Δημήτρης Καβατζικλής
Να τι λέει το μήνυμα της:
Πρόσφατα, ενώ παραπονιόμουν σε μια παρέα φίλων-που μου έλεγαν “Πεσ΄τα θεά!” – για το γεγονός ότι κάνω μόνη μου τα πάντα στο σπίτι, κάποιος μου είπε: “αν θέλεις βοήθεια πρέπει να είσαι συγκεκριμένη, να το ζητήσεις, δεν μπορούν όλοι να διαβάσουν τη σκέψη σου”.
Προσπάθησα λοιπόν αυτό, να ζητάω αυτό που θέλω με λεπτομέρειες:
“Μπορείς να βγάλεις έξω τα σκουπίδια;”
“Μπορείς να ξυπνήσεις τα παιδιά; κουράστηκα να το κάνω εγω μόνη μου τα τελευταία 329 χρόνια”
“Μπορείς να πας στο σούπερ μάρκετ; Έχω βάλει 3 πλυντήρια και ετοιμάζω το φαγητό, μάζεψα όλα τα σχολικά βιβλία και τις βρωμιές που επέπλεαν στην αυλή”.
Και ναι, είχε δίκιο … δούλεψε. Αλλά ήμουν εξαντλημένη, να θυμάμαι συνέχεια τι πρέπει να ζητήσω να γίνει, – μια συνεχής γκρίνια.
Και ξέρετε τι συνέβη στη στιγμή που σταμάτησα να ζητάω;
ΤΙΠΟΤΑ. Πάλι.
Και έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δική μου δουλειά να ζητάω συνέχεια βοήθεια, δεν είναι δουλειά μου να γράφω γαμημένες λίστες. Έχω ήδη αρκετές δουλειές να κάνω. Το να διδάξω σε κάποιον πως να με υπολογίζει δεν είναι μια από αυτές.
Απλά κάνε το.
Απλά σκεφτείτε ο ένας τον άλλον, τι χρειάζεται ένα σπίτι. Μήπως ο ένας από εσάς δουλεύει ενώ οι άλλοι αράζουν; Μήπως κάποιος από εσάς πάει βόλτα ενώ ο άλλος καθαρίζει το 13ο φρούτο της ημέρας; Μήπως ο ένας από εσάς σηκώνει όλο το βάρος;
Γιατί όταν σταματήσει η γκρίνια και οι ερωτήσεις και δεν υπάρχουν άλλες λίστες, αυτό που μένει είναι μια σιωπηλή δυσαρέσκεια. Κι αυτό φίλοι μου είναι αρρώστια για μια σχέση.
Δεν εξαρτάται από κανέναν να σας διδάξει σεβασμό. Αυτή είναι δική σας δουλειά.
Πλύνετε για μια φορά τα γαμημένα πιάτα χωρίς να χρειαστεί να σας το ζητήσουν.
Constance Hall
Recently while bitching about the fact that I do absolutely everything around my house with a bunch of friends all singing “preach Queen”, someone said to me “if you want help you need to be…
Δεν είναι μόνο να γίνουν συγκεκριμένες αλλά και πιο efficient αυτά τα χαζά στάνταρ που βάζουν αποθαρρύνουν οποιοδήποτε εχεφρονα σύζυγό. Γεμίζουν τον τόπο μπιχλιμπίδια, που κατά διαολεμένη σύμπτωση θέλουν και καθάρισμα. Και ξέρετε κάτι συνανθρωπισες μας σε μισό τετραγωνικο τραπεζάκι ένα λαμπατερ, δύο φωτογραφίες, και 4 διακοσμητικά είναι πολλά και κατά την άποψη μου ψυχαναγκαστικά. Επιπλέον μουσαφίρηδες που έρχονται στο σπίτι για να μας κακολογησπυν μετά ότι είμαστε ακατάστατοι δεν τους θέλουμε γιατί δεν είναι φίλοι μας ούτε οικείοι μας. Επιπλέον η αναλογικότητα πάει περίπατο, τι παραπάνω να ζητήσεις από έναν σύντροφο σου όταν βάσει νόμου, όλως τυχαίως είναι κυρωμενος… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλ… και πάλι οι γυναίκες φταίνε κατά τη γνώμη σου;!
Κλασικά πια, κάτω από κάθε άρθρο που πραγματεύεται θέματα ισότητας, σχόλια ανδρών που αποποιούνται των ευθυνών τους. Ειδικά με το «αν δε θέλανε τέτοιον άνδρα, ας μην τον παντρευόντουσαν», τι να πει κανείς; Παντελής άγνοια περί πατριαρχίας κι «επιλογών» μέσα σε αυτήν.
Όταν δεν αφήνεις περιθώριο για κανέναν άλλο να εμπλακεί, ποιος νομίζει φταίει? Όταν οποιαδήποτε κουβέντα για τέτοια θέματα καταλήγει σε γυναικεία κλάματα ή σε άτακτη υποχώρηση του συζύγου για να.μην γίνεται μπίλιες ποιος νομίζει ότι φταίει. Όσο για την πατριαρχία νομίζω είναι αστείο στις μέρες μας , να μιλάμε για λειτουργική οικογένεια με ρόλους αρχηγού υπαρχηγού και υποτελών. Η οικογένεια είναι ένας συγκερασμος θέλω και πρέπει, είναι διπλωματία και διαχείριση συμβιβασμών. Όχι επιβολή της θέλησης του ενός. Το ότι για χιλιάδες χρόνια οι γυναίκες υπέφεραν και βασανίστηκαν από τους άνδρες, και σε κάποιες περιοχές ακόμα συμβαίνει, δεν σημαίνει ότι τωρα… Διαβάστε περισσότερα »
Άλλη μια Μαίρη Παναγιωταρά που κουραζόταν όταν έκοβε κ το ψωμι στο σπίτι
Όπως λένε στον τόπο μου, “είναι το χει το ζωο”.κι εχω σταθει πολυ τυχερη γιατί ο άντρας που έχω δίπλα μου κάνει τα πάντα και με δική του πρωτοβουλία. Βλέπει πως το σπίτι θέλει ξεσκόνισμα, θα το κάνει αν δεν το έχω κάνει, θέλει σκούπα, τη βάζει. Δεν είναι από αυτούς που θεωρούν ότι το να συμβάλουν στις δουλειές του σπιτιού μειώνει τον ανδρισμό του. Για τι δυστυχως ακόμα και σήμερα υπάρχουν πολλοί άντρες που έχουν ανατραφεί με αυτή τη νοοτροπια. Και το ακομανπιο ευχάριστο στην συγκατοίκηση με αυτόν τον άντρα είναι ότι δεν του κάνω λίστα με το τι… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που με ξεπερνάει είναι ότι αυτοί οι άντρες που δεν βοηθούν παρά μόνο μετά από παράκληση, έχουν μεγαλώσει πάλι από γυναικες, που τους συνήθισαν έτσι , και το θεωρούν δικαίωμα.
Οσο για την καταπίεση από τις δύο φωτογραφίες και ένα λαμπατέρ, απότελεί ανέκδοτο.
Όταν δεν μπορείς να αφήσεις τίποτα άλλο πέρα από το τηλεκοντρόλ, δεν σου λέει κάτι?
Ένα βιβλίο δεν έχει θέση στο σαλόνι?