Γιάννης Δημητρέλλος
Διαβάζοντας το νέο newsletter της Αφροδίτης Σακκά (ανακαλύψτε το, thank me later), με τις εκτενείς αναφορές στην τηλεοπτική μαύρη κωμωδία Fleabag – που είναι ήδη κλασσική στο είδος της – αναρωτήθηκα κάτι: Γιατί δεν υπάρχουν στην τηλεοπτική κωμική μυθοπλασία, ανδρικές παραλλαγές του χαρακτήρα που δημιούργησε η Phoebe Waller-Bridge; Γιατί οι χαρακτήρες ανδρών στις πιο γνωστές τηλεοπτικές κωμωδίες, συμπεριφέρονται είτε σαν serial γαμίκουλες είτε σαν παιδιά έτοιμα για παντρειά; Γιατί είναι όλοι τους τόσο ανυπόφορα προβλέψιμοι;
Τι είναι η Fleabag;
H κοινωνική της ζωή είναι ένα μπάχαλο, το ίδιο και οι σχέσεις της με τους άντρες. Έχει άλυτα ζητήματα με την οικογένεια της και πονάει, πονάει γοερά. Είναι διαλυμένη από τον (ψυχικό) πόνο και δεν φοβάται να το εκφράσει προς τα έξω, προς την κάμερα που την ακολουθεί σαν peeping tom σε κάθε στιγμή της ζωής της. Είναι η Fleabag και δεν είναι καλά. Όχι ότι υπάρχει κάτι λάθος σε όλο αυτό. Είναι η Fleabag και είναι ένα πορτραίτο ρεαλιστικού 30άρη millenial, που δεν έχει τακτοποιήσει τίποτα στη ζωή του, δεν είναι σε σταθερή σχέση, δεν έχει (άμεση) προοπτική να κάνει οικογένεια και υψώνει το μεσαίο δάκτυλο στον περίγυρο της κάθε φορά που της λέει πως ΠΡΕΠΕΙ να κάνει αυτό το πράγμα καλύτερα, πρεπει να «τακτοποιηθεί», πρέπει, γενικώς και αορίστως. Η Fleabag είναι ένας ατελής άνθρωπος, που δεν ντρέπεται να δείξει αυτό που είναι.
Άνδρας σαν την Fleabag;
Στα 00s υπήρχαν σειρές δραμεντί όπως το Entourage και το Californication, που έδειχναν άντρες πρωταγωνιστές στο μοτίβο του «γαμάω ότι κινείται, αρκεί να μοιάζει με μοντέλο του Esquire». Ο Hank Moody του Californication ήθελε να θυμίζει τον ποιητή Charles Bukowski σε μια πιο σύγχρονη ζωή. Στην πορεία των επτά κύκλων της σειράς, εξελίχθηκε σε ένα ξελιγωμένο λαγουδάκι που έκανε σεξ με ότι κινούνταν, επειδή η αγάπη της ζωής του είχε βαρεθεί να εισπράττει κέρατο. Τα παιδιά του Entourage ήταν κάτι ακόμα χειρότερο: Διόσκουροι του Hollywood, 30άρηδες με περίσσευμα θράσους και μια σταλιά ταλέντου, που κατέληξαν οι περισσότεροι παντρεμένοι στο τέλος της σειράς και ζήσαν αυτοί καλά και ‘μείς καλύτερα.
Sitcoms: Η κατάρα του single
Στις αμερικάνικες κωμικές σειρές, ο single παρουσιάζεται τουλάχιστον ως χαροκαμένος, ως ένας κακομοίρης που χρήζει βοήθειας των ζευγαρωμένων φίλων του. Στα Φιλαράκια, ο Ross είναι μόνιμα αφοσιωμένος στο πως θα αντικαταστήσει τη Rachel, ενώ ο Chandler μέσω της σχέσης του με την Monica, από κυνική καρικατούρα, μεταμορφώνεται σε υπεύθυνο και σοβαρό οικογενειάρχη. Ο Joey, αν δεν έχει πάντα μια γυναίκα στο πλευρό του για να της λέει «How you doin?» και να καταλήγουν να κάνουν περιστασιακό σεξ, απλά δεν είναι ο Joey.
Στο How I Met Your Mother, ο Ted Mosby μετατρέπει σε κυρίαρχο στόχο της ζωής του να βρεί μια γυναίκα που θα τον κάνει ευτυχισμένο. Στο The Office, o Dwight Schrute συνθλίβεται ψυχολογικά όταν τον χωρίζει για πρώτη φορά η αγαπημένη του και ο Michael Scott κάνει δύο δουλειές για να συντηρήσει τη σχέση του με την Jan.
Στο Parks and Recreation (μια κωμική σειρά που συν-δημιούργησαν κάποιοι εκ των σεναριογράφων του The Office), o μοναδικός single της παρέας, ο Chris Traeger, είναι ένας εμμονικός χομπίστας, που αθλείται ασταμάτητα, φοβούμενος πως αν σταματήσει, θα πεθάνει. Στην πλειοψηφία των αμερικάνικων τηλεοπτικών κωμωδιών, ουδείς ανδρικός χαρακτήρας έχει το θάρρος να μείνει single, χωρίς σχέση και να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς να επικεντρωθεί στο να καλύψει αυτό το «κενό». Η μοναξιά τον κάνει δυστυχισμένο μέχρι να…(μαντέψτε) βρει την μια και μοναδική του αγάπη και να παντρευτούν.
Μια κάποια εξαίρεση
Στο You’re The Worst, η Gretchen γνωρίζει τον Jimmy. Κάνουν σεξ από το πρώτο βράδυ. Το προσπαθούν για να μείνουν σε σχέση, όμως το φάντασμα μιας σοβαρής ψυχικής ασθένειας τους κρατάει μακριά. Βρίσκονται ξανά, κάνουν σεξ, μένουν και πάλι μακριά, φοβούμενοι πως ο ένας είναι τοξικός για τον άλλο. Στο τέλος υπάρχει μια υποψία happy end με μια δόση ρεαλισμού: Είναι ακόμα μαζί, το ίδιο και το «φάντασμα» που βρισκόταν ανέκαθεν ανάμεσα τους.
Συμπέρασμα (;)
Εκεί έξω υπάρχουν ατελείς γυναίκες όπως και άνδρες, άτομα που δεν μπορούν ασφυκτιούν μέσα σε στερεοτυπικούς ρόλους και συμβάσεις- «κουτάκια», που δεν μπορούν – ή δεν θέλουν – να γίνουν πχ, γονείς στα 35, έχοντας βρει τον έρωτα της ζωής τους στα 32. Το να μην έχεις καταφέρει να «φτιάξεις τη ζωή σου» στα 30, εν μέσω οικονομικών κρίσεων, πανδημιών και άλλων συμφορών, είναι πια, κάτι κανονικό. Το Fleabag είναι μια σπουδαία τηλεοπτική σειρά, γιατί έχει κανονικοποιήσει μέσα στην τηλεόραση, την εικόνα μιας γυναίκας που είναι 30-κάτι κι ακόμα προσπαθεί, χωρίς να ντρέπεται για αυτό. Απομένει να βρεθεί κι ένας αντίστοιχος άντρας.