Γιώργος Τσαγκόζης
Καθίστε μικρά μου Gen Z απέναντι από την φωτιά να σας πω μία ιστορία από τα παλαιά χρόνια. Που λέτε Ζενάκια μου, υπήρχε μία μακρινή εποχή που το καλοκαίρι, πηγαίναμε στις Κυκλάδες! Ναι ναι ξέρω, τώρα αν δεν έχεις καλή δουλειά από τα 20 σου, είναι απλησίαστες και ακούστε και αυτό, δεν κλείναμε δωμάτια 6 μήνες πριν, βασικά, δεν κλείναμε καθόλου δωμάτια, πηγαίναμε απλά στο λιμάνι και μας παρακαλούσαν οι ιδιοκτήτες των δωματίων να μείνουμε σε αυτούς και κάναμε και παζάρια!
Πόσο παλιά γέροντα Millenial γίνονταν αυτά τα θαυμαστά πράγματα θα αναρωτιέστε, ε μέχρι το 2010 ίσως;
Η αφορμή αυτής της ιστορίας, ήταν ένα tweet κάποιου Gen Z που έγραφε:
“Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποτε πηγαίνατε στα νησιά χωρίς να έχετε κλείσει διαμονή και απλά βρίσκατε εκεί με το που φτάνατε”
Λίλιθ 🍓 on X (formerly Twitter): “Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποτε πηγαίνατε στα νησιά χωρίς να έχετε κλείσει διαμονή και απλά βρίσκατε εκεί με το που φτάνατε / X”
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι κάποτε πηγαίνατε στα νησιά χωρίς να έχετε κλείσει διαμονή και απλά βρίσκατε εκεί με το που φτάνατε
Οι γερόλυκοι από κάτω τις απαντάμε για τις “πέτρινες εποχές” που δεν υπήρχαν τα smartphone, τα booking και τα airbnb. Εποχές που περάσαν ανεπιστρεπτί.
“Μας περίμεναν στο λιμάνι με κάτι μεγάλες ταμπέλες που έγραφαν ROOMS TO LET και πηγαίναμε να δούμε 2,3 μέχρι να βρούμε ένα που να μας αρέσει. Κάναμε και παζάρια για την τιμή.”
“Επίσης, έβρισκες κάτι απλό και αξιοπρεπές και με 25-30 τη βραδιά”
“Καλά πόσων χρόνων είσαι ? ακόμα και το 2009 στην Πάρο έκανες μια ώρα να βγεις από το λιμάνι γιατί ήταν πίτα στα ταμπελακια rooms…. καλά για δρχ δεν το συζητάμε …”
“Και όμως, ναι. Και Αύγουστο μήνα!!!”
“Ναι , το έχω ζήσει στα 80’s.
Μετά βγήκαν οι “Διακοπές”, το Booking .com των 90’s, και έκλεινες εξ αποστάσεως.”
“Να φθάνεις στις 4 το πρωί στην Αστυπάλαια, αφού έχεις κοιμηθεί στο σλίπιν μπαγκ στο πλοίο, και να σε παραλαμβάνει ο παππούς με το rooms to let ταμπελάκι… Όνειρο, παν αυτά.”
“Πηγαίναμε λιμάνι, χωρίς εισιτήρια, διαλέγαμε μεταξύ νησιών στις Κυκλάδες ή κάνα απομονωμένο, τύπου Κίμωλος, μπαίναμε πλοίο, βγάζαμε εισιτήρια μέσα στο πλοίο. Την βγάζαμε κατάστρωμα με μπύρες, ξεροσφύρι κ όταν φτάναμε βρίσκαμε σωρούς από ταμπέλες “rooms to let” τόσο απλά κ ωραία
Κι όμως, ακόμα και στη Μύκονο και στη Σαντορίνη. Έξω από το πλοίο, στο λιμάνι, μας περίμεναν με χαρτόνια που έγραφαν rooms to let. Μιλούσαν αγγλικά επιπέδου “I speak England very best”. Και τα δωμάτια ήταν πάμφθηνα.”
