Βάνα Κράβαρη
Ο μονόλογος της America Ferrera στη Barbie περνάει ξανά και ξανά από τα feed μας. Όχι άδικα. Στην ταινία που «δεν θα σου αλλάξει τη ζωή» η Ferrera είχε λίγα λεπτά να περιγράψει σχεδόν με μια ανάσα το γυναικείο βίωμα. Τα πρέπει και δεν πρέπει που συγχέονται και κοντράρουν το ένα το άλλο. Τις καταπιέσεις και τα καλούπια που καλούμαστε να χωθούμε, ακόμα και ακρωτηριασμένες, για να επιβιώσουμε σε αυτόν τον κόσμο, χωρίς να ενοχλούμε, αλλά και μειώνοντας το ποσοστό αδικίας για το οποίο καλούμαστε να μη γκρινιάζουμε, γιατί το «να γκρινιάζεις δεν σε κάνει κουλ κορίτσι».
Τον μονόλογο της Ferrera θα τον αφήσουμε παρακάτω, ακριβώς όπως τον βρήκαμε στη Lifo, αλλά θα αφήσουμε και πέντε ακόμα κινηματογραφικούς μονολόγους, από γυναίκες για γυναίκες που έχουν νιώσει πως χρειάστηκε να θυσιάσουν φιλοδοξίες για τον έρωτα, που μπερδεύτηκαν με το προαπαιτούμενο της επιλογής, που κατάλαβαν πως το να είσαι γυναίκα μπορεί να γίνει αβίωτο αν δεν βάλεις «λίγο νερό στο κρασί σου», που βρήκαν την ισορροπία ανάμεσα στην ενστικτώδη στήριξη προς άλλες γυναίκες λόγω του συλλογικού βιώματος και τον ανταγωνισμό που φυτεύει η πατριαρχία στη μήτρα αυτής της βιωματικής ταύτισης, που κατάλαβαν πως τα «παραμύθια» που μας μεγάλωσαν γούσταραν γυναίκες που εξαργυρώνουν τη μητρότητα σε πόνο και την έμφυλη ανισότητα σε μια κατάσταση που είναι it is what it is.
Η America Ferrera στη Barbie
“Είναι κυριολεκτικά αδύνατο να είσαι γυναίκα. Όσο όμορφη και όσο έξυπνη κι αν είσαι, ποτέ δεν πιστεύεις ότι είσαι αρκετά καλή. Πρέπει πάντα να είμαστε εξαιρετικές, αλλά με κάποιο τρόπο το κάνουμε πάντα λάθος.
Πρέπει να είσαι αδύνατη, αλλά όχι πολύ αδύνατη. Και ποτέ δεν μπορείς να πεις ότι θέλεις να είσαι αδύνατη. Πρέπει να λες ότι θέλεις να είσαι υγιής, αλλά συγχρόνως οφείλεις να είσαι και αδύνατη. Πρέπει να έχεις λεφτά, αλλά δεν μπορείς να ζητήσεις λεφτά γιατί αυτό είναι χυδαίο. Πρέπει να προσπαθείς να γίνεις το αφεντικό, αλλά δεν μπορείς να είσαι σκληρό αφεντικό. Πρέπει να ηγείσαι, αλλά δεν μπορείς να απορρίπτεις τις ιδέες των άλλων. Πρέπει να αγαπάς το να είσαι μητέρα, αλλά να μη μιλάς συνέχεια για τα παιδιά σου. Πρέπει να είσαι γυναίκα καριέρας, αλλά και να φροντίζεις πάντα για τους άλλους.
Πρέπει να αντιδράς στις φριχτές ανδρικές συμπεριφορές, αλλά αν το κάνεις, σε κατηγορούν ότι διαρκώς παραπονιέσαι. Πρέπει να παραμένεις όμορφη για τους άνδρες, αλλά όχι τόσο όμορφη ώστε να τους δελεάζεις υπερβολικά ή να απειλείς με την ομορφιά σου άλλες γυναίκες, από τη στιγμή που υποτίθεται ότι είσαι μέλος της γυναικείας αδελφότητας. Πρέπει πάντα να ξεχωρίζεις και πάντα να είσαι ευγνώμων. Μην ξεχνάς όμως ποτέ ότι το σύστημα είναι στημένο. Δεν πρέπει ποτέ να γερνάς, να είσαι ποτέ αγενής, να κάνεις επίδειξη, να είσαι εγωίστρια, να πέφτεις, να αποτυγχάνεις, να δείχνεις ότι φοβάσαι, να παρεκκλίνεις από τη γραμμή. Είναι τόσο δύσκολο! Είναι τόσο αντιφατικό και κανείς δεν πρόκειται να σου δώσει μετάλλιο ή να σου πει ευχαριστώ! Και στο τέλος σου λένε ότι όχι μόνο τα έχεις κάνεις όλα λάθος, αλλά και ότι για όλα φταις εσύ.
