Άρης Δημοκίδης
To ιδιοσυγκρασιακό σύμπαν του Πάνου Μιχαήλ είναι γεμάτο ξεχωριστές εικόνες, ποίηση και σκέψεις και φανερώνεται ψηφιακά εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Από τα πρώτα του μπλογκ, τις εκθέσεις, τις αξεπέραστης αισθητικής συνεργασίες του με τη LIFO, τις εμβληματικές φωτογραφίες του που παίζουν παντού, μέχρι τις εικόνες του από θεατρικές παραστάσεις ή το λογαριασμό της Θετικής Φωνής στο Instagram, ο Μιχαήλ γίνεται χίλια κομμάτια και σκορπίζεται σαν γκλίτερ στο ελληνικό ίντερνετ.
Τώρα είναι έτοιμος για reboot. Έχει νέο σάιτ, νέο λογαριασμό στο Facebook και το Instagram και επιστρέφει με ένα νέο πρότζεκτ. Τη ΣΤΡΟΥΜΦ-ήττα.
«Σου είχα δώσει μια γενική συνέντευξη πιο προσωπική πριν δυο χρόνια» μου λέει, «αλλά τώρα νιώθω την ανάγκη να κοινοποίησω -με αφορμή τη έκθεση που θα ετοιμάζω όλο το 2018, την ΣΤΡΟΥΜΦ-ήττα: Ένα work in progress photoprojekt για την 1η Blue μνημονιακή δεκαετία του βυθισμένου ατλαντι-δικού μας χωριού- κάποιες από τις φωτοπλευρές μου που τις εκθέτω στο site στη facebook page και στον ίνσταγκραμ λογαριασμό μου ως μια ευρύτερη γνωριμία όσων με παρακολουθούν με το μη θεατρικό corpus του έργου μου που είναι η αλήθεια τα τελευταία χρόνια είχε μεγαλώσει αρκετά».
Από τη σειρά φωτογραφιών ΔΑΚΡΥΑΤι ακριβώς θα είναι η Στρουμφ-ήττα; «Έμπνευση για τη Στρουμφ-ήττα και παράλληλα ο δικός μου τρόπος να αντιμετωπίσω μέσω της τέχνης όλο αυτό αποτελεί όλη η αφανισμένη μας αυτάρκεια, η ερημιά της γνώσης, η αποφυγή της αυτογνωσίας της μάζας, τα αγέρωχα τίποτα που πολλαπλάσιάστηκαν στο εξίσου στρεβλό βιότοπο της φούσκας της κρίσης η οποία σάρωσε το στουμφοχωριό της γενιάς μας αλλά εξίσου και τις άλλες γενιές. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να αποτυπώσω αυτό που έχω στο μυαλό μου γιατί το οίδημα που έχει επιφέρει η δεκαετία της κρίσης δε δέχεται τόσο εύκολα μη ασπρόμαυρες αποχρώσεις.
‘Είμαστε πολύ μακριά Μπαρμπα Στρουμφ;’ αναρωτήθηκα όταν πρωτοσυνέλαβα την εναρκτήρια ιδέα. Είμαστε. Κι αυτή την απόσταση θα επιχειρήσω να καταγράψω με τον τρόπο και τα μέσα που μου παρέχει η τέχνη της φωτογραφίας. Δε θα άντεχα ένα τυπικό τίτλο πάντως. Και οι παιδικές μας αναμνήσεις που είναι η μόνη μας αληθινή πατρίδα μου ψιθύρισαν στο αυτί πως αν ηττημένοι γαλάζιοι και βυθισμένοι πως η Στρουμφ-ήττα ίσως μπορέσει να καταγράψει κάτι. Και ίσως τότε δε θα χρειαστεί να ρωτήσουμε κανένα αν είμαστε ακόμα πολύ μακριά ,-)»
«Αν με ρωτούσες πως νιώθω την κατάτμηση σε τόσες πλατφόρμες, επιχειρώντας αφενός να εκφραστώ κι αφετέρου να επικοινωνήσω το έργο μου με τα μέσα που παρέχουν σε ΟΛΟΥΣ μας οι ψηφιακοί καιροί, θα απαντούσα: υπέροχα.
Θα σου έλεγα μάλιστα, αντίθετα με πολλούς συναδέλφους πως δεν με ενοχλεί καθόλου η από κάτω εκδημοκρατικοποποίηση ενός υποτιθέμενου στη περίπτωσή μας φωτογραφικού αβάτου.
Απολαμβάνω εξίσου τη δουλειά “επαγγελματιών” και “ερασιτεχνών¨ (οι ταμπέλες είναι η φόδρα των κατσιασμένων και των παρωπιδικών για αυτό τις βάζω σε εισαγωγικά.) Σημασία έχει το ταλέντο, η εμπνευση, η αδιαμεσολάβητη έκφραση και η αλληλεπίδραση με όποιο τρόπο ταιριάζει στον καθένα. Τα υπόλοιπα είναι αμελητέες φωτογραφικές καθηλώσεις κατά τη προσωπική μου άποψη.»
«Με είχες ρωτήσει και παλιότερα για τη φωτογραφική μου πλευρά (και κυρίως για τη θεατρική φωτογραφία) και πώς αυτή συνδυάζεται με τη πολυδιάσπαση των καλλιτεχνικών μου δραστηριοτήτων, και σου ‘χα πει πως η συναρμογή της με τον κεντρικό πυρήνα της καλλιτεχνικής μου περσόνας δεν αποτελεί πρόβλημα.
