Βάνα Κράβαρη
Υπάρχουν πολλά πράγματα, παιδιά, που δεν θα βιώσετε ποτέ, αν δεν είστε γυναίκες. Ας πούμε την ανάγκη να κοιτάζεις συνεχώς πίσω σου επιστρέφοντας στο σπίτι το βράδυ. Την επιβολή να προνοήσεις να βρεις τα κλειδιά μέσα στην τσάντα ακόμα και όταν είσαι πέντε τετράγωνα πριν την πόρτα. Την ανάγκη να χαμηλώσεις τη μουσική στα ακουστικά σου αν νιώσεις πως κάποιος περπατάει πίσω σου και την ανακούφιση της συνειδητοποίησης πως τελικά πίσω σου περπατάει μια άλλη γυναίκα. Τις δεύτερες σκέψεις για το αν μπορείς να γίνεις μητέρα και να κάνεις παιδιά, ενώ παράλληλα σε ενδιαφέρει η καριέρα σου και το να απαντάς σε ερωτήσεις για αυτόν τον ρόλο, που φαίνεται να σε καθορίζει και να σε μετατρέπει σε λιγότερο επαγγελματία, σε λιγότερο αναλώσιμο κρίκο του επαγγελματικού στίβου. Αυτό το τελευταίο, η ηθοποιός Ηλέκτρα Φραγκιαδάκη φαίνεται να το ένιωσε στο πετσί της, έχοντας γίνει μητέρα.
«Γυναικεία Ά-Λογα» έβαλε ως τίτλο σε μια ολόφρεσκη μα πραγματικά στερεοτυπική συνειδητοποίηση που είχε συζητώντας με σκηνοθέτες μετά την απόφασή της να μπει στον κόσμο της μητρότητας. Προφανώς και τη ρώτησαν “τι θα κάνει με τα παιδιά της”. Ερώτηση που δεν κάνουν σε άντρες, αλλά και πολύ συγκεκριμένες γυναίκες που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν καθιερώσει τον διπλό ρόλο τους, που ας μη γελιόμαστε, συχνά γίνεται ένας.
Σε ένα story στο Instagram διαβάζουμε τις σκέψεις της:
«Κάνω αυτό το ποστ, γιατί θεωρώ θεμελιώδες να μιλάμε ανοιχτά για θέματα που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα! Είναι η δεύτερη φορά, από τότε που έγινα μαμά, που σκηνοθέτης με ρωτάει τι θα κάνω με τα παιδιά μου όσο θα δουλεύω. Δεν καταλαβαίνω την κατά βάση αγενή ερώτηση! Στο άκουσμά της μουδιάζω και αγανακτώ! Και καθώς δεν μπορώ να απαντήσω, γιατί δεν καταλαβαίνω ποιο είναι το ερώτημα, η διευκρίνιση κάνει τα όντως πολλά μαλλιά μου να σηκώνονται όρθια… «Αν αρρωστήσουν τα παιδιά σου τι θα κάνεις; Δεν πρέπει να είσαι μαζί τους;».
Ήρεμα ρωτάω:
Γιατί πρέπει να δώσω λογαριασμό σε κάποιον άσχετο για τα παιδιά μου, τι και πώς θα τα κάνω; Αν ήμουν η Μαίρη Συνατσάκη ή η Μενεγάκη θα με ρωτούσαν; Αν ήμουν άντρας θα με ρωτούσαν (γιατί ο επίσης ηθοποιός άντρας μου δεν έχει ερωτηθεί μέχρι τώρα!); Δεν είναι δεδομένο ότι μια γυναίκα που έχει παιδιά μπορεί να δουλεύει αν το θέλει η ίδια; Αν το ζευγάρι ήταν ομόφυλο ο κύριος σκηνοθέτης ποιον γονέα θα ρωτούσε;».
Το αφήνουμε εδώ να υπάρχει, όσο συνειδητοποιούμε ότι χάνουμε τη μάχη με το αυτονόητο.