Έχω κουραστεί τόσο πολύ να βλέπω τον εαυτό μου και κάθε άλλη γυναίκα να γίνεται κόμπος για να φαίνεται συμπαθητική. Και αν όλα αυτά ισχύουν ακόμα και για μια κούκλα, τότε δεν ξέρω καν τι να σκεφτώ πια.”
Η Saoirse Ronan στο “Little Women”
“Αν ήμουν ένα κορίτσι σε ένα βιβλίο, όλο αυτό θα ήταν τόσο εύκολο. Απλώς θα παραιτούμουν από τον κόσμο με χαρά. Πάντα ήμουν αρκετά ικανοποιημένη με την οικογένειά μου, δεν το καταλαβαίνω. Ίσως βιάστηκα να τον απορρίψω, Laurie. Αν με ρωτούσε ξανά νομίζω θα του έλεγα ναι. Πιστεύεις θα με ρωτήσει ξανά; Με νοιάζει περισσότερο να αγαπηθώ, θέλω να αγαπηθώ. Απλώς νιώθω λες και οι γυναίκες έχουν μυαλά και έχουν και ψυχές μαζί, εκτός από απλώς καρδιές. Και έχουν φιλοδοξία και ταλέντο μαζί με ομορφιά, και έχω βαρεθεί τους ανθρώπους που λένε πως οι γυναίκες έχουν φτιαχτεί μόνο για την αγάπη. Έχω βαρεθεί, αλλά είμαι τόσο μόνη.”
Η Florence Pugh στο “Little Women”
“Λοιπόν, δεν είμαι ποιήτρια, είμαι απλώς μια γυναίκα. Και ως γυναίκα δεν έχω τρόπο να βγάλω χρήματα, όχι αρκετά ώστε να ζω και να στηρίζω την οικογένειά μου. Ακόμα και αν είχα τα δικά μου λεφτά, που δεν έχω, θα ανήκαν στον σύζυγό μου από τη στιγμή που θα παντρευόμασταν. Αν είχαμε παιδιά, θα ανήκαν σε εκείνον, όχι σε εμένα. Θα ήταν ιδιοκτησία του. Οπότε μη στέκεσαι εκεί να μου λες πως ο γάμος δεν είναι μια οικονομική πρόταση, γιατί είναι. Μπορεί να μην είναι για εσένα, αλλά για εμένα είναι ξεκάθαρα.”
Η Rosamund Pike στο Gone Girl
“Το κουλ κορίτσι. Πάντα αυτό δεν θέλουν οι άντρες; Ως το καθοριστικό τους κομπλιμέντο. Είναι ένα κουλ κορίτσι. Το κουλ κορίτσι είναι καυτό. Το κουλ κορίτσι είναι φαν. Το κουλ κορίτσι ποτέ δεν εκνευρίζεται με τον άντρα του. Το μόνο που κάνει είναι να χαμογελάει με έναν πικρό τρόπο και μετά να προσφέρει το στόμα του για σεξ. Της αρέσει ό,τι του αρέσει. Οπότε, προφανώς, είναι ένας vinyl hipster που αγαπάει τα φετίχ. Αν του αρέσουν τα άγρια κορίτσια, εκείνη είναι ένα μωράκι του mall που μιλάει για το ποδόσφαιρο και ανέχεται τα buffalo wings στο Hooters.
Όταν γνώρισα τον Nick Dunne, ήξερα ότι ήθελε ένα κουλ κορίτσι και για εκείνον, θα το παραδεχτώ, ήμουν πρόθυμη να προσπαθήσω. Έκανα αποτρίχωση με κερί. Ήπια μπίρα σε συσκευασία αλουμινίου, βλέποντας ταινίες του Adam Sandler. Έφαγα κρύα πίτσα και παρέμεινα size 2. Του έκανα στοματικό, ημι-τακτικά. Ζούσα τη στιγμή. Δεν μπορώ να πω ότι δεν απόλαυσα ένα κομμάτι όλου αυτού. Ο Nick πείραξε πράγματα μέσα μου που δεν ήξερα ότι υπήρχαν. Μια ελαφρότητα, ένα χιούμορ, μια άνεση.
