Οι πραγματικά καλές σειρές στην Ιστορία της Ελληνικής Τηλεόρασης (1989-2020)

Από τον Νάλντο

Σήμερα θα μιλήσουμε για τις πραγματικά καλές σειρές στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης, όχι τοπ 10, τοπ 20 κτλ, αυτές που θεωρούμε καλές. Τι είναι αυτό όμως που ορίζει μια καλή σειρά, ταινία κτλ; Πολλά πράγματα θα μπορούσαν να προσμετρηθούν μέχρι να μπορούμε να αποφασίσουμε αν αυτό που βλέπουμε είναι καλό ή όχι. Το σενάριο, η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, ακόμα πιο επιμέρους όπως το μοντάζ και η φωτογραφία.

Για μένα πάντως το πιο βασικό για να αποφασίσω αν αυτό που βλέπω είναι καλό ή όχι είναι το εξής: Κάθε ταινία ή σειρά, ο δημιουργός ή οι δημιουργοί της κάτι θέλουν να πουν, το θέμα είναι πόσο καλά λες το οτιδήποτε θες να πεις μέσα από ένα έργο. Γι’ αυτό και έχουμε δει έργα, είτε μιλώντας για ταινίες είτε για σειρές, που η κεντρική τους ιδέα ήταν εξόχως ενδιαφέρουσα αλλά δεν μπόρεσαν ποτέ να την επικοινωνήσουν κατάλληλα προς τον θεατή, και άλλα που ο πυρήνας τους ήταν κάτι που λες ότι το ‘χεις δει ξανά και ξανά, τίποτα πρωτότυπο αλλά το παρουσιάζουν μ’ έναν σωστό τρόπο.

Η ελληνική τηλεόραση και πόσο μάλλον οι ελληνικές σειρές, είναι ένα άλλο κεφάλαιο από μόνα τους. Από το σπίτι με τον Φοίνικα, την πρώτη ελληνική σειρά που προβλήθηκε ποτέ, το 1970 απ’ την τότε ΥΕΝΕΔ, και το πατήρ υιός και Άγιο πνεύμα του MEGA το 1989 το πρώτο σήριαλ της νεοσύστατης τότε ιδιωτικής τηλεόρασης, μέχρι το Έτερος Εγώ στην COSMOTE tv το 2019 που άνοιξε την πόρτα για να περάσουν οι ελληνικές σειρές την πόρτα της συνδρομητικής τηλεόρασης και να συζητηθούν για ξένες streaming πλατφόρμες.

Εδώ θα εξετάσουμε όλες όσες έχουν προβληθεί απ’ το 1989 και την έναρξη της ιδιωτικής τηλεόρασης, πολύ απλά γιατί ο γραφών δεν έχει την απαιτούμενη θέαση και ενασχόληση με σειρές τις προ ιδιωτικής τηλεόρασης εποχής, μέχρι και το πρώτο μισό του 2020 και το ξέσπασμα της πανδημίας που όπως και σε πολλούς τομείς επηρέασε καθοριστικά και την τηλεόραση, αλλά αυτό είναι ανάλυση για άλλο κείμενο.

Ποια τα κριτήρια ένταξης πλην των όσων αναφέρονται και πιο πάνω για το τι θα μπορούσε να καθιστά κάτι καλό; Η επιτυχία η τηλεθέαση δεν παίζουν εδώ κάποιον ρόλο είναι τελείως διαφορετικά πράγματα, αν και βέβαια το να συνδυαστεί κάτι ποιοτικό με τηλεθέαση, επιτυχία και διαχρονικότητα προσθέτει πολλά στο legacy του οποιουδήποτε έργου και ανεβάζει τον μύθο του.

Πολλοί είναι κατά τις εκφράσεις ‘για τα ελληνικά δεδομένα’ όταν μιλάμε για ταινίες και σειρές. Καλώς ή κακώς όμως τα ελληνικά δεδομένα είναι εδώ και τα βλέπουμε σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας, και τομέα αυτής της χώρας. Η μυθοπλασία της δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση, όσο και να μην θέλουμε να το παραδεχθούμε, υπάρχουν κάποια στανταρντς τα οποία ορίζονται απ’ την πλειοψηφία των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών κάθε χώρας, και το να ξεπερνιούνται κάποιες φορές δείχνει ότι μια ομάδα ανθρώπων από πίσω και μπροστά απ’ τις κάμερες δούλεψε καλά με τις πιθανότητες και τα διαθέσιμα μέσα αν μιλάμε για την Ελλάδα να μην ήταν υπέρ τους για να το πετύχουν.

