Γιάννης Δημητρέλλος
Μαθαίνουμε απο το τρέχον ρεπορτάζ πως οι παρελάσεις για την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου θα διεξαχθούν φέτος κανονικά και με τη συμμετοχή όλων και όχι μόνο των εμβολιασμένων, σύμφωνα με όσα δήλωσε προσφατα ο υπουργός Εσωτερικών, Μάκης Βορίδης στην ΕΡΤ. Αυτό σημαίνει πως ήδη οι μικροί εθελοντές από κάθε σχολείο έχουν αρχίσει πρόβες, ώστε να περπατήσουν ξανά με βήμα εν-δύο στους δρόμους κάθε πόλης.
Το κατά πόσο αρμόζει στην ιστορία μας να κάνουμε παρελάσεις για να τιμήσουμε το «όχι» του Μεταξά (και όχι τη λήξη της γερμανό-ιταλικής κατοχής στην χώρα μας) είναι μια μεγάλη και δύσκολη κουβέντα. Δυστυχώς (ή ευτυχώς;) οι παρελάσεις συνεχίζουν να γίνονται. Επιχείρησα να βάλω στη σειρά 7 πολύ άβολα πράγματα που συμβαίνουν σε κάθε παρέλαση, όπως τις έχω βιώσει.
Πρώτα ένα αναγκαίο σάουντρακ παρελάσεων (μαθητικών και μη!) από τον Φοίβο Δεληβοριά!
Το να βρεις ρούχα
Στην β’ γυμνασίου, παραμονές της 28ης Οκτωβρίου, αναζητούσα μια «καζάκα». Συγκεκριμενα, δεν την αναζητούσα ακριβώς, αλλά προσπαθούσα να μαθω από την μητέρα μου πρώτα, τι στο καλό είναι η «καζάκα»; Όταν μου εξήγησε, η επόμενη πίστα ήταν να βρούμε μάλλινη καζάκα σε σκούρο μπλε χρώμα, σε κάποιο μαγαζί κοντα στην γειτονιά μας, στην Παλλήνη. Δεν υπήρχε κάτι τέτοιο και η μητέρα μου προσπαθούσε να βρίσει τον εμπνευστή της σκούρας μπλε μάλλινης καζάκας με λόγια που ο 13χρονος εαυτός μου δεν μπορούσε να καταλάβει. Τελικά, συνέβη ένα θαύμα και ο συμμαθητής – και μετέπειτα κολλητός φίλος μου – Γιάννης, είχε μια έξτρα καζάκα έτοιμη να μου δανείσει. Μα ποιός νοσηρός νους επινοεί αυτό το styling παρέλασης;
Το να έχεις δίπλα σου παιδιά ντυμένα ότι να ‘ναι
Το dress code απαιτούσε μαύρα παπούτσια κι εκείνοι εμφανίστηκαν με τα νέα τους adidas. Αντί για γραβάτα, φόρεσαν παπγιόν. Αντί για πουκάμισο, προτίμησαν το αγαπημένο τους t-shirt με ροζ ελεφαντάκια (δεν είμαι σίγουρος ότι έχει συμβεί, δεν το αποκλείω κιόλας). Αυτά τα παιδιά ξεχωρίζουν σαν την μύγα μες το γάλα, είναι η ελαττωματική ρόδα στο καρότσι του σούπερμαρκετ. Πάντα θα υπάρχουν σε κάθε παρέλαση.
Το να δέχεσαι cat-calling
Φόρεσαν μίνι φούστα ή πουκάμισο που κάνει το σουτιέν να αχνοφαίνεται ελάχιστα. Την πάτησαν. Όλη η εξέδρα – πλην των επωνύμων (ίσως) – θα τις λούσει με επιφωνήματα σκληρού cat-calling.
Ο Καθηγητής που φανατίζεται υπερβολικά
Από την μια λατρεύει τα παιδιά που έχει αναλάβει να προπονήσει για την παρέλαση, από την άλλη όμως δεν τους τιμωρεί κανένα λάθος, καμία έλλειψη συντονισμού στο βήμα τους. Τι πονοκέφαλος Θεέ μου. Τι μας θυμίζει άραγε…
Η αγωνία του πρωινού ξυπνήματος
Ξέρεις πως θα σε δουν μερικές χιλιάδες ζευγάρια μάτια και ξαγρυπνάς. Ξυπνάς ανόρεχτος από το άγχος και ακόμα και το γάλα του πρωινού μπορεί να χαλάσει το στομάχι σου. Νιώθεις λες και είσαι έτοιμος να βγεις για audition στο GNTM κι όλα αυτά για να εξασφαλίσεις ένα 20 στην γυμναστική.
Οι συγγενείς
Ο πατέρας σου, η μητέρα σου, η γιαγιά, δύο θείοι, μια τρίτη ξαδέλφη της γιαγιάς σου, που σε είχε ξαναδεί όταν ήσουν τεσσάρων ετών, όλοι τους είναι εκεί. Ειδικά αυτή η τρίτη ξαδέλφη είναι τόσο ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ, που είναι έτοιμη να σου τσιμπήσει τόσο δυνατά το μάγουλο, ώστε να φύγεις από τα χέρια της μόνο μια τεράστια γούβα στην «εξωμαγούλεια» (pardon για την ανύπαρκτη λέξη) περιοχή.
Η επιστροφή στο σχολείο
Αντί να σου δώσουν μια τιμητική άδεια για να ξεκουραστείς, να αναρρώσεις από το πολιτισμικό σοκ της παρέλασης που βίωσες, πρέπει να στρωθείς και πάλι και να διαβάσεις Φυσική, Μαθηματικά, Αρχαία και όλα τα υπόλοιπα μαθήματα του επταώρου. Πόσο μεγάλη αδικία!
Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που κάνουν τις παρελάσεις λιγότερο βαρετές!
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μια άλλη Αθήνα: 20 φωτογραφίες από μια vintage γωνιά του κέντρου