Αλλά εγώ τον έκανα πιο έξυπνο, πιο γρήγορο, τον ενέπνευσα να ανέβει στο δικό μου επίπεδο. Έπλασα τον άντρα των ονείρων μου. Ήμασταν χαρούμενοι προσποιούμενοι πως είμαστε κάποιοι άλλοι άνθρωποι. Ήμασταν οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι που ξέραμε. Και ποιο είναι το νόημα του να είμαστε μαζί αν δεν είμαστε οι πιο ευτυχισμένοι. Αλλά ο Nick έγινε τεμπέλης. Έγινε κάποιος τον οποίο δεν συμφώνησα να παντρευτώ. Πράγματι περίμενε από εμένα να τον αγαπάω ανιδιοτελώς και μετά με τράβηξε, άφραγκη, στο ναυτικό της μεγάλης χώρας του και βρήκε για τον εαυτό του ένα πιο καινούργιο, πιο νέο κουλ κορίτσι.
Πιστεύετε πως θα τον άφηνα να με καταστρέψει και να καταλήξει πιο ευτυχισμένος από ποτέ; Με τίποτα. Δεν θα καταλήξει να κερδίζει. Το γλυκό, γοητευτικό, μίζερο αγόρι μου. Έπρεπε να μάθει. Οι μεγάλοι δουλεύουν για πράγματα. Οι μεγάλοι πληρώνουν. Οι μεγάλοι δέχονται τις συνέπειες.”
Η Sandra Bullock στο “Miss Congeniality”
“Πρέπει να πω πως ήμουν μια από αυτούς. Και μετά ήρθα εδώ και συνειδητοποίησα πως αυτές οι γυναίκες είναι έξυπνες, φοβεροί άνθρωποι που απλώς προσπαθούν να κάνουν μια διαφορά στον κόσμο. Έχουμε γίνει πολύ καλές φίλες. Ξέρω πως όλες ευχόμαστε κρυφά η άλλη να πέσει και τσακίσει το πρόσωπό της -μισό λεπτό! Το έχω ήδη κάνει αυτό! Για εμένα, αυτή η εμπειρία είναι μια από τις πιο επιβραβευτικές και απελευθερωτικές εμπειρίες της ζωής μου. Και αν οποιοσδήποτε προσπαθήσει να πληγώσει κάποια από τις νέες μου φίλες θα τον βγάλω εκτός. Θα τον κάνω να υποφέρει τόσο πολύ, που θα εύχεται να μην είχε γεννηθεί ποτέ.”
Η Laura Dern στο “Marriage Story”
“Μην το λες ποτέ αυτό. Οι άνθρωποι δεν δέχονται μια μητέρα που πίνει πολύ κρασί και φωνάζει στο παιδί τους και το λέει μαλάκα. Το πιάνω. Το κάνω κι εγώ. Μπορούμε να δεχτούμε έναν μη τέλειο Μπαμπά. Ας το αντιμετωπίσουμε, η ιδέα του καλού πατέρα εφευρέθηκε περίπου πριν 30 χρόνια. Πριν από αυτό περίμεναν από τους πατεράδες να είναι σιωπηλοί και απόντες και αξιόπιστοι και εγωιστές και μπορούμε όλες να πούμε πως θέλουμε να είναι διαφορετικοί αλλά σε ένα βασικό επίπεδο τους αποδεχόμαστε, τους αγαπάμε για τις αποτυχίες τους. Αλλά οι άνθρωποι σε καμία περίπτωση δεν δέχονται αυτές τις ίδιες αποτυχίες από τις μητέρες.
Δεν το δεχόμαστε δομικά και δεν το δεχόμαστε και πνευματικά, γιατί η βάση του Ιουδαϊκοχριστιανικού ό,τι να ‘ναι μας είναι η Μαρία η μητέρα του Ιησού και είναι τέλεια. Είναι μια παρθένα που γεννάει, αταλάντευτα στηρίζει το παιδί της και αγκαλιάζει το νεκρό του σώμα όταν πεθαίνει. Αλλά ο Μπαμπάς δεν είναι εκεί. Δεν έκανε καν το γ**μήσι, γιατί ο Θεός είναι στον παράδεισο. Ο Θεός είναι ο πατέρας και ο Θεός δεν εμφανίστηκε καν οπότε εσύ πρέπει να είσαι τέλεια και ο Charlie μπορεί να είναι γ**μένος και αυτό δεν έχει σημασία. Πάντα θα σε κυνηγάει ένα διαφορετικό, υψηλό στάνταρ και αυτό είναι άρρωστο, αλλά έτσι είναι.”