Τα Έντεκα της Ημέρας (13-1-2022)

1) Bullying – 30 χρόνια μετά

Πολλοί φερθήκαμε άσχημα στο σχολείο, τότε που ίσως δεν είχαμε συνειδητοποιήσει τι κάναμε.

Το κοντινότερο σε bullying που έκανα ήταν στην έκτη δημοτικού, στο 13ο Καλαμαριάς το ’89, όταν πλέον ήμουν «μεγάλος» και μπορούσα να κλέβω κι εγώ τη σειρά στο κυλικείο απ’ τα πρωτάκια, όπως ακριβώς συνέβαινε σε μας όταν ήμασταν μικρότεροι.

Υπήρχε ένα παιδάκι, της πρώτης δημοτικού λογικά, στην ουρά που έμοιαζε να (με) φοβάται. Ήταν μια αίσθηση πρωτόγνωρη για μένα, κάποιος να με φοβάται και να θεωρεί ότι είμαι ισχυρός! – σε σχέση με τα παιδιά της ηλικίας μου ήμουν πάντα ο πιο αδύναμος. Για πρώτη φορά ένιωθα πως έχω κάποιου είδους εξουσία και, παρότι δεν ταίριαζε στο χαρακτήρα μου, θέλησα να την αξιοποιήσω.

Βλέποντας ότι ψάρωνε, όταν τύχαινε να τον δω πήγαινα και αγριωπός και του φώναζα «τι κάνεις εδώ;» ή «γιατί φοράς τέτοια μπλούζα;». Κι αυτό το καημένο, ένα πολύ μικροκαμωμένο παιδάκι ακόμα και για πρωτάκι, τρόμαζε και κατέβαζε το βλέμμα του. «Περιμένω να πάρω σάντουιτς με λουκάνικο» έλεγε, ή ψέλλιζε ντροπαλά «Η μαμά μου με έντυσε», ανάλογα με το ποια ηλίθια ερώτηση έλεγα απειλητικά από πάνω του. «ΟΚ…» απαντούσα δυσοίωνα και το άφηνα να φύγει.

Είχε γίνει αρκετές φορές αυτό. Μέχρι που μια φορά που τον σταμάτησα στην αυλή είδα ένα περίεργο σημάδι πάνω του – δε θυμάμαι σε ποιο σημείο, φαντάζομαι στο λαιμό.

«Τι είναι αυτό;» του είπα αυστηρά. «Το έχω απ’ τη γέννα» μου απάντησε φοβισμένο. «Α ναι ε;», είπα και μετά δεν ήξερα τι άλλο να πω. Μετά έτρεξε μακριά, αποφεύγοντάς με στα διαλείμματα της υπόλοιπης μέρας, όπως έκανε αναγκαστικά, τώρα που το σκέφτομαι, στα διαλείμματα κάθε μέρας.

Κάποιοι συμμαθητές και συμμαθήτριες είχαν επιλέξει κι αυτοί το πρωτάκι τους για να το φοβερίζουν και να το έχουν σαν σκλαβάκι. Όμως μετά απ’ τη φάση με το εκ γενετής σημάδι του, ένιωσα μια περίεργη ταύτιση κι ας μην είχα σημάδι. Σκέφτηκα τη μητέρα του, που τον γέννησε -μ’ αυτό το σημάδι- και τον αγαπούσε, και τον έστελνε κάθε μέρα σχολείο χωρίς να ξέρει πως η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα σε κάθε διάλειμμα από φόβο μην το φοβερίσει ένα μεγαλύτερο παιδί. Σκέφτηκα τη δική μου μαμά και στεναχωρήθηκα διπλά. Έτσι αδύναμο κι ευάλωτο που τον είδα, είδα μαζί και τον εαυτό μου. Σαν να είμασταν δυο Άρηδες από διαφορετικά χωροχρονικά σύμπαντα και είχαν συναντηθεί αναπάντεχα σ’ ένα σχολικό διάλειμμα.

Δεν τον ξανασταμάτησα, και κάθε φορά που τον έβλεπα κοιτούσα αδιάφορα απ’ την άλλη, μέχρι που κατάλαβε πως δεν χρειάζεται να κρύβεται ή να πηγαίνει γύρω-γύρω για να μην τον δω.

Πάρα πολλές φορές το ξανασκέφτηκα από τότε. Και πάντα προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι σίγουρα δεν θα το θυμάται, ότι δεν θα «τραυματίστηκε ψυχικά». Ότι σιγά το πράγμα που έκανα, στην τελική.

Και μπορεί να είναι όντως έτσι. Αν μιλάμε για σχολικό bullying, το δικό μου ήταν απ’ τα μάλλον βραχύβια και αποτυχημένα.

Αλλά και πάλι, ήταν τόσο μικρός και φοβισμένος και απροστάτευτος, σαν σκυλί που το είχαν κλωτσήσει πολλές φορές και κρυβόταν όταν έβλεπε άνθρωπο, που ποτέ δεν κατάφερα να βγάλω την εικόνα του απ’ το μυαλό μου. Κι ας πέρασαν πάνω από 30 χρόνια. Κι ας σκέφτομαι πως, καλύτερα που έπαιξα τότε, πάνω του, τα «παιχνίδια εξουσίας» μου και έτσι τα ξεπέρασα.