Όποτε τα περισσότερα απ’ τα έργα που θα δείτε να περιλαμβάνονται παρακάτω δεν νομίζω ότι θα μπορούσαν να γίνουν ας το πούμε παγκόσμιες επιτυχίες, ούτε να κάναν την διαφορετικά και να κέρδιζαν την προσοχή τηλεθεατών του εξωτερικού, για διαφορετικούς λόγους του καθένα, αν και στην περίπτωση των κωμωδιών της λίστας το γεγονός ότι κάθε λαός έχει διαφορετικό χιούμορ και επικοινωνίας μέσω αυτού είναι πολύ βασικό στοιχείο ως προς την παραπάνω κατεύθυνση και συμπέρασμα. Το ότι δεν της καθιστά υποψήφιες για παγκόσμια επιτυχία δεν σημαίνει κάτι, γιατί όταν μιλάμε για την Ελλάδα, για αρχή έστω αρκεί αυτό που έχεις κάνει, να είναι καλό για τα ελληνικά δεδομένα, γιατί να το πει κανείς αυτό, σημαίνει ότι ξεπέρασες αυτά τα δεδομένα.

Πάμε να δούμε λοιπόν ποιες σειρές σε φάσμα τρικονταετίας κατάφεραν αυτό το πράγμα. Και μιας και δεν μιλάμε για κατάταξη θα της δούμε με χρονική σειρά

Οι απαράδεκτοι (1991-1993) της Δήμητρας Παπαδοπούλου

Η πρώτη πραγματικά μεγάλη επιτυχία στην ιστορία της Ελληνικής Τηλεόρασης θεωρείτε από πολλούς ως και η κορυφαία στιγμή της. Η Δήμητρα Παπαδόπουλου σκιαγραφεί και σατιρίζει μέσα από 4+2 χαρακτήρες παιγμένους από την ίδια αλλά και τους Γιάννη Μπέζο, Βλάση Μπονάτσο, Σπύρο Παπαδόπουλο, Ρένια Λουιζίδου και Βασίλη Χαλακατεβάκη, την ελληνική κοινωνία, τις απόψεις, τις καταστάσεις αλλά και την νοοτροπία της εποχής.

Ήταν η πρώτη που εισήγαγε έναν ομοφυλόφιλο χαρακτήρα ένα από τα πολλά στοιχεία που την κάνουν μπροστά από την εποχή της. Όπως και το ότι για πρώτη φορά μια ελληνική σειρά κατέγραψε ρεαλιστικά το πως λειτουργεί και μιλά μια παρέα. Η σειρά είναι η αλήθεια ότι δεν έχει την διαχρονικότητα και απήχηση στους νέους σε σχέση με άλλες πετυχημένες κωμικές του παρελθόντος, χωρίς βέβαια να ήταν και ποτέ αυτός ο σκοπός της. Σίγουρα μια απ’ τις αιτίες γι’ αυτό είναι το αρκετά συγκεκριμένο και στοχευμένο ως προς την χρονική περίοδο της προβολής της χιούμορ.

Της Ελλάδος τα παιδιά (1993-1995) Δημήτρης Βενιζέλος -Δημήτρης Φραγκιόγλου

Η σειρά που ακολουθούμενη απ’ την επιτυχία των απαράδεκτων καθιέρωσε τον Γιάννη Μπέζο ως κραταιό σταρ της Ελληνικής Τηλεορασης, δείχνοντας ότι μπορεί να πετύχει μια σειρά ποντάροντας στο μοντέλο του Μπέζου ως πρώτου ονόματος όπου γύρω του υπάρχουν οι περιφερειακοί, μια τακτική η οποία καθόρισε και την υπόλοιπη τηλεοπτική του καριέρα, και γέννησε κάποιες απ’ τις σειρές που γράψανε την δίκη τους ιστορία στην ελληνική τηλεόραση. Ένα project που δεν το πίστευε ο Ant1 και ο Κυριακού το είχε κάνει για χατήρι (!)του Μπέζου.

Η σειρά αντλεί έμπνευση απ’ τις κλασικές βιντεοταινίες των 80’s κρατώντας οτιδήποτε θετικό μπορεί να εμπεριείχαν και αποβάλλοντας τα αρνητικά. Γι’ αυτό και η ίδια 30 χρόνια μετά την πρώτη προβολής της χαρακτηρίζεται ως cult. Ατάκες και χαρακτήρες που άντεξαν στο πέρασμα του χρόνου και θεωρούνται κλασικές και μέρος της ελληνικής pop κουλτούρας. Επίσης ήταν η πρώτη φορά που η ελληνική τηλεόραση καταπιανόταν με έναν κωμικό και σατιρικό τρόπο με το θέμα της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και των καταστάσεων που αυτή γεννά.

Η αγάπη Άργησε μια μέρα (1997-1998)Κώστας Κουτσομύτης

Η σειρά η οποία βασίστηκε στο ομότιτλο βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου μια εκ των πρώτων Ελληνίδων φεμινιστριών και άθρησκων σε μια Ελλάδα που δημιουργούσε χώρους για τέτοιου είδους άτομα και απόψεις, το οποίο εκδόθηκε τρία χρόνια πριν την σειρά. Σκηνοθετημένο απ’ τον μετρ του είδους Κώστα Κουτσομύτη, και διασκευασμένο από τον ίδιο και τους Μάριο Πόντικα και Νίκο Απειρανθίτη. Με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη για ακόμα μια φορά να έχει κεντρικό ρόλο σε έργο του Κουτσομύτη δίνοντας μια μεστή ερμηνεία διαφορετικών εντάσεων απ’ την προηγούμενη συνεργασία τους στο Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά. Η σειρά καταπιάνεται με την Ελλάδα της κατοχής υπό το πρίσμα του απαγορευμένου έρωτα, θέλοντας όπως και το βιβλίο να σχολιάσει την ελευθερία, πόσο μάλλον αυτή των γυναικών στην Ελλάδα του 40.

Κωνσταντίνου και Ελένης (1998-2000)Χάρης Ρώμας-Άννα Χατζησοφιά

Πιθανόν η πιο διαχρονική σειρά στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Καμία άλλη δεν έχει καταφέρει να εισχωρήσει στην pop κουλτούρα των νέων της χώρας, τόσες διαφορετικές γενιές δεκαετίες και εποχές. Παραμένοντας τερατωδώς δημοφιλής και γνωστή ακόμα και σε άτομα που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν παιζόταν η σειρά, ή ακόμα και να γεννήθηκαν χρόνια μετά την προβολή του τελευταίου επεισοδίου. Ή σειρά ακόμα και τώρα γίνεται αντικείμενο meme,χιουμοριστικων βίντεο στα social,ακόμα είναι σύνηθες το να ποστάρονται και σκηνές της σειράς για σχολιασμό καταστάσεων της καθημερινότητας. Πολύ θα μιλήσουν ότι όλο αυτό οφείλεται λόγο των ασταμάτητων επαναλήψεων του Ant1,αυτό είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι κανένα κανάλι δεν θα έπαιζε επί τόσα συναπτά έτη, με αριθμό ρεκόρ επαναλήψεων για τα χρονικά της τηλεόρασης της χώρας αν αυτό δεν συνέχιζε να αποφέρει ικανοποιητικά νούμερα τηλεθέασης και αυτό πάντα παιγμένο μεσημέρι, σε μια δύσκολη ώρα απέναντι από μεσημεριανάδικα και ενημερωτικές εκπομπές.

