Άρης Δημοκίδης
Ο πρώην αν. υπουργός Δημήτρης Στρατούλης ανέβασε προχτές ένα πολύ σημαντικό, βιωματικό στάτους:
Σαν σήμερα, 2 Νοέμβρη 1958, η μάνα μου με γέννησε για πρώτη φορά, κι έχω τα πρώτα μου γενέθλια.
Η μάνα μου με ξαναγέννησε για δεύτερη φορά, στις 22 Απριλίου του 1999, στο Λαϊκό Νοσοκομείο στην Αθήνα, όταν μου δώρισε για μεταμόσχευση τον ένα της νεφρό. Κι έχω τα δεύτερα γενέθλιά μου.
Σαν αύριο, 3 Νοέμβρη 2011, ξαναγεννήθηκα για τρίτη φορά, στο δημόσιο Νοσοκομείο της Νανσύ στη Γαλλία, όταν μία μάνα δώρισε για μεταμόσχευση τα όργανα της νεκρής κόρης της κι έσωσε εμένα κι άλλους 7. Κι έχω τα τρίτα μου γενέθλια.
Οι τρείς αυτές γεννήσεις μου έδωσαν τη δυνατότητα να ζήσω και να ξαναζήσω μία συναρπαστική ζωή.
Γι’ αυτό, εκτός του ότι γράφτηκα στο μητρώο δωρητών οργάνων και ιστών, κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου, για να βοηθήσω στη διάδοση της δωρεάς ανθρωπίνων οργάνων και ιστών, που είναι δώρο ζωής, και την αύξηση των μεταμοσχεύσεων και στην χώρα μας. Το δικαιούνται όσοι και όσες ασθενείς τελικού σταδίου υποφέρουν και περιμένουν με αγωνία κι ελπίδα αυτό το δώρο ζωής από συνανθρώπους τους.
Γιατί, όποιο κι’ αν είναι το ερώτημα, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι η απάντηση!!!
***
Το είδα μέσω του στάτους του Ηλία Μόσιαλου (επίσης πρώην υπουργού, αλλά από «αντίπαλο» κόμμα) που έγραψε τα επίσης πολύ σημαντικά:
Συγκινητική η ανάρτηση του Δημήτρη Στρατούλη για τις μεταμοσχεύσεις. Όταν πριν από έξι περίπου χρόνια η Λίλυ και εγώ ζητήσαμε να τον δούμε για να μας μιλήσει για την εμπειρία του με τις μεταμοσχεύσεις ο Δημήτρης και η συζυγός του ανταποκρίθηκαν άμεσα, άνοιξαν το σπίτι τους και μας μίλησαν για ώρες. Ήταν μια πολύ ανακουφιστική και ανθρώπινη συζήτηση.
Εγώ τελικά δεν μπόρεσα να γίνω ζωντανός δότης νεφρού λόγω ενός προβλήματος σε ένα από τους δύο νεφρούς μου, αλλά έγινε ένας υπέροχος άνθρωπος, φίλη της Λίλυς.
Υπάρχουν πολλές προκαταλήψεις στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες για τις μεταμοσχεύσεις.
Υπάρχει φόβος ότι οι ζωντανοί δότες δεν μπορούν να ζήσουν με ένα νεφρό (αρκετοί άνθρωποι γεννιούνται με ένα νεφρό, δεν έχουν κανένα πρόβλημα υγείας που να σχετίζεται με τους νεφρούς, και πολλές φορές το μαθαίνουν από τυχαίες εξετάσεις). Πολλοί επίσης νομίζουν ότι η αιμοκάθαρση είναι λύση. Δεν είναι. Είναι ενδιάμεσο στάδιο μέχρι να βρεθεί δότης. Οι ασθενείς που είναι στην αιμοκάθαρση, εκτός από τη μεγάλη ταλαιπωρία που υφίστανται, έχουν πολύ μικρότερο προσδόκιμο ζωής.
Η Ελλάδα είναι μια από τις χώρες με το μικρότερο αριθμό μεταμοσχεύσεων μεταξύ των αναπτυγμένων χωρών, ειδικά από ζωντανούς δότες.
Είμαστε μια χώρα που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της επικαλείται συστηματικά το φιλότιμο και την αλληλεγγύη ως συνθετικά χαρακτηριστικά του λαού μας. Στην περίπτωση των μεταμοσχεύσεων όμως αυτό δεν ισχύει και πρέπει να αλλάξει.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
Πέθανε στα 42 του ο Δημήτρης Κάζης – Μέχρι το τέλος εκλιπαρούσε τους φίλους του να τον σώσουν