Η άγρια χαρά για το χαστούκι του Πούτιν | Τα Έντεκα της Ημέρας

1) «Εσύ τι πιστεύεις για την Ουκρανία;»

Πόσο απολαυστικό είναι, τελικά, να μην έχεις γνώμη για αυτά που δεν γνωρίζεις και δεν καταλαβαίνεις. Δεν έχω ιδέα για την Ουκρανία και δεν μπορώ να αποκτήσω ούτε να γίνω αυτοσχέδιος pop-up Ουκρανολόγος επειδή διάβασα πέντε άρθρα. Για να λέει βέβαια όλος ο πλανήτης πως η Ρωσία παραβίασε το Διεθνές Δίκαιο, ίσως να ισχύει.

Βλέπω όμως πιο πολύ τα πράγματα απέξω: Ό,τι και να συμβαίνει, όποιος και να έχει δίκιο, τώρα μπλέκουμε όλοι. Οι τιμές της ενέργειας εκτοξεύονται, κι άλλη φτώχεια, κι άλλη αβεβαιότητα.

Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι η ξέφρενη χαρά πολλών Ελλήνων για τις εξελίξεις επειδή «ο Πούτιν έδωσε ένα χαστούκι στη Δύση».

Εντάξει να υποστηρίζεις έναν απολυταρχικό τραμπούκο επειδή είναι Ορθόδοξος παρότι δεν μας βοήθησε ποτέ. Όμως να χαίρεσαι με το «χαστούκι στη Δύση» λες και δεν είναι χαστούκι σε μας; Ποια είναι η Δύση; Άλλοι; Κι εμείς τι είμαστε;

Στην Ευρώπη ζούμε και μέλος του ΝΑΤΟ είμαστε. (Και) εμείς είμαστε η «Δύση» την οποία πολεμά ο Πούτιν εδώ και χρόνια χρησιμοποιώντας δηλητήρια κυριολεκτικά, και εκλογικά -προσπαθώντας να επηρεάσει τις εκλογές άλλων χωρών για να εκλέξει μαριονέτες του- αλλά και ψηφιακά (τα άπειρα fake news που έχουν κατακλύσει τον κόσμο πίσω απ’ τα οποία κρύβεται κυρίως η Ρωσία).

Δεν είναι ο μόνος που παίζει βρώμικα, όμως σε αυτή τη φάση είναι ο μόνος που παίζει τόσο βρώμικα και τόσο εναντίον μας (εναντίον των φιλελεύθερων δημοκρατιών του κόσμου), δίνοντας πατήματα στην Τουρκία που ισχυρίζεται ότι έκανε με την Κύπρο το ίδιο πράγμα που κάνει τώρα ο Πούτιν.

Vivian Efthimiopoulou 🎗️ on X (formerly Twitter): “Έχουμε καταλάβει όλοι πως η ρητορική Πούτιν απέναντι στην Ουκρανία είναι πανομοιότυπη με τη ρητορική του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα ή πρέπει να το ζωγραφίσουμε κι ολας; / X”

Έχουμε καταλάβει όλοι πως η ρητορική Πούτιν απέναντι στην Ουκρανία είναι πανομοιότυπη με τη ρητορική του Ερντογάν απέναντι στην Ελλάδα ή πρέπει να το ζωγραφίσουμε κι ολας;

Παρόλα αυτά, άγρια χαρά και λάικς σε τέτοιες δημοσιεύσεις:

Και στα σχόλια ένα ψυχογράφημα της ελληνικής κοινωνίας, όπου, όπως είπε ένας φίλος «οι τουρκοφάγοι εθνικιστές, αγκαλιάζουν τα αριστερά αδέλφια τους, κάτω απ΄το πόστερ του Πούτιν»:

Πχ.

«Καλα τους τα ειπε!!! αντε γιατι μας τα χουν <<κανει τσουρεκια και οι Ευρωπ(ε)οι Ναζι και τα Αμερικανά (που μας <<εχωσαν>>τα καθικια 12 χρονια μνημονια για να <<σηκωσουμε στις πλατες μας τα δικα τους γα@@@ρικα)…επιτελους καποιος πραγματικος ΑΡΧΗΓΟΣ μπας και τους τριξει τα δοντια!!!!»