Δεν τα είχα γράψει ή πει ποτέ σε κανέναν όλα αυτά, μέχρι σήμερα, κυρίως γιατί δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι -έστω και για εκείνες τις λίγες εβδομάδες- του δυσκόλεψα τη ζωή.

Σήμερα όμως είδα αυτήν την ανάρτηση:

Sirakos-Ioannis Kesen

Αν υπάρχει φως και μέλλον είναι το μήνυμα αυτό που έστειλε ένας παλιός συμμαθητής σε διαδικτυακό μου (γκει) φίλο.

Θαύμασα αυτόν τον άνθρωπο που έστειλε ένα τόσο γενναίο μήνυμα. Και τον ζήλεψα πολύ.

Μακάρι να ήξερα το όνομα του παιδιού, για να του έστελνα κάτι τέτοιο κι εγώ. Μπορεί να μην το θυμόταν, μπορεί τώρα να το θυμηθεί. Μπορεί να το μεγαλοποίησα στο μυαλό μου, μπορεί όμως και να ήταν ακόμα χειρότερο κι από ό,τι μου έμεινε εμένα.

Ελπίζω να είναι καλά, κι αν ποτέ διαβάσει αυτό κι αναγνωρίσει τον εαυτό του στο σχολείο και τις ημερομηνίας, ήθελα να ζητήσω συγγνώμη, και να ευχηθώ ό,τι καλύτερο.

2) Σήκωσέ το, το τιμημένο!

Η νέα, έξυπνη καμπάνια της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας

Εμβολιαζόμαστε, μόνο όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε

No Description

3) Να τον χαίρονται οι φαρμακοποιοί

Πρόεδρος Φαρμακευτικού Συλλόγου Αθηνών:

4) Πράγματα που μου αρέσουν τώρα:

Το νέο παιδικό βιβλίο της Στέργιας Κάββαλου

Ένα αστείο, γεμάτο ευαισθησία, αλλά χωρίς διδακτισμό βιβλίο για όσους αγαπάμε τα ζώα, με την πολύ ωραία εικονογράφηση της Πετρούλας Κρίγκου.

Η περίληψη απ’ το οπισθόφυλλο: «Τι κάνεις όταν εκεί που κοιμάσαι του καλού καιρού, ξαφνικά ακούς -καλά, εντάξει, η μαμά σου ακούει πρώτη- μωρά γατάκια να κλαίνε έξω από το παράθυρό σου;
Τι κάνεις αν δεν μπορείς να τα πάρεις σπίτι, επειδή έχεις ψάρια στο ενυδρείο, μπαμπά με αλλεργία στις γάτες και ήδη ένα μωρό, την αδερφή σου;
Δεν ξέρω τι θα έκανες εσύ, αλλά ο Γιώργος με τη βοήθεια της οικογένειάς του, των συμμαθητών του, της καθηγήτριας των καλλιτεχνικών του και τόσων άλλων που αγαπάνε τα ζώα αναλαμβάνει να τους βρει το σωστό σπίτι.
Βέβαια, υπάρχει πάντα και η μαμά γάτα, που είναι μεγάλη και πιο δύσκολο να υιοθετηθεί.
Μια Μπαρτσελόνα, όμως, δύσκολα μένει στα αζήτητα.
Μια ιστορία με πρωταγωνιστές όχι μόνο τα αδέσποτα αλλά και όσους κάνουν ό,τι μπορούν για να τα βοηθήσουν να βρουν μια ζεστή αγκαλιά.»

5) Το κόλπο του Έντισον

«Ο Τόμας Έντισον ζητούσε από υποψήφιους για δουλειά να φάνε σούπα ώστε να αποφασίσει», διαβάζω στη LIFO σήμερα, και είναι μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη που έκανε σε νέο άρθρο του ο ιστορικός Άντριου Μάρτιν.

Ο εφευρέτης απολάμβανε να συμμετάσχει προσωπικά στη διαδικασία κάθε συνέντευξης, καθώς ήθελε να διασφαλίσει ότι οι υπάλληλοι που θα προσλάμβανε θα ήταν οι περισσότερο ικανοί.

Το κόλπο του; Μερικές φορές έκανε την συνέντευξη καλώντας υποψήφιους υπαλλήλους έξω για ένα γεύμα και παραγγέλνοντας σούπα πριν το κυρίως γεύμα. Το αν θα πρόσθεταν αλάτι και πιπέρι πριν δοκιμάσουν τη σούπα ή την δοκίμαζαν και μετά έκριναν αν χρειάζεται καρυκεύματα, καθόριζε την καριέρα τους.

Αν οι υποψήφιοι δοκίμαζαν πριν προσθέσουν αλάτι και πιπέρι, ήταν πιο πιθανό να τους εμπιστευτεί να δουλέψουν μαζί του, καθώς δεν του άρεσαν οι άνθρωποι που έβαζαν καρυκεύματα στη σούπα τους πριν καν τη δοκιμάσουν, επειδή έκαναν ανεξακρίβωτες υποθέσεις.