Όπως και το Της Ελλάδος τα Παιδιά, η προηγούμενη πραγματικά σπουδαία σειρά του Ant1, έτσι και αυτή δεν έχριζε ιδιαίτερα θερμής αποδοχής απ’ τα στελέχη του σταθμού πριν την πρεμιέρα της. Που μην υπολογίζοντας σε αυτήν να πετύχει το οτιδήποτε, την είχαν ρίξει απέναντι από την δεύτερη σεζόν των δυο ξένων που εκείνη την εποχή αποτελούσαν κραταιά ναυαρχίδα της ψυχαγωγίας του mega,και όμως…. Η σειρά αποτελεί συνέχεια των κλασικών ελληνικών ταινιών του 50 και του 60,τόσο ως προς το χιούμορ όσο και ως προς την υφή και το ύφος των κειμένων και τον καταστάσεων. Ίσως και μια κωμική παρωδία της Αρχόντισας και του Αλήτη και της Λαίδη και του Αλήτη με τους ρόλους να αντιστρέφονται αυτή την φορά ως προς τα φύλα. Αντλεί έμπνευση ακόμα και από Απαράδεκτους(ο ρόλος της Ελένης Βλαχάκης προοριζόταν αρχικά για την Δήμητρα Παπαδόπουλου) ακόμα και από κόμικ του Αρκά.

Η αίθουσα του Θρόνου (1998-2000)Πηγή Δημητρακόπουλου-Ντόρα Φατσέα

Η δεύτερη σειρά της λίστας που βασίστηκε σε βιβλίο. Αυτή την φορά σε εκείνο του Τάσου Αθανασιάδη, που εκδόθηκε το 1969. Στην σκηνοθεσία συναντάμε την Πηγή Δημητρακοπουλου ενώ την διασκευή του σεναρίου η Ντόρα Φατσέα. Με ένα τεράστιο μπάτζετ το οποίο χρηματοδοτήθηκε σε ένα ποσοστό ακόμα και απ’ την εθνική τράπεζα για την αναπαράσταση της νησιωτικής Ελλάδας την δεκαετία του ‘60 και ένα  πραγματικό All Star cast πρωτόγνωρο ακόμα και για τα δεδομένα της τότε εποχής συνδυάζοντας νέους και παλιούς πρωταγωνιστές με αρμονικό τρόπο και το κατάλληλο μοίρασμα των ρόλων στην οθόνη. Αποτελεί το κύκνειο του Νίκου Ρίζου ο οποίος απεβίωσε την ημέρα προβολής του τελευταίου επεισοδίου της σειράς. Η σειρά όπως και το βιβλίο ασχολείται με την εσωτερική πάλη που υπάρχει σε κάθε έναν άνθρωπο ξεχωριστά απέναντι στο τι είναι σωστό και τι όχι, στην καρδιά και στην λογική. Αλλά και στην συνύπαρξη και συμβίωση ατόμων με διαφορετικά βιώματα και χαρακτήρες.

Νυχτερινό Δελτίο (1998) Πάνος Κοκκινόπουλος

Ανέκαθεν η ελληνική τηλεόραση αγαπούσε τις μεταφορές βιβλίων, είτε μιλάμε για κλασικά, είτε ακόμα και για κάποια που είχαν εκδοθεί μόλις λίγα χρόνια πριν όπως σ’ αυτή την περίπτωση με το βιβλίο του Πέτρου Μάρκαρη να μεταφέρεται στην μικρή οθόνη, τρία μόλις χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Την σκηνοθεσία ανέλαβε ο Πάνος Κοκκινόπουλος όπου μετά την Ανατομία Ενός Εγκλήματος και την Διπλή Αλήθεια άφησε λίγο στην άκρη τις αυτοτελής ιστορίες αληθινών εγκλημάτων. Δεν θα γράψω πολλά γιατί είναι δύσκολο να το κάνω χωρίς να υπάρξει Spoiler,το καστ είναι εξαιρετικό και εδώ ακόμα και στους δευτερεύοντες ρόλους, με τον Μήνα Χατζησάββα να αναλαμβάνει το πρωταγωνιστικό ρόλο του αστυνόμου Χαρίτου. Απλά δείτε το.

Εγκλήματα (1998-2000) Λευτέρης Παπαπέτρου-Αντώνης Αγγελόπουλος

Μια σειρά σταθμός για την ελληνική τηλεόραση. Η πρώτη μαύρη κωμωδία στην ιστορία της έμελλε να είναι και η κορυφαία. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως οι Απαράδεκτοι του Ant1. Η σειρά είχε απορριφθεί αρχικά από τον Ant1 λόγο της έντονης και μακριά από τα συνηθισμένα για κωμική σειρά θεματολογίας της και μετά από πολλές προσπάθειες του παραγωγού των πρώτων επεισοδίων της σειράς Νίκου Βεργέτη και με το οκ του τότε διευθυντή προγράμματος Γιάννη Λάτσιου κατάφερε να εγκριθεί. Τα πολύ χαμηλά νούμερα των πρώτων επεισοδίων της σειράς έδειχναν να δικαιώνουν όσα στελέχοι ήταν αρνητικά και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την απότομη εκτόξευση της τηλεθέασης από το 7ο-8ο επεισόδιο και έπειτα. Παρατηρώντας την ιστορία του Ant1 σε επίπεδο σειρών βλέπουμε κάτι κοινό. Όλες οι μεγάλες του επιτυχίες και σίγουρα αυτές που κατάφεραν να γίνουν διαχρονικές ήταν σειρές που αρχικά ελάχιστοι πίστευαν και στο κανάλι δεν είχαν μεγάλες προσδοκίες απ’ αυτές. Και ίσως τελικά εδώ να απαντάτε και το ερώτημα στο γιατί το Mega κυριάρχησε ολοκληρωτικά σε επίπεδο σειρών, ποιότητας, τηλεθέασης κτλ, την χρυσή εποχή της ελληνικής τηλεόρασης. Επειδή κατάλαβε καλύτερα από κάθε άλλο κανάλι τις ανάγκες και τα θέλω της αγοράς, του τηλεθεατή δηλαδή. Για την ιστορία να πούμε ότι το Ant1 ήταν αυτό που απέρριψε τους απαράδεκτους πριν αυτοί πάνε στο Mega.

Τα εγκλήματα επίσης ήταν αυτά που καθιέρωσαν τον Αντώνη Αγγελόπουλο, που ανέλαβε την σκηνοθεσία απ’ το 17ο επεισόδιο και έπειτα αφού είχαν αλλάξει 3 σκηνοθέτες ως τον σκηνοθέτη προσεγμένων τηλεοπτικών έργων. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή ήταν η αφετηρία για τον ίδιο για να βάλει την υπογραφή του και σε πολλές άλλες σπουδαίες στιγμές της τηλεόρασης της χώρας μας. Αλλά και σύστησαν στον ευρύ κοινό μια νέα γενιά πρωταγωνιστών που ως τότε ήταν γνωστοί στους θεατρικούς κύκλους ή μέσα από δευτερεύοντες τηλεοπτικούς ρόλους. Εξ άλλου η ιδέα της σειρές γεννήθηκε όταν οι κύριο πρωταγωνιστές της που είχαν φιλικές σχέσεις επειδή συμπρωταγωνιστούσαν στο θέατρο μαζί(κάποια εξ αυτών από φοιτητικά ακόμη χρόνια)πλησίασαν τον Λευτέρη Παπαπέτρου για να γράψει μια σειρά πάνω τους. Το οποίο αξίζει να αναγνωριστεί στον Παπαπέτρου, το ότι ο ίδιος παρ’ ότι έχοντας ήδη υπογράψει δυο μεγάλες τηλεοπτικές επιτυχίες της εποχής (Πάτερ Ημών και Ντόλτσε Βίτα μαζί με τον Αλέξανδρο Ρήγα). Δέχθηκε και τόλμησε να γράψει ένα έργο για ένα σύνολο άσημων τότε πρωταγωνιστών, προφανώς διακρίνοντας ένα ταλέντο και μια χημεία που λίγο αργότερα θα διέκρινε όλη η Ελλάδα.

Να αναφερθεί και ότι για πρώτη φορά στην ιστορία μια ελληνική σειρά είχε έναν ανοιχτά αμφιφυλόφιλο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα όταν δεν είναι διόλου απίθανο στην Ελλάδα του ’90 πριν την εποχή του Διαδικτύου αυτός ο όρος και η ύπαρξη τέτοιων ατόμων να ήταν για πολλούς άγνωστος και εκτός του πεδίου σκέψης τους.

