Γιώργος Τσαγκόζης
Η ταινία “Η αόρατη μάχη” του Εσθονού σκηνοθέτη Rainer Sarnet είναι μια τολμηρή μίξη ειδών που ξεφεύγει από τις κλασικές φόρμες του ευρωπαϊκού σινεμά. Πρόκειται για διεθνή συμπαραγωγή Εσθονίας, Λετονίας, Ελλάδας και Φινλανδίας, που έκανε την πρεμιέρα της τον Αύγουστο του 2023 στο Φεστιβάλ του Λοκάρνο.
Στην ιστορία, ο νεαρός Ραφαέλ έρχεται σε επαφή με τον κόσμο των πολεμικών τεχνών και της heavy metal κουλτούρας μέσα στη Σοβιετική Ένωση, αναζητώντας μια δική του πορεία προς την ελευθερία. Η αφήγηση εκτυλίσσεται σε ένα ορθόδοξο μοναστήρι, εκεί όπου η θρησκευτική αυστηρότητα συναντά το χιούμορ, την ειρωνεία και την αμφισβήτηση.
Οπτικά και αισθητικά, η ταινία είναι μια cult δημιουργία συνδυάζει kung fu, ροκ μουσική, καρικατούρες της σοβιετικής καθημερινότητας και μια διάθεση σατιρική απέναντι στην πίστη και την εξουσία. Για τους Έλληνες ορθόδοξους όμως, η ταινία είναι βλάσφημη και δε θα έπρεπε να παίζεται στην ελληνική, δημόσια τηλεόραση.
“Θα ήθελα πολύ να έβγαζαν την ίδια ταινία με μουφτήδες και να προσβάλουν τον Μωάμεθ, Kung Fu Muslim! Να έβλεπα πόσο θα μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθεροι! Κρατικό κανάλι με τα λεφτά των φορολογουμένων που στην τελική δεν μας ρωτάνε και πληρώνουμε.”
Εμ τι άλλη μαλακία θα διάλεγαν οι άθεοι αριστερούληδες της ΕΡΤ.
Στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχαν ανοιχτές εκκλησίες και μοναστήρια. Αντίθετα, η Σοβιετική Ένωση ήταν κατά της θρησκείας και οι χριστιανοί υπέστησαν διώξεις. Οι νεομπολσεβίκοι καλό θα ήταν να βάλουν κάτι ρεαλιστικό και όχι κάτι φανταστικό που διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.
Τι βλακείες μας ταΐζουν τα βοθροκάναλα της ΝΤΠ.
Πρώτοι είστε στη παλινδρομική κίνηση του ενός χεριού. Ταινίες που θέλουν να εξευτελίσουν κάθε τι χριστιανικό. Μόνο βόθρος.”
Το θέμα δεν είναι τι δείχνει η ΕΡΤ…. εμείς έχουμε το τηλεχειριστήριο….. πατήστε ένα κλείσιμο και τελείωσε. Τα προγράμματα πλέον της ΕΡΤ είναι εμετικά το λιγότερο. Και βάζουν τον Ελληνικό λαό να πληρώνει στον Λογαριασμό της ΔΕΗ αυτό τον εμετό.
Πουθενά αλλού η «Αόρατη Μάχη» δε θεωρήθηκε βλάσφημη· το κοινό και η κριτική την αντιμετώπισαν ως αυτό που είναι: μια χιουμοριστική, σατιρική δημιουργία που παρωδεί με ευρηματικό τρόπο τη σοβιετική καθημερινότητα και τον θρησκευτικό φανατισμό. Μόνο σε ένα μικρό “βαλκανικό χωριό” του νότου, κάποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν πως όλοι τους πολεμούν και προσπαθούν να τους προσβάλουν…