Οι υποψήφιοι που πρόσθεσαν αλάτι και πιπέρι από την αρχή στερούνταν περιέργειας και ανοιχτού μυαλού, σύμφωνα με τον εφευρέτη. Θεωρούσε ότι οι βιαστικές κρίσεις τους θα μπορούσαν να διαταράξουν τη διαδικασία ανάπτυξης των έργων του.

Η τακτική συνεντεύξεων του Τόμας Έντισον μπορεί να θεωρείται αλλόκοτη σήμερα, αλλά η Jessica Stillman της Inc. λέει ότι υπάρχει μια πτυχή που οι υπεύθυνοι προσλήψεων μπορούν να εφαρμόσουν στις δικές τους συνεντεύξεις, δηλαδή να δίνουν στους υποψηφίους μια ευκαιρία να αποδείξουν για τι είναι ικανοί, αντί να κρίνονται από τα λόγια τους.

Συχνά, οι εταιρείες βρίσκονται σε δύσκολη θέση όταν διαπιστώνουν ότι οι υπάλληλοί τους δεν είναι τόσο ταλαντούχοι όσο πούλησαν οι ίδιοι τον εαυτό τους. Εξάλλου, είναι εύκολο να πει κανείς ψέματα σε μια συνέντευξη, οπότε πιο πρακτικά είναι τυχόν δοκιμαστικά πρότζεκτ.

6) Η υπεράσπιση της ημέρας

(ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ!!!)

7) Άλλη μια… λαμπρή ιδέα του Ευρωβουλευτή της ΝΔ Γιώργου Κύρτσου

Tryfon on X (formerly Twitter): “5.000 Έλληνες πανεπιστημιακοί από όλο τον κόσμο θέλουν να γυρίσουν στην Ελλάδα, για να τρώνε ξύλο από τους αναρχικούς τι άλλο θα ακούσουμε από τον Κύρτσο; 🤣🤣🤣 pic.twitter.com/7zhD9pZuFY / X”

5.000 Έλληνες πανεπιστημιακοί από όλο τον κόσμο θέλουν να γυρίσουν στην Ελλάδα, για να τρώνε ξύλο από τους αναρχικούς τι άλλο θα ακούσουμε από τον Κύρτσο; 🤣🤣🤣 pic.twitter.com/7zhD9pZuFY

8) Αντίο Μπάμπη Αργυρίου

Πόσο συγκινητικό: Ο Μπάμπης Αργυρίου είχε γράψει ο ίδιος τον επικήδειό του, με την οδηγία να δημοσιευτεί στο σάιτ του όταν τυχόν θα πέθαινε.

Και δημοσιεύτηκε, δυστυχώς χτες >>

Ο Μπάμπης Αργυρίου έφυγε από τη ζωή – Το αποχαιρετιστήριο σημείωμα του

9) Η Άποψη της ημέρας, για τον πιο περίπλοκο (και πιο χρήσιμο) πολιτικό χώρο στην Ελλάδα, το Κέντρο.

Τι είναι, επιτέλους, αυτό που λέμε “κέντρο”; – Του Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλου | LiFO

Το κέντρο δεν κινείται απλώς σε μια λογική ίσων αποστάσεων από την αριστερά και τη δεξιά, δεν συνιστά δηλαδή μια μετριοπαθή έκφρασή τους ούτε και αποτελεί ένα κολάζ των αξιών του παραδοσιακού αυτού δίπολου, αλλά είναι η ιστορική υπέρβασή του.

Ο κ. Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος είναι καθηγητής Σύγχρονης Πολιτικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και γραμματέας σύνταξης της «Νέας Εστίας» και τα άρθρα του στη LIFO έχουν πάντα ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

10) Η αγγελία της ημέρας (και το καλύτερο σχόλιο)

Vasiliki MeTroulo on X (formerly Twitter): “30Κ+ για να αγοράσεις συλλεκτική τουαλέτα trainspotting pic.twitter.com/xuvS99r1Ww / X”

30Κ+ για να αγοράσεις συλλεκτική τουαλέτα trainspotting pic.twitter.com/xuvS99r1Ww

11) Το πολυπόστ της ημέρας

Ένα ακόμη εξαιρετικό πολυπόστ του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, που πρέπει να το διαβάσεις για να το πιστέψεις 😉

Ιστορίες που μου είπε ο Τάκης. Ένα πολυπόστ του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου | LiFO

Ένα εβδομαδιαίο πολυπόστ με ένταση, κουτσομπολιό και υπαρξιακή πλακίτσα

[+]

Τέσσερα χρόνια χωρίς τον Τζίμη Πανούση σήμερα.

Αυτό ήταν ένα ηχητικό ντοκιμαντέρ μου, που ίσως βρείτε ενδιαφέρον >>>

Podcast / Ποιος είχε δίκιο τελικά; Μέσα στην κόντρα Πανούση – Νταλάρα