«Μια χαρά τους τινάζει στον αέρα ο Πούτιν Να πάρουν το μάθημα τους η Δύση. Όχι σαν εμάς που κατεβάσαμε τα σώβρακα. Ο λαός πανηγυρίζει με πυροτεχνήματα και σημαίες Άρα εκείνοι θα αποφασίσουν με ποιον θέλουν να ειναι Εμείς ΟΙ ΔΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΝΑΤΟ να κάτσουμε στα αυγά μας !!!!!»

«ψεμματα ειναι οτι μας εχωσαν στα μνημονια οι ναζι ευρωπαιοι; οτι τα αμερικανά ειναι δολοφονοι λαων και πολιτισμων; οτι κανουν πολεμους και τους ονομαζουν <<ειρηνευτικες επιχειρησεις>>;;;….»

—

Μου θυμίζει αυτό που είχα βάλει χτες. Ότι στην Ελλάδα θα γίνει πορεία ειρήνης και διαδήλωση για την παραμικρή κίνηση που θα κάνει η Δύση, αλλά ακόμα και να εισβάλλει ή να ξεκινήσει πόλεμο η Ρωσία, πάλι τη Δύση θα κατηγορούμε και στην Αμερικανική Πρεσβεία θα καταλήγουν οι πορείες.

2) Fail

Γνωστά όσα έκανε ο Στάλιν, αλλά αυτός ο αντικομμουνιστής φοιτητής την πάτησε εντελώς με την ανάρτησή του:

Κάποιος ζούμαρε την εικόνα για να διαβάσει ονόματα Ελλήνων που δολοφονήθηκαν απ’ τον Στάλιν το ’37-’38 και ανακάλυψε αυτό:

Ή ο Στάλιν ζει και διέταξε το φόνο όλων αυτών το 2014-15, ή ο νεαρός απέτισε φόρο τιμής σε έναν τελείως άσχετο οικογενειακό τάφο. Διαλέξτε.

3) 🤔

Κοινή Λογική || 🇬🇷 on X (formerly Twitter): “Ο Παπαστράτος δεν βρίσκει προσωπικό για το εργοστάσιο του στον Ασπρόπυργο.Μάλιστα προσφέρει 1200€ βασικό μισθό με πολλά προνόμια ωστόσο οι αιτήσεις είναι λίγες και πολλοί βάζουν όρους (!) πρόσληψης.Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.. pic.twitter.com/e6cPC7L4MT / X”

Ο Παπαστράτος δεν βρίσκει προσωπικό για το εργοστάσιο του στον Ασπρόπυργο.Μάλιστα προσφέρει 1200€ βασικό μισθό με πολλά προνόμια ωστόσο οι αιτήσεις είναι λίγες και πολλοί βάζουν όρους (!) πρόσληψης.Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.. pic.twitter.com/e6cPC7L4MT

Όταν βέβαια η ανεργία των νέων είναι στα ύψη και αυτοί είναι αρκετά επιλεκτικοί, κάτι σημαίνει. Ο καθένας μπορεί να κάνει τις δικές του υποθέσεις για το «τι».

Μπορεί να υπάρχουν διάφορες εξηγήσεις. Να μία:

4) Πάλι εργασιακά με αλλαγή της οπτικής γωνίας

Ενδιαφέρον είχε η παρακάτω ανάρτηση του Κωστή Χατζηδάκη. Χωρίς οι νόμοι Ελλάδας και Βελγίου να είναι ίδιοι σε κάθε ανθυπολεπτομέρεια, η ουσία τους είναι η ίδια.

Κι όμως, ενώ όταν γίνονται αυτά σε μας είναι «καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων και κατάργηση του 8ωρου», όταν γίνονται στους ξένους είναι «αξιοθαύμαστες πολιτικές που θα έπρεπε να αντιγράψουμε κι εμείς!».

