Γιώργος Τσαγκόζης
Στο Μιλάνο και την Κορτίνα, εκεί όπου τα βλέμματα στρέφονται στους αθλητές που διεκδικούν μετάλλια στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2026, ένας άνδρας έχει καταφέρει να ξεχωρίσει χωρίς να αγωνίζεται. Ο λόγος για τον Γάλλο προπονητή και χορογράφο καλλιτεχνικού πατινάζ, Μπενουά Ρισό, που έχει εξελιχθεί στον πιο πολυάσχολο άνθρωπο των φετινών Αγώνων.
Ο 38χρονος συνεργάζεται συνολικά με 16 αθλητές από 13 διαφορετικές χώρες. Αυτό σημαίνει ότι μέσα στην ίδια ημέρα μπορεί να εμφανίζεται δίπλα σε διαφορετικές εθνικές ομάδες, φορώντας κάθε φορά το αντίστοιχο μπουφάν. Δεν είναι σπάνιο να τον δει κανείς να στηρίζει έναν αθλητή στην κάμερα και λίγα λεπτά αργότερα να πανηγυρίζει με κάποιον άλλον, που ενδεχομένως αγωνίζεται απέναντι στον προηγούμενο.
«The busiest coach of the Olympics»: Frenchman works with 16 skaters from 13 countries
An unexpected star of the Winter Games 2026 has become Benoît Richaud. At some events, his skaters took the ice one after another — forcing him to quickly change outfits to match different… pic.twitter.com/1AdadHDQq1
— NEXTA (@nexta_tv) February 12, 2026
Οι κανονισμοί το επιτρέπουν. Όπως αναφέρει το Olympics.com, οι προπονητές μπορούν να συνεργάζονται με αθλητές από διαφορετικές χώρες, ακόμη κι αν αυτοί ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Το μόνο που χρειάζεται είναι σωστή οργάνωση – και το σωστό μπουφάν τη σωστή στιγμή.
Ο ίδιος έχει παραδεχτεί ότι η διαχείριση είναι απαιτητική. Τα ρούχα αλλάζουν γρήγορα, συχνά με τη βοήθεια των αρχηγών αποστολής ή των μάνατζερ των εθνικών ομάδων. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι πρακτική αλλά συναισθηματική.
Όπως έχει εξηγήσει, η ταυτόχρονη στήριξη τόσων αθλητών δημιουργεί έντονα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα. Μια κακή εμφάνιση μπορεί να διαδεχθεί μια εξαιρετική, και ο ίδιος καλείται να είναι απόλυτα παρών για τον κάθε αθλητή ξεχωριστά, χωρίς να μεταφέρει το βάρος της προηγούμενης στιγμής.
Πέρα από την τεχνική, ο Ρισό έχει δηλώσει ότι βλέπει το καλλιτεχνικό πατινάζ ως μορφή τέχνης. Στόχος του δεν είναι μόνο η άρτια χορογραφία, αλλά η αφήγηση ιστοριών και η πρόκληση συναισθημάτων. Θέλει, όπως λέει, να φέρει κάτι πιο «βαθύ» και «πνευματικό» στο άθλημα, ώστε να αγγίξει όχι μόνο τους φανατικούς φίλους του πατινάζ αλλά και το ευρύτερο κοινό.
