Βάνα Κράβαρη
Η Αμοργός από τόπος εξορίας, πέρασμα πειρατών και προορισμός περιηγητών, αφέθηκε στους χίπις του ’70 για να μεταμορφωθεί σε τουριστικό προορισμό λίγο αργότερα. Όταν το ταξίδι για την Αμοργό από Πειραιά ήταν περίπου 24 με 36 ώρες. Την αγάπησαν Γάλλοι, Γερμανοί και Βέλγοι που εξερευνούσαν τα μεταλλεία, αλλά και Ευρωπαίοι αρχαιολόγοι, βοτανολόγοι και φυσιοδίφες. Έπειτα, έγινε προορισμός οργανωμένου τουρισμού υπαλλήλων της ΕΡΤ, του ΟΤΕ, της ΔΕΗ, συνταξιούχων και άλλων. Στα ’00s, όταν ακόμα μπορούσες να δηλώνεις «εναλλακτικός» χωρίς να νιώθεις ότι σε έχει ξεπεράσει η εποχή, η Αμοργός ήταν το place to be.
Στην Αμοργό των ‘00s δεν ήταν το να πάρεις τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη του καταλύματος που είχες ήδη κλείσει, το πρώτο πράγμα που έκανες. Στην Αμοργό των ‘00s κατέβαινες από το πλοίο, έπαιρνες μια ανάσα βαθιά στο λιμάνι, κοιτούσες γύρω σου στα εντελώς ακατέργαστα Κατάπολα και έβγαινες στη γύρα. Για ένα δωμάτιο και κάτι να φας. Στην Αμοργό των ‘00s δεν πήγαινες με πρόγραμμα. Δεν ήξερες πόσες μέρες θα μείνεις. Μέρα με τη μέρα, βλέποντας και κάνοντας. Άλλωστε τότε ακόμα και το concept «αφραγκίες» ήταν πιο ρευστό, με μια δόση κακομαθημένης αφθονίας.
Αυτά δεν τα έχουμε ζήσει ακριβώς, αλλά μας τα αφηγούνται αλαφιασμένοι 40+ που ακόμα δεν έχουν χωνέψει πώς κάποτε οι φθηνές, δύσκολα προσβάσιμες και εντελώς άγριες Κυκλάδες δεν τους ανήκουν πια. Δεν μάς ανήκουν πια. Με την πιο ρομαντική έννοια η κτητικότητα, έτσι;
Η Αμοργός, ακόμα και πριν γίνει viral, ήταν πάντα μια λοξή επιλογή για όσους απολαμβάνουν να βασανίζονται γλυκά. Η Αμοργός τον ’00s ήταν ένα τεράστιο ταξίδι (για όσους βρίσκουν το 9ωρο του σήμερα μια ταλαιπωρία και μισή) μα σε αντάμειβε με αυτή τη μυρωδιά από θυμάρι, τον τρελό αέρα της και αυτή την αίσθηση αλατιού στο πρόσωπό σου ακόμα και αν μόλις είχες βγει από το ντους.
Βρήκαμε μερικές φωτογραφίες από τον Αύγουστο του 2004 στην Αμοργό, που ήταν κάπως έτσι και αναρωτιόμαστε αν είναι δυνατό να νοσταλγεί κανείς κάτι που δεν έχει ζήσει.
Η Αμοργός των «εναλλακτικών» ’00s:
