Γιώργος Τσαγκόζης
Κατά καιρούς μπαίνω στη Χρυσή Ευκαιρία για καθαρά δημοσιογραφικούς λόγους: να δω ποιες δουλειές έχουν πέραση, τι μισθοί δίνονται και πώς αλλάζει η αγορά εργασίας μέσα από τις ανάγκες όσων ψάχνουν προσωπικό. Κάθε τόσο, ανάμεσα σε δεκάδες κλασικές θέσεις, εμφανίζονται και κάτι μικρές… κοινωνιολογικές εκπλήξεις.
Τις τελευταίες ημέρες έπεσα πάνω σε δύο τέτοιες αγγελίες. Η πρώτη ήταν για μηχανικό μηχανών bowling – μια εξειδίκευση που δε συναντάς συχνά και που φανερώνει ότι ακόμη και τα πιο niche χόμπι έχουν πίσω τους έναν ολόκληρο τεχνικό κόσμο. Η δεύτερη ήταν ακόμη πιο ιδιαίτερη: υπάλληλος σε Κέντρο Καταπολέμησης και Πρόληψης Ψειρών, με απαραίτητες βασικές γνώσεις κομμωτικής.
Κι όμως, όσο παράξενο κι αν ακούγεται στην αρχή, αυτή η δεύτερη αγγελία μάλλον βγάζει πολύ περισσότερο νόημα απ’ όσο θα περίμενε κανείς.
Όσοι μεγαλώσαμε τη δεκαετία του ’80 θυμόμαστε καλά ότι η εμφάνιση ψειρών στο σχολείο ήταν μικρή οικογενειακή κρίση. Η μάνα μου είχε δοκιμάσει πάνω στο κεφάλι μου ό,τι γιατροσόφι κυκλοφορούσε τότε: ξύδι (το άρωμά του σχεδόν το θυμάμαι ακόμη), ανελέητο πέρασμα με την ειδική χτένα «για να φύγει η κόνιδα» και, αν τίποτα δεν έπιανε, το τελικό στάδιο – κούρεμα τύπου καταδρομέα για να φύγουν μαζί με τις τρίχες και οι ψείρες.
Με βάση όλα αυτά, η ιδέα ενός οργανωμένου κέντρου που αναλαμβάνει τέτοιες περιπτώσεις –με εξειδικευμένο προσωπικό, διαδικασίες και εργαλεία– όχι μόνο δεν ακούγεται περίεργη, αλλά μοιάζει με κάτι που θα έπρεπε να υπάρχει εδώ και δεκαετίες.