Η ανάρτηση:

Kostis Hatzidakis

“Το Βέλγιο καθιέρωσε την 4ήμερη εβδομάδα εργασίας”, πανηγυρίζουν η Αυγή, η Εφημερίδα των Συντακτών, το Left.gr και άλλα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στην Αριστερά. Τι ξεχνούν; Ότι το ίδιο ακριβώς…

«Το Βέλγιο καθιέρωσε την 4ήμερη εβδομάδα εργασίας», πανηγυρίζουν η Αυγή, η Εφημερίδα των Συντακτών, το Left.gr και άλλα μέσα ενημέρωσης που πρόσκεινται στην Αριστερά. Τι ξεχνούν; Ότι το ίδιο ακριβώς καθιερώσαμε και εμείς πριν από 8 μήνες, με τον Νόμο για την Προστασία της Εργασίας, αλλά μας περνούσαν γενεές δεκατέσσερις!!

Εξηγώ: Ο επτακομματικός κυβερνητικός συνασπισμός του Βελγίου κατέληξε πριν από λίγες μέρες σ’ αυτήν τη συμφωνία για να συμβάλει στη συμφιλίωση μεταξύ επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής. Πιο συγκεκριμένα, δεν αλλάζει το εβδομαδιαίο ωράριο, που εκεί είναι 38 ώρες, αλλά ο εργαζόμενος μπορεί να δουλέψει τις προβλεπόμενες ώρες για 4 ημέρες την εβδομάδα και να κάθεται την πέμπτη ημέρα. Πρέπει να το ζητήσει ο εργαζόμενος ο ίδιος και να συμφωνήσει ο εργοδότης του.

Όλα αυτά περιγράφονται με ακρίβεια από τα μέσα ενημέρωσης που ανέφερα παραπάνω. Από το ύφος δε της γραφής, προκύπτει ένα αίσθημα ικανοποίησης. Γιατί όχι; Το πάντρεμα των προσωπικών και οικογενειακών αναγκών του εργαζόμενου με τις υποχρεώσεις της δουλειάς είναι ένα από τα ζητούμενα της εποχής μας. Κάθε λογικό μέτρο που συμβάλλει σε αντίστοιχη ευελιξία είναι καλοδεχούμενο.

Αλλά τίθεται το ερώτημα: Αν τους αρέσουν οι ρυθμίσεις του Βελγίου, γιατί δεν τους άρεσαν οι ίδιες ακριβώς ρυθμίσεις του τρισκατάρατου «νόμου Χατζηδάκη» τον περασμένο Ιούνιο;

Τα γράφω αυτά, διότι ο δικός μας νόμος, που προβλέπει διευθέτηση του χρόνου εργασίας με αίτημα του εργαζομένου, όπως και στο Βέλγιο, προβλέπει πιο συγκεκριμένα στο άρθρο 55 παράγραφος 2: «Στο πλαίσιο της διευθέτησης του χρόνου εργασίας του άρθρου 41 του ν. 1892/1990 (Α 101), ως πλήρης απασχόληση νοείται και η εργασία τεσσάρων (4) ημερών εβδομαδιαίως»!

Το ίδιο ακριβώς πράγμα, για το Βέλγιο παρουσιάζεται από την Αυγή ως «τετραήμερη εργασία χωρίς μείωση μισθού», (δείτε σχετικά δημοσιεύματα), ενώ για την Ελλάδα παρουσιάζεται ότι «με ατομική σύμβαση καταργείται το οκτάωρο»! (δείτε πάλι δημοσιεύματα)

Και δεν είναι μόνο οι αντιφάσεις, τα ψέματα, η πολιτική υποκρισία. Η κυβέρνηση, ο Πρωθυπουργός, αλλά και εγώ προσωπικά δεχθήκαμε τόνους λάσπης για το συγκεκριμένο νόμο. Με αναίσχυντες διαστρεβλώσεις επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί ότι με τα μέτρα για τη συμφιλίωση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής δήθεν καταργείται το 8ωρο.

Την ώρα μάλιστα που δείχναμε ότι υπήρχε σχετική ευρωπαϊκή οδηγία την οποία είχε υπογράψει ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και ότι η διευθέτηση του χρόνου εργασίας και με ατομικές συμβάσεις είναι συνήθης ευρωπαϊκή πρακτική. Και ακόμα περισσότερο όταν ψηφίσαμε και θα ξεκινήσουμε να εφαρμόζουμε σε λίγους μήνες την ψηφιακή κάρτα εργασίας που είναι εγγύηση για το σεβασμό του ωραρίου του εργαζομένου!