Αν με ρώταγες σήμερα θα σου απαντούσα παραπλήσια αλλά ομολογώ πως δε με συναρπάζει πια με τον ίδιο τρόπο όπως πριν 6 χρόνια. Ναι, είναι ακόμα πολύ δυνατή, τη νιώθω ως αναπόσπαστο κομμάτι μου, αλλά και η γραφή ή και η ψηφιακή τέχνη και τα προσωπικά μου πρότζεκτς παραμελήθηκαν αρκετά καθώς φωτόγράφιζα για το θέατρο και σκεφτόμουν έντονα από πέρυσι που έφτιαξα site, facebook page και ίνσταγκραμ λογαριασμό πως ένας κύκλος έκλεινε σιγά σιγά για να δώσει τη σκυτάλη στον επόμενο.
Αυτό δε σημαίνει πως εγκαταλείπω κάτι αλλά ότι εστιάζω με μεγαλύτερη δυναμική σε κάτι που με εκφράζει σχεδόν καθολικά κι αυτό δεν είναι άλλο από την εξωθεατρική φωτογραφία.»
«Τι σκεφτόμουνα όταν έφτιαχνα το site; Όσοι με γνωρίζανε από τα χρόνια των μπλογκζ και της greekgaylolita ψηφιακής περσόνας δε θα παραξενεύθηκαν με αυτό το λοξό και επίτηδες άναρχο portfolio. Όλοι οι καλλιτέχνες είμαστε έρημοι σαν τη βροχή όταν πρόκειται να εκθέσουμε τη δουλειά μας κι εγώ αποφάσισα από τη μια να φτιαξω ένα φωτοδείγμα όσο το δυνατόν πιο πολυπρισματικό κι από την άλλη να γδυθώ μεταφορικά (ευχαριστώ τον αγαπημένο μου Σπύρο Στάβερη για την υπέροχη φωτογραφία) και κυριολεκτικά στο section του βιογραφικού μου το οποίο συνήθως μέσα στη σοβαροφάνεια καταπίνει το αίμα της τέχνης μας.
Τώρα, τα τελευταία χρόνια μαθαίνω το αίμα μου (που έλεγε κι ο Νίκος Καρούζος) και ήθελα όχι να προκαλέσω (ποιος προκαλείται άλλωστε τη σήμερον ημέρα από ένα γυμνό πορτρέτο στη χώρα μας λολ) αλλά να πασπαλίσω κάπως σκαμπρόζικα τα bio data ,-) Το site μου το βρίσκει κανείς εδώ: https://panosmichail.
Τα νέα social media
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
You Are My Paradise
In Μy Εnd Ιs Μy Βeginning] Από τον Πάνο Μιχαήλ
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
«Η αχανής ήπειρος του facebook ήταν ένα άλλο στοίχημα. Στην αρχή σκεφτόμουν πώς θα συνδυαστούν και θα “συνομιλήσουν” το προσωπικό μου προφίλ το οποίο πέρα από καθημερινό mood board, χωρο αλληλεπίδρασης το χρησιμοποιούσα και για τη δουλειά μου και μια προσωπική φωτοσελίδα. Τη λύση την έδωσε ποιός άλλος, από τον διαρκώς μελλοντικό Άντυ Γουόρχολ.
Δεν είναι γνωστό στο μεγάλο κοινό αλλά ο Άντυ ήταν πριν κι από σένα και τα διαγαλαξιακά σου Μικροπράγματα ένας ακούραστος αποδελτιωτής ατέλειωτων παραφερναλίων τα οποία συγκέντρωνε στις περίφημες Times Capsules του. Στη φωτοσελίδα μου λοιπόν εναποθετώ αρχειακό φωτο-υλικό εκεί, outttakes, ποστ και οτιδήποτε άλλο θεωρώ πως συνομιλεί με το καλλιτεχνικό σύμπαν μου.»
No Title
No Description
No Title
No Description
No Title
No Description
No Title
No Description
«Στον δικό μου ίνσταγκραμ λογαριασμό, ύστερα από το επιτυχημένο πείρα(γ)μα στον λογαριασμό της Θετικής Φωνής δεν προσπάθησα τόσο να αποδομήσω τη βασική του λειτουργία που είναι η αποθέωση του Ε!-Αυτού αλλά να του προσθέσω δεκάδες κομμάτια φωτοελάσματα τα οποία άλλοτε λειτουργούν υπακούοντας στην αρχική συνθήκη της πλατφόρμας κι άλλοτε την τυλίγουν με αναπάντεχες φωτοψιχάλες από πάνω μέχρι κάτω.»
«Σε αυτές τις πλατφόρμες όποιος τις χρησιμοποιεί ευσυνείδητα, καλαίσθητα, ευφάνταστα και προπαντώς με ethics που αποφεύγει η κεντρόφυγη βοή των χρονοκαθυστερημένων αντανακλαστικών πολλών πιστών του παλιού, ληγμένου κόσμου δεν έχει να φοβάται τίποτα. Ίσα ίσα που αποφεύγουν τον περιττό βόμβο.
Για να μάθεις το αίμα σου πρέπει πρώτα να γυαλίσεις σκληρά κάθε πικραλίδα, να ξεχωρίσεις το δίδυμο από τον σαθρό εαυτό του και να προσπαθήσεις να αναδυθείς κρατώντας στα δόντια όχι μια ταυτότητα.
Αλλά μια φωτογραφία. Που θα δείχνει τις νίκες, τις ήττες και τη φλέβα. Που χτυπά αχόρταγα σαν μέσα της κυλάει η αλήθεια.»
https://www.facebook.com/
https://www.instagram.com/
https://panosmichail.