Άρης Δημοκίδης
Θυμάμαι απ’ όταν ήμουν μικρός την αγάπη (και την βαθιά πίστη) που είχαμε οικογενειακώς στη Διεθνή Αμνηστία. Τότε γράμματα γράφονταν και ταχυδρομούνταν για να μην εκτελεστεί μια γυναίκα σε κάποια μακρινή χώρα ή για να απελευθερωθεί κάποιος πολιτικός κρατούμενος. Σήμερα, στην ψηφιακή εποχή, η ευαισθητοποίηση είναι πιο εύκολη και πιο μαζική. Και ο καθένας βοηθά όπως μπορεί.
Το 1959, ο μεγάλος υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Πάμπλο Πικάσο, είχε σχεδιάσει ειδικά για τη Διεθνή Αμνηστία αυτό:
και το δώρισε στην οργάνωση για να το χρησιμοποιεί στο υλικό της.
Το εμβληματικό αυτό σχέδιο έγινε αφίσα, εξώφυλλο, κονκάρδα, κ.α. Ενέπνευσε έκτοτε χιλιάδες καλλιτέχνες που κι αυτοί έφτιαξαν έργα τέχνης και τα δώρισαν στην Διεθνή Αμνηστία.
Juan Miró, 1977
Lemel Yossi, 1995
Joop Lieverst, 1969
Yosuke Kawamura, 1980
Alexander Calder, 1975
Steve McCurry, 2010
Roman Cieslewicz, 1977
Nriva Kapaxalov, 1979
Η Διεθνής Αμνηστία ιδρύθηκε το 1961 από τον Πίτερ Μπένενσον και είναι ένα παγκόσμιο, ανεξάρτητο, εθελοντικό κίνημα με 7 εκατομμύρια μέλη, ακτιβιστές και υποστηρικτές, με δομές και εθνικά Τμήματα και πάνω από 1800 επαγγελματικά στελέχη, οι οποίοι αγωνίζονται όλοι μαζί για να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα και να σταματήσουν οι παραβιάσεις τους.
«Το όραμά μας είναι κάθε άνθρωπος να απολαμβάνει τα ανθρώπινα δικαιώματα που αναφέρονται στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και σε άλλα διεθνή πρότυπα», λένε στη διακήρυξή τους. «Μέχρις ότου κάθε άνθρωπος να μπορεί να απολαμβάνει όλα τα δικαιώματά του, θα συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας. Δεν θα σταματήσουμε αν κάθε άνθρωπος δεν ζει με αξιοπρέπεια, αν η φωνή του κάθε ανθρώπου δεν μπορεί να ακουστεί, αν δεν σταματήσουν τα βασανιστήρια και οι εκτελέσεις.»
Ως πρώην μέλος θα ήθελα να πω τα κάτωθι.
Η Διεθνής Αμνηστία είναι καλή και χρήσιμη. Τελεία και αλλαγή παραγράφου.
Δύο τινά έχω να προσάψω.
Είναι περιπτώσεις που απλά κάνει πολιτική.
Οι εθελοντές δεν είναι τίποτα άλλο παρά δωρεάν εργαζόμενοι για να κάνει καριέρα ένα ποσοστό μη εθελοντών.