Βάνα Κράβαρη
27 Αυγούστου 2024: μετά από 15 χρόνια που αποκαλούσαν ο ένας τον άλλο «cunts» δημόσια, οι Oasis ανακοινώνουν ότι σκοπεύουν να ανασχηματιστούν. Αυτό, εκτός από νοσταλγία και μια δόση μίσους προς πάσα κατεύθυνση, φαίνεται να έχει δημιουργήσει και μια σειρά από θεωρίες συνωμοσίας. Σημείωση: η Britpop αποδεικνύεται κάπως αμήχανα άρρηκτα συνδεδεμένη με τη βρετανική πολιτική. Διαχρονικά.
Με αφορμή τους Oasis, οι θεωρίες συνωμοσίες που θέλουν τη βρετανική κυβέρνηση -και συγκεκριμένα της New Labour- να υποστηρίζει μυστικά τη Britpop, έχουν έρθει ξανά στην επιφάνεια. Είναι πραγματικά απλή σύμπτωση το πώς οι αδερφοί Gallagher απολάμβαναν τη μουσική τους υπεροχή επί Tony Blair και Gordon Brown και στη συνέχεια το συγκρότημα σχεδόν εξαφανίστηκε για 14 χρόνια διακυβέρνησης των Συντηρητικών, για να επανεμφανιστούν μόλις ο Keir Starmer εξασφάλισε την εξουσία;
LFG 🌹🇬🇧 on X (formerly Twitter): “pic.twitter.com/86EpaYoPrS / X”
pic.twitter.com/86EpaYoPrS
Μπορεί να χαραχθεί μια ευθεία γραμμή μεταξύ των δεξιόστροφων ηγετών των Εργατικών και των παλικαριών της δεκαετίας του ‘90 που έγιναν μεσήλικες μπαμπάδες και θα πληρώσουν μια μικρή περιουσία για να ξαναζήσουν τις «παλιές καλές μέρες» σε ένα sold-out στάδιο το επόμενο έτος;
Η αγάπη των star της Britpop για τον Tony Blair δεν ήταν μυστικό στα ‘90s και τα early ‘00s. Μέλη τόσο των Oasis όσο και των Blur είχαν προσκληθεί στην Dowing Street 1- για να σφίξουν το χέρι του ανθρώπου που έστειλε βρετανικά στρατεύματα στο Ιράκ, συνέχισε την κοινωνική διάβρωση των θατσερικών χρόνων και κατέστρεψε την πίστη μιας ολόκληρης γενιάς Βρετανών (και όχι μόνο) στην πολιτική και τις συλλογικές διαμαρτυρίες.
Stan’s Account on X (formerly Twitter): “britpop was an mi5 psy op to make leftist academics and repeater authors spend their entire lives arguing about the merits of pulp / X”
britpop was an mi5 psy op to make leftist academics and repeater authors spend their entire lives arguing about the merits of pulp
Ο Damon Albarn των Blur έχει θυμηθεί μια «στρατηγική συνάντηση» με τον Blair και τον Alastair Campbell πριν ο πρώτος κερδίσει τις εκλογές το 1997, λέγοντας ότι του δόθηκε μια «πρόωρη εικόνα των σκοτεινών μηχανισμών της πολιτικής» (αργότερα θα αποκηρύξει εντελώς τους Νέους Εργατικούς, αλλά είχε ήδη καλέσει τον Blair να “εγκαταλείψει την πολιτική και να ενταχθεί στη μπάντα” μέχρι τότε. Ο Noel Gallagher, εν τω μεταξύ, περιέγραψε τον πρώην πρωθυπουργό ως «το τελευταίο πρόσωπο που έβγαζε νόημα» μόλις το 2021.
Και τι στην ευχή προσέφεραν τα συγκροτήματα της Britpop στον Blair;
Όχι πολλά, αλλά όχι και λίγα. Έκαναν τους Εργατικούς να φαίνονται νέοι, σύγχρονοι και σε επαφή με την πολιτιστική σκηνή της χώρας, θέτοντας το πλαίσιο για δεκαετίες cringe πολιτικών επιδοκιμασιών.. Αλλά -το πιο σημαντικό- τα έκαναν όλα αυτά χωρίς να ασκήσουν ουσιαστική κριτική στον αυξανόμενο συντηρητισμό του κόμματος ή να ταράξουν λίγο τα νερά με ένα ριζοσπαστικό όραμα για το μέλλον. Ακόμα και όταν ο πόλεμος διαφαινόταν το 2002 και άλλοι μουσικοί ζητούσαν μια δημοκρατική συζήτηση σχετικά με τη συμμετοχή του Ηνωμένου Βασιλείου (πράγμα που έκανε ο George Michael), o Noel Gallagher δήλωσε στο ΝΜΕ: «Παίζω κιθάρα σε μια μπάντα και είμαστε πολύ καλοί. Αδιαφορώ για οτιδήποτε άλλο.»
«η Britpop ήταν αυτό που πουλήθηκε στους ανθρώπους αντί για μια αυθεντική αντικουλτούρα».
Κατά έναν ειρωνικό τρόπο, αυτή η απολιτίκ τάση μετέτρεψε τη Britpop σε ιδανική μασκότ. Παρά τα φαινόμενα, οι Oasis ήταν μια ασφαλής, πολιτικά αