετά το τέλος της δίκης του, παραδέχτηκε ότι αυτός σκότωσε το παιδί.
Στις 11 Φεβρουαρίου του 1927 άλλο ένα παιδί, ο 4χρονος, Μπίλι Γκάφνι, εξαφανίστηκε από το Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Ο μικρός δεν βρέθηκε ποτέ. Ένας οδηγός δημόσιου λεωφορείου, αναγνώρισε τον Φις σαν τον άνθρωπο που καθόταν στο λεωφορείο μαζί με τον μικρό Μπιλ εκείνη την ημέρα. Ο Φις σε ακόμα ένα ανατριχιαστικό γράμμα προς τον δικηγόρο του, παραδέχτηκε ότι είχε απαγάγει, σκοτώσει και φάει τον μικρό Μπιλ. Υπάρχουν ακόμα κάποια παιδιά που η Αστυνομία έχει συνδέσει με τον Φις, χωρίς εκείνος να έχει παραδεχτεί την ενοχή του.
Ο δικηγόρος του τόνισε ότι ο Φις όχι μόνο ήταν άρρωστος αλλά ήταν και ψυχιατρικό φαινόμενο, αφού πρώτη φορά καταγράφεται στα νομικά και ιατρικά χρονικά άνθρωπος με τόσες συνδυασμένες σεξουαλικές διαστροφές και παραφιλίες. Πραγματικά, οι ψυχίατροι έκαναν λόγο για Σαδισμό, Μαζοχισμό, Επιδειξιομανία, Οφθαλμολαγνεία, Κανιβαλισμό, Κοπροφιλία, Ουρολαγνεία, Παιδοφιλία, και άλλες διεστραμμένες πρακτικές για την πρόκληση σεξουαλικής ηδονής.
Καταδικάστηκε σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα. Εκτελέστηκε στις 16 Ιανουαρίου του 1936 στις φυλακές Sing Sing της Νέας Υόρκης, και έγινε ο γηραιότερος σε ηλικία άνθρωπος (66 χρονών) που πέθανε στην ηλεκτρική καρέκλα.