Πάντοτε θα θυμάμαι ότι βουλευτής της αντιπολίτευσης είχε πει από το βήμα της Βουλής, με αφορμή το συγκεκριμένο νόμο, ότι οι (νεκροί) γονείς μου θα πρέπει να ντρέπονται για μένα! Μάλιστα. Όπως το διαβάζετε! Αν ήμουν Βέλγος υπουργός αντίθετα – νομοθετώντας τα ίδια πράγματα- θα ήταν μια χαρά!

[+] Πρόσφατο ρεπορτάζ στη LIFO:

Τετραήμερη εβδομάδα εργασίας: Χώρες δοκιμάζουν το νέο εργασιακό μοντέλο- Αύξηση παραγωγικότητας | LiFO

Το Βέλγιο ανήκει στις πρώτες χώρες που δίνουν δυνατότητα τετραήμερης εργασίας. Δεν είναι όμως η μόνη χώρα, όπου εφαρμόζεται ή εξετάζεται το νέο εργασιακό μοντέλο.

5) Ενδιαφέρουσα εικόνα: Η πραγματικότητα πίσω απ’ τις κάμερες

Πολυκοσμία!

Τέσσερις εικονολήπτες με τέσσερις κάμερες, και ένας γερανός (Φωτο: Μίνα Κακανιά)

6) Όχι στη διαφορετικότητα ως αυτοσκοπό

Από το Facebook του εξαιρετικού συγγραφέα νεανικών, εφηβικών και παιδικών βιβλίων Βασίλη Παπαθεοδώρου

Έβλεπα χτες βράδυ σε ένα φιλικό σπίτι το «Ελλάδα έχεις ταλέντο». Μεταξύ των διαγωνιζομένων και ένας μαθητής, 16 ετών, που χόρεψε μοντέρνο χορό και παρά τις όποιες ατέλειές του, δικαιολογούσε απόλυτα το ζητούμενο: Το ταλέντο δηλαδή. Σε μια εκπομπή, που όλοι δείχνουν απλά μια δεξιότητα (που διαφέρει από το ταλέντο), το αποτέλεσμα προπόνησης ή κάποιο δρώμενο για το οποίο δούλεψαν επί μήνες σε σχολή ή με δάσκαλο, ο νεαρός, μόνος του, σε δική του χορογραφία, έδειξε πάθος κι αγάπη γι’ αυτό που έκανε, παρουσιάζοντας ένα ωραίο act, αλλά το σπουδαιότερο: Έδειχνε περιθώρια εξέλιξης και προόδου. Υπό κανονικές συνθήκες δηλαδή, είναι αυτό που πρέπει να ψάχνει μια τέτοια εκπομπή.

Το παιδί πέρασε τελικά στην επόμενη φάση, αλλά όχι τόσο για την παρουσίασή του, όσο για το γεγονός ότι «το μήνυμα είναι τόσο δυνατό στην περίπτωσή του».

Αλήθεια; Ποιο μήνυμα; Το παιδί πήγε εκεί για να κριθεί σε κάτι συγκεκριμένο. Απ’ ότι φαίνεται όμως όχι μόνο, πέρασε τελικά επειδή ήταν από μικρό χωριό, ο πατέρας του είχε 100 πρόβατα, βοηθούσε μετά το σχολείο στις αγροτικές δουλειές και το κυριότερο «είμαστε τόσο πολύ υπέρ της διαφορετικότητας, με το διαφορετικό» και «καταλαβαίνουμε ότι γενικά ίσως είναι δύσκολο για τους γονείς να αποδεχτούν ότι ο γιος τους θέλει να κάνει χορό, μπράβο τους», κάτι τέτοια. Σοβαρά τώρα;

(Edit: Αν δεν απατώμαι, δεν είχε κάνει λόγο ο νεαρός για διαφορετικότητα ούτε για κάτι άλλο. Η επιτροπή ερμήνευσε/ τόνισε κάποια πράγματα κατά το δοκούν).

