σε , , ,

Στανισλάφσκι ή Σάνφορντ Μάισνερ; Αυτές είναι οι δύο γνωστότερες υποκριτικές τεχνικές (και οι διαφορές τους)

Είναι γνωστό ότι οι ηθοποιοί έχουν πολλά «όπλα» στην φαρέτρα τους, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιούν για να πετυχαίνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα πάνω στην σκηνή. Από τα πρώτα πράγματα που μαθαίνουν στις σχολές υποκριτικής είναι η θεωρία της δράσης την οποία πολλές σχολές (και συστήματα) παρουσιάζουν με τις δικές τους τεχνικές.

Παρακάτω επιλέξαμε δυο από τις πιο γνωστές τεχνικές. Ποια προτιμάτε;

Η μέθοδος Στανισλάφσκι

Ο Κωνσταντίν Στανισλάφσκι γεννήθηκε στη Μόσχα στις 17 Ιανουαρίου 1863. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια που αγαπούσε το θέατρο και ως παιδί ανέβασε με τα αδέλφια του δεκάδες θεατρικές παραστάσεις και όπερες. Η μέθοδος του (μέθοδος Στανισλάφσκι) χρησιμοποιήθηκε για να πολεμήσει τα θεατρικά κλισέ, την υπερβολή, τον μανιερισμό και την εκζήτηση.

Θεωρείται από πολλούς η επιστημονική βάση του θεάτρου, η οποία δεν αποτελείται από μια σειρά από κανόνες αλλά από διαδικασίες σωματικής και ψυχικής προετοιμασίας που βοηθούν τους ηθοποιούς στην πολυδιάστατη σύνθεση του χαρακτήρα τον οποίον υποδύονται. Όπως και η επιστήμη, η μέθοδος δεν παραμένει στατική. Εξελίσσεται δυναμικά και δίνει απεριόριστες δυνατότητες πειραματισμού και ανακάλυψης.

Η μέθοδος αυτή υποστηρίζει πως όταν οι ηθοποιοί ανακαλούν προσωπικά τους συναισθήματα και τα προβάλλουν στον χαρακτήρα που υποδύονται επί σκηνής, συνάπτουν ξεχωριστή και πιο ουσιώδη σχέση με το ακροατήριο. «Το σημαντικότερο» έλεγε ο Στανισλάβσκι, «είναι να καταφέρεις να αποδώσεις τη ζωντάνια της ανθρώπινης ψυχής».

Περισσότερα: 

Τεχνική Σάνφορντ Μάισνερ

Γεννημένος στο Brooklyn, ο Σάνφορντ Μάισνερ ήταν ο νεότερος από τα τέσσερα παιδιά των Hermann Meisner και Bertha Knoepfler. Η διδασκαλία του Μάισνερ στρέφει το ενδιαφέρον της υποκριτικής στην συμπεριφορά, τις σχέσεις και την πραγματικότητα της πράξης (reality of doing). Το αιτούμενο και για αυτόν, όπως και για τους άλλους εκπροσώπους της Μεθόδου είναι η δημιουργία αληθινών, οργανικών χαρακτήρων στη σκηνή, η κατά δήλωσή του, δυνατότητα των ηθοποιών να «ζουν αληθινά κάτω από φανταστικές συνθήκες».

Ο δρόμος για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα είναι οι πράξεις και η αληθινή επικοινωνία επάνω στη σκηνή μεταξύ των ηθοποιών. Η υποκριτική για τον Μάισνερ δε νοείται χωρίς δράση, οποιαδήποτε συναισθηματική ανταπόκριση του ηθοποιού νοείται και προκύπτει μέσα από τη δράση. Η ενεργός συμπεριφορά είναι η πρώτη ύλη για την θεωρία του Μάισνερ.

Η ενεργητική επί σκηνής ύπαρξη, η ενεργός συμπεριφορά επιτάσσει τον ρεαλισμό και την αλήθεια της πράξης, δηλαδή αν ο ηθοποιός απαιτείται να κάνει μια δραστηριότητα, πρέπει να την κάνει πραγματικά και όχι να την μιμηθεί, αν πρέπει, παραδείγματος χάρη, να δει κάτι, πρέπει να το δει πραγματικά.

Περισσότερα:

  • Ποια υποκριτική τεχνική προτιμάτε;

    • Μέθοδος Στανισλάφσκι
    • Τεχνική Σάνφορντ Μάισνερ

Αφήστε μια απάντηση