Γιάννης Δημητρέλλος
Ξεκινάς μια συζήτηση με ένα άτομο που σου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον, μέσα σε κάποιο περιβάλλον mobile εφαρμογής, γιατί τα τηλεφωνήματα – συνήθως για όσους είναι κάτω των 35 – είναι μια άβολη διαδικασία.
Το «ενδιαφέρον άτομο» σε αυτές τις περιπτώσεις μεταφράζεται σε ένα σύμπαν από Instagram stories όπου συνήθως αυτό το άτομο επιχειρεί να αναδείξει κάποιο πολύ γοητευτική πλευρά του. Επίσης μέσα σε αυτο προστίθενται οι φωτός διακοπών (όλοι στις διακοπές είμαστε πιο όμορφοι) και τα status εξομολογήσεων, εκεί όπου περιγράφει κάτι που τ@ συνέβη και συντάραξε τον εσωτερικό του κόσμο και ένα σωρό ακόμα σκόρπιες social πληροφορίες.
Όλο αυτό το πανηγύρι ψηφιακής πληροφορίας, έντεχνα σκηνοθετημένης από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή της, γεννάει μια «εικόνα» στο μυαλό σου γι’ αυτό το άτομο. Αυτή η εικόνα μπορεί και να είναι εξιδανικευμένη ή ακόμα και ψεύτική, αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία. Ήδη μιλάτε.
Δεν τολμάς να το παραδεχτείς, αλλά μόλις σου έστειλε δύο emoji, ένα με smiley πρόσωπο και αστεράκια στα μάτια και μια καρδούλα και αυτή η κίνηση σου έδωσε λίγη αδρεναλίνη για να συνεχίσεις το chat. Αν ήταν απλώς ευγενικό το άτομο που μιλάς και δεν συμμερίζεται τον ενθουσιασμο σου; Ε, αποκλείεται, ολόκληρο ντουέτο emoji έστειλε! Δεν παίζουν μ’ αυτά!
Η συζήτηση προχωράει με ενθουσιασμό, στέλνεις εσύ, σου στέλνει εκείν@ και πάει λέγοντας. Κάποια στιγμή, όταν κάνεις μια «κρίσιμη» ερώτηση – συνήθως κάτι σαν «θέλεις να βρεθούμε;»– τότε η ταχύτητα της συνομιλίας εκμηδενίζεται και όλα συμβαίνουν σε αργή κίνηση, σαν στιγμιότυπο του Matrix. Έχει διαβάσει το μήνυμα σου και δεν απαντάει. Βγαίνει από τη συνομιλία, παραμένει ενεργ@ στο λογαριασμό τ@, ανεβάζει 4-5-6-7 Instagram stories και η επισήμανση «διαβάστηκε» μένει καρφωμενή κάτω από το αναπάντητο μήνυμά σου.
Οι ώρες περνάνε και δεν απαντάει. Το 24ώρο περνάει και δεν απαντάει. Ανοίγεις κουβέντα γι’ άλλο θέμα, πιστεύοντας πως ίσως γίνει κάποιο θαύμα και αποφασίσει να απαντήσει. Δεν. Απαντάει.
Τι είναι πάλι αυτό;
Το ότι σε άφησε στο «διαβάστηκε» είναι μια συμπεριφορά που – τις περισσότερες φορές – όχι μόνο δείχνει ότι ο συνομιλητής σου δεν έχει κανένα ενδιαφέρον για να κουβεντιάσει μαζί σου, αλλά και ότι δεν σε σέβεται τόσο, ώστε να αφιερώσει χρόνο για να σου απαντήσει κάτι σαν «ευχαριστώ πολύ, αλλά όχι, δεν ενδιαφέρομαι». Το «όχι» και κάθε έκφραση άρνησης στα social media, εκεί όπου – ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας – όλοι επιδιώκουμε να δείχνουμε πάρα πολύ φιλικοί, κοινωνικοί και πανέξυπνοι και με γνώμες για 5.135.000 διαφορετικά θέματα, είναι κάτι που λίγοι τολμούν να το εκφράσουν. Μια Φρανκενστάϊν εκδοχή «φιλίας»/κοινωνικής γνωριμίας με όλους όσους έχουν πατήσει «αποδοχή» σε friend request είναι για τους περισσότερους από εμάς, προτιμότερη από το να κακοκαρδίσουμε με ένα «όχι» αυτούς που δεν συμπαθούμε ιδιαίτερα, εκτός φυσικά, αν η επικοινωνία εκ μέρους τους αγγίζει πια, τα όρια της συστηματικής παρενόχλησης. Εκεί το όχι επιβάλλεται.
Πώς να μη σε αφήνει στο διαβάστηκε;
Φίλε/φίλη αναγνώστ@ είμαι ο χειρότερος pick-up artist στον κόσμο γι’ αυτό και δεν θα σου δώσω καμία συμβουλή για το πως να κερδίσεις πίσω το άτομο που φλερτάρεις στα social και – μάλλον- σε φτύνει με τρόπο ιδιαίτερα σκληρό, αλλά ξεκάθαρο. Αλλά μπορώ να σου προτείνω να κάνεις το ίδιο με τον Ron Swanson, τον πιο κυνικό χαρακτήρα της σειράς Parks and Recreation, όταν έμαθε τι είναι τα cookies στο Internet. To ίδιο, αλλά χωρίς να πετάξεις το PC σου. Δηλαδή, με μια λέξη.
Log-OUT.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
45 Μικροπράγματα που ΙΣΩΣ σου φτιάξουν τη διάθεση, 27 Οκτωβρίου