Το αγόρι, αξιοπρεπέστατο, ένιωσα πως ήρθε σε άβολη θέση, εδώ εγώ ντρεπόμουν με αυτά που άκουγα, τα βρήκα εξαιρετικά άκομψα. Δεν πήγε εκεί να πουλήσει αγροτιά, ούτε διαφορετικότητα, απλά να κυνηγήσει αυτό που του αρέσει και να κριθεί γι’ αυτό.

Συγνώμη, αλλά η ανεκτικότητα (την οποία ευαγγελίζονται πολλοί), ή η αποδοχή, δεν είναι ο αναγκαστικός διαχωρισμός σε ξένους/ γκέι/ αλλόθρησκους/ αλλόφυλους κλπ, και η επιλογή να συνταχθούμε με αυτούς για να μην δείξουμε στενόμυαλοι. Δεν διαχωρίζουμε με το ζόρι τους ανθρώπους για να τους υποστηρίξουμε μετά και να δείξουμε πως είμαστε ανοιχτών οριζόντων.

Η αποδοχή είναι να μην προσέχουμε καν κάποια (για τους άλλους) υποτιθέμενα «χαρακτηριστικά» τους, αλλά να τους κρίνουμε ως ανθρώπους ή γι’ αυτό που παρουσιάζουν εν προκειμένω. Αλλιώς, όχι μόνο διαιωνίζουμε τις διακρίσεις, αλλά τις τονίζουμε και σε αυτούς που δεν είχαν καν την πρόθεση να δουν και δεν θα έβλεπαν ποτέ κάτι άλλο.

Το ζητούμενο εν τέλει δεν είναι η αποδοχή του διαφορετικού, αλλά το να πάψουμε να το βλέπουμε σαν κάτι διαφορετικό, το οποίο χρήζει αποδοχής.

7) Βγαίνοντας απ’ την ντουλάπα

Τα παραπάνω μου έφεραν στο μυαλό το εξαιρετικό νέο παιδικό βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου, που λέγεται η Ντουλάπα (με την φανταστική εικονογράφηση της Ζακλίν Πολενάκη).

Τα παιδιά που δεν ξετρελαίνονται *μόνο* με αυτά που στερεοτυπικά θα έπρεπε να τους αρέσουν -τα κοριτσάκια με το ροζ και τις κούκλες, τα αγόρια με το μπλε και τους υπερήρωες- σπάνια γίνονται ήρωες σε βιβλία για μικρά παιδιά, καθώς αυτό ίσως «προκαλούσε» και απέτρεπε τους Έλληνες γονείς.

Να όμως που ο μικρός Αναστάσης πρωταγωνιστεί στη Ντουλάπα. Και είναι γεμάτος απορίες: Γιατί δεν μπορεί να φοράει (και) τα χρώματα που του αρέσουν; Γιατί το δωμάτιό του είναι γεμάτο μόνο με «αγορίστικα» παιχνίδια και δεν επιτρέπεται να παίξει με κούκλες ή με κουζινικά;

Ο Αναστάσης βρίσκει τη λύση στη ντουλάπα του, κι εκεί παίζει όπως ακριβώς θέλει, μέχρι που μια μέρα αποκοιμιέται εκεί και τον «τσακώνει» η μητέρα του…

Τα έχουν πει και τα έχουν γράψει πολλοί για αυτό το βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα απ’ τις εκδόσεις Ποταμός. Είναι φρέσκο, τρυφερό, πρωτότυπο και τελικά πραγματικά χρήσιμο, αγγίζοντας ένα θέμα ευαίσθητο με ευχάριστο αν και βαθύ τρόπο. Για παιδιά 4+ καθώς σε κανέναν δεν αξίζει η καταπίεση απ’ τα έμφυλα στερεότυπα.

8) Όταν η ΕΡΤ παθαίνει ΕΡΤ Open

Δεν ξέρω αν θυμάστε τη φάση με την ΕΡΤ Open, που συνέχιζε να κρατάει παρανόμως συχνότητες της ΕΡΤ και έκανε αντιεμβολιαστική προπαγάνδα; Της πήραν τελικά τις συχνότητες (και έτσι άνοιξε ο ροκ ραδιοσταθμός Ζέπελιν της ΕΡΤ), και συνέχισε το ψεκασμένο της έργο στο ίντερνετ – αν και τώρα τελευταία συγκρατιέται πιο πολύ.

Όμως τώρα η ΕΡΤ μοιάζει να έπαθε ΕΡΤ Open, όχι επίτηδες προφανώς.

Σε δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν σε αμφιλεγόμενες ιστοσελίδες ενημέρωσης (από το Pro News και το Πενταπόσταγμα), εντοπίζουμε τον ισχυρισμό πως ο Βόσνιος δικηγόρος και πολιτικός Mirnes Ajanović νίκησε την κυβέρνηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης μέσω μήνυσης που υπέβαλε εναντίον της, καταφέρνοντας έτσι να αποτρέψει την εφαρμογή νομοθεσίας για τη χρήση πιστοποιητικών για την COVID-19 στη χώρα.

Λοιπόν, το έβαλε και η ΕΡΤ:

Ωστόσο, το εν λόγω αφήγημα αποτελεί στο σύνολό του διαστρέβλωση της πραγματικότητας. (Η κατάρριψη εδώ.)

Παρότι η αλήθεια έγινε γνωστή, η ΕΡΤ συνεχίζει να έχει την «είδηση», κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε για τις πηγές της, που απ’ ό,τι φαίνεται, καμιά φορά είναι ίδιες με αυτές της ΕΡΤ Open…

9) Τα καφενεία του χωριού

Με αφορμή την αυτοκτονία πατέρα στην Κάρπαθο που ντράπηκε επειδή τον κορόιδευαν οι συγχωριανοί για το γκέι γιο του, ο εικονογράφος Νίκος Γιαννόπουλος έγραψε τη δική του εμπειρία:

«Ο αδελφός μου με τη νύφη μου περίμεναν παιδάκι στα 18 ενώ ήσαν ακόμη φοιτητές. Το θέλαν το παιδάκι και είχαν αποφασίσει να το κρατήσουν ό, τι και να γίνει.

Εκείνη ήταν η εποχή που ο πατέρας μου σταμάτησε να πηγαίνει καφενείο γιατί τον γιούχαραν που δέχεται να του κουβαλάνε μωρά στο σπίτι “οι κοπρίτες που πηδιόνται αντί να σπουδάζουνε & τον πιάνουνε μαλάκα & θα αλλάζει πάνες”.

Όταν περνούσε απ’ έξω του κουνούσαν κουτάκια με γάλα και γελούσαν, ενώ τον φώναζαν…μαμή…

Όταν τον ρώτησα μου πε “δεν ξαναπατάω εγώ στο καφενείο, δεν τους αντέχω, θα κάτσω εδώ χάμω να βοηθήσω τον αδελφό σου” και δεν πήγε πραγματικά.

Ούτε καφενείο ούτε Κυριακές στην εκκλησία (ήταν τα δύο μέρη που του την είχαν πάντα στημένη).

Φανταστείτε τώρα αν γιούχαραν τον πατέρα μου για ένα μωρό, τι πέρασε ο πατέρας του παιδιού στο νησί, που αυτοκτόνησε… Και τι περνάει ακόμα και τώρα το παιδί του…

Για την ιστορία ο ανιψιός μου είναι τώρα 20 χρόνων και λατρεύει τον παππού του, με τον οποίο είναι αυτοκόλλητοι, και πάντα ο πατέρας μου όταν μιλάει για τον εγγονό του γελάει μέχρι τα αυτιά, και λέει με καμάρι “αυτό είναι το καμάρι μου, ο Χρήστος”.»

10) Από τα ψηλά στα χαμηλά 

11) Μόλις κυκλοφόρησε: Το «Ατάρι 2» του Δημήτρη Σαμόλη

Δεν είναι σίκουελ αλλά ρεμίξ – και το ακούω όλη μέρα γράφοντας τα σημερινά έντεκα.

αύριο πάλι 🙂