Είσαι το ταίρι μου (2001-2003)Λευτέρης Παπαπέτρου-Αντώνης Αγγελόπουλος

Το δίδυμο των Εγκλημάτων θα χάριζε ακόμα μια σειρά που θα έγραφε την δικιά της ιστορία και θα γινόταν αντικείμενο συζήτησης σ όλη την χώρα κατά την διάρκεια προβολής της. Το είσαι το ταίρι μου όπως και τα εγκλήματα δεν έπαιξε με τα συνηθισμένα, με διαφορετικό τρόπο απ’ τον προκάτοχο του βέβαια. Αντλώντας επιρροές από το While You Were Sleeping(1995) Σπάζοντας μέσα από το σενάριο στερεότυπα και προκαταλήψεις, ως προς εμφάνιση και σωματότυπους πρωταγωνιστών. Το τι κρύβετε στο ψυχισμό και στις ανασφάλειες ατόμων που φαινομενικά μοιάζουν τέλειοι και με τον κόσμος στα πόδια τους. Το πόσο η κοινωνία καθορίζει ποιες κατηγορίες ανθρώπων πρέπει να είναι σε ερωτική σχέση με ποιες.

Ακόμα αποτελεί και μια διείσδυση στην ελληνική οικογένεια αποσυνθέτοντας μέσα απ’ το χιούμορ την παρακμή της. Συχνά εναλλάσσεται η κωμωδία με το ρομαντικό και το Δράμα μην χάνοντας ποτέ τον στόχο και τον προσανατολισμό της. Απ’ τις λίγες δουλειές της ελληνικής τηλεόρασης που νιώθεις ότι οι δημιουργοί της ξέρουν απ’ το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο τι να πουν αλλά με ποιον τρόπο να το πουν. Επίσης να πιστώσουμε στην σειρά στ’ ότι ο Αλέξης Γεωργούλης ήταν για κάποια χρόνια απ’ το 2001 κάτι σαν εχμ αυτός και ο Σάκης Ρουβάς για το νεανικό κοινό της χώρας.

Σ’ αγαπώ-Μ’ αγαπάς (2000-2002) Δήμητρα Παπαδόπουλου

Η επιστροφή της Δημήτρης Παπαδόπουλου στην Ελληνική Τηλεόραση μετά τους Απαράδεκτους άργησε 7.5 χρόνια αλλά άξιζε τον κόπο και δικαίωσε τους φανς της για την αναμονή και με το παραπάνω. Με την Φρόσω Ράλλη να είναι και στην δεύτερη δουλειά της στην παραγωγή, αυτή την φορά το σενάριο δεν ήταν πρωτότυπο αλλά βασισμένο στην Καναδική Σειρά Un Gars, Une Fille. Εδώ κατά την γνώμη μου η Παπαδόπουλου πέτυχε κάτι το μοναδικό. Κάνει την κορυφαία διασκευή σεναρίου στην ιστορία της Ελληνικής Τηλεόρασης. Το μεταφέρει εξ ολοκλήρου στην ελληνική πραγματικότητα, με τρόπο που δεν υπήρχε περίπτωση αν κάποιος δεν το γνωρίζει να υποψιαστεί έστω και μια στιγμή ότι πρόκειται για μη πρωτότυπο σενάριο. Η δυσκολία του εγχειρήματος αν αναλογιστούμε του με πόσο μη διαφορετικό τρόπο από ότι άλλο είχαμε δει μέχρι τότε στην ελληνική τηλεόραση καθιστά την τότε επιτυχία της μοναδική, διότι έπαιξε με όρους που καμία άλλη τότε σειρά δεν είχε να αντιμετωπίσει. 2 πρωταγωνιστές, η κάμερα μόνο σ’ αυτούς, τελεία. Τα πάντα είναι στημένα πάνω τους και τίποτα δεν φεύγει απ’ το δικό τους κέντρο βάρους, όλοι οι υπόλοιπο δευτεραγωνιστές πλην κάποιων ειδικών περιπτώσεων είναι απλά φωνές, κατά κάποιον ρόλο λειτουργούν καθ’ όλη την διάρκεια του έργου σαν κινητήριος δύναμη στο πρωταγωνιστικό δίδυμο να ξεδιπλωθεί, σαν να είναι αυτός ο μοναδικός τους ρόλος που υπάρχουν. Δεν ξέρουμε πως μοιάζουν, δεν ξέρουν τους μορφασμούς τους, δεν ξέρουμε τις εκφράσεις τους, δεν ξέρουμε τίποτα, αλλά κατά κάποιον τρόπο δεν μας ενδιαφέρει κιόλας παρακολουθώντας την σειρά. Η χημεία του Αθερίδη και της Παπαδόπουλου είναι τέτοια που δεν σε ενδιαφέρει να δεις οτιδήποτε άλλο πέρα απ’ αυτούς. Ίσως είναι και το κορυφαίο πρωταγωνιστικό δίδυμο που έχει υπάρξει σε Ελληνική σειρά σε επίπεδο συνεργασίας στην οθόνη αλληλοσυμπλήρωσης και κοινής έντασης και ενέργειας.

Και δεν θα μπορούσε να έρθει και με κάποιον άλλον τρόπο η επιτυχία αυτής της σειράς αν αναλογιστούμε το περιεχόμενο της, μόνο αν η μεταξύ του αλληλεπίδραση άγγιζε το τέλειο. Ειδικά ο Αθερίδης σου δίνει την εντύπωση ότι έγινε ηθοποιός απλά για να παίξει αυτόν τον ρόλο που καθόρισε και σημάδεψε την καριέρα του όσο τίποτα άλλο. Ίσως και γι’ αυτό σου είναι δύσκολο να αντιπαθήσεις τον χαρακτήρα ακόμα και σε στιγμές που θα ‘χες κάθε λόγο να το κάνεις.

Η σειρά ουσιαστικά είναι μια σάτιρα για το μέσο ελληνικό ζευγάρι των 35-χρόνων του τότε που παραμένει ακριβής στην απεικόνιση της ακόμα και 23 χρόνια μετά την προβολή του πρώτου επεισοδίου της. Ξεγυμνώνοντας με τρόπο αγνά κωμικό και δεικτικό την ίδια την συνύπαρξη στο σύνολο της αλλά και των ατόμων ξεχωριστά. Μετά τους απαράδεκτους η Παπαδόπουλου προσφέρει πρωτόγνωρο για τα δεδομένα της ελληνικής τηλεόρασης ρεαλισμό στους διαλόγους, αυτή την φορά όχι των φίλων μεταξύ τους αλλά ενός ζευγαριού, γράφει όπως θα μπορούσε να μιλάει ένα πραγματικό ζευγάρι μετά από χρόνια κοινής πορείας.

Και αν κάτι είναι το μοναδικό σ’ αυτήν είναι ότι μέσα απ’ αυτά τα 2 έργα της κατάφερε να πει μεγάλες αλήθειες ως προς την ελληνική κοινωνία και τους ανθρώπους που την αποτελούν, σχολιάζοντας κουσούρια, νοοτροπίες αντιλήψεις αλλά και βαθιά ριζωμένα απωθημένο στο συλλογικό ή ατομικό του καθενός, με έναν συγκλονιστικά και αξεπέραστο κωμικό τρόπο.

Ειλικρινά θα μπορούσε να είναι μια συνέχεια των απαράδεκτων ακόμα και αν δεν είναι, δηλαδή δεν θα με χάλαγε καθόλου να αποδεικνυόταν προς το τέλος της ότι η Δήμητρα είναι η Δήμητρα των απαράδεκτων που χώρισε από τον Σπύρο λίγο μετά το τέλος της σειράς και τα φτιάξε με τον Θοδωρή. Ακόμα και οι σκηνές του Σπύρου με την Δήμητρα στους απαράδεκτους οι 2 τους μόνο, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι είναι οι στιγμές που αρχίζει να γεννάτε ίσως εν άγνοια της τότε το Σ’ αγαπώ μ’ αγαπάς.

Η σειρά επέστρεψε στο YouTube της COSMOTE Tv το 2019 και το 2020 για 2 σεζόν με 10 επεισόδια-σφηνάκια η κάθε μια. Εννοείται ήταν σαν να μην έχει περάσει καθόλου χρόνος απ’ την τελευταία φορά που τους είχαμε δει μαζί, και ας είχαν περάσει 19 χρόνια. Και ακόμα και τότε κατάφεραν να πιάσουν το παλμό και τις ανάγκες του σήμερα παρά τον περιορισμένο χρόνο του κάθε επεισοδίου, που σε κάνει να σκέφτεσαι, εεε ξέρω ‘γώ μπορείτε να φτιάχνετε 10 45λεπτα επεισόδια τον χρόνο μέχρι να πεθάνετε. Και σε πιο σοβαρό επίπεδο πόσο άδικο για την Δήμητρα Παπαδόπουλου το ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα όπου το σενάριο και η σκηνοθεσία περνά αποκλείστηκα στις τύχες 1 ή 2 ανθρώπων που είναι υπεύθυνοι για διαλόγους, ανάπτυξη και εξέλιξη χαρακτήρων, κατεύθυνση πλοκής, δομή κάθε επεισοδίου. Στην Αμερική σε κάθε σειρά υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα σεναριογράφων από πίσω είτε μιλάμε για κωμική είτε για δραματική σειρά, που από κοινού αποφασίζουν για το κάθε επεισόδιο και για τα της γραφής της σειράς συνολικά και υπάρχει και ο εκάστοτε δημιουργός που αυτός δίνει το τελικό οκ, αλλά έχοντας μια ολόκληρη ομάδα από πίσω καταλαβαίνουνε το πόσες φωνές ακούγονται και πόσες διαφορετικές κατευθύνσεις μπορεί να υπάρξουν και τι γκάμα επιλογών μπορεί να έχει ο κάθε δημιουργός να αποφασίσει για το προς τα που θα κινηθεί το έργο του, ιδέες και προτάσεις που πιθανόν να μην τις είχε καν φανταστεί αν όπως στην Ελλάδα ήταν μόνος του για μια δουλειά που απαιτεί πολλούς, δεν ειναι τυχαίο ότι κάθε επεισόδιο  γράφεται από διαφορετικό σεναριογράφο στην Αμερική, που όπως αποκαλύπτουν και οι ίδιο από την στιγμή που το σχεδιάγραμμα και η πλοκή έχει ήδη προαποφασιστεί από πολλούς κατά κάποιον τρόπο το επεισόδιο είναι σαν να έχει ήδη γραφτεί. Ακόμα και στο κομμάτι της σκηνοθεσίας σε κάθε επεισόδιο  κάθεται πίσω από τις κάμερες διαφορετικός άνθρωπος, προσφέροντας έτσι διαφορετικές οπτικές εστιάσεις και χρώμα.

Έχοντας αυτά στο νου μας μοιάζει με ένα μικρό θαύμα ακόμα και οι λιγοστές καλές σειρές που υπήρξαν με βάση τα πενιχρά δημιουργικά μέσα που είχαν οι άνθρωποι που ανέλαβαν τις τύχες της. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου είχε δηλώσει ότι και μετά τους Απαράδεκτους αλλά και το Σ αγαπώ Μ αγαπάς ένιωθε εξαντλημένη, ακριβώς λόγο του ωραρίου και της ενέργειας που έπρεπε να αφιερώσει για να δούμε το αποτέλεσμα που είδαμε και πως να την ‘κατηγορήσει’ κανείς μετά για το ότι έκανε 2 σειρές μόλις στην Ελληνική τηλεόραση, όταν αυτές που παρέδωσε άγγιξαν μεγαλείο σπουδαίων αμερικανικών sitcom σε επίπεδο διαλόγου και φάρσας. Και αναρωτιέσαι τι άλλο θα μπορούσε να ‘χε δημιουργήσει αυτός ο άνθρωπος αν τις δινόντουσαν τα κατάλληλα εργαλεία και συνεργάτες έστω και ποσοτικό επίπεδο για να αφαιρέσουν βάρους από τους ώμους της. Ίσως έτσι να απαντάτε και το γιατί και ένας ακόμα, πραγματικά σπουδαίος έκανε τόσο λίγες δουλειές με μεγάλη αποχή χρόνων.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΥΙΖ

ΚΟΥΙΖ: Αγαπημένες ελληνικές σειρές

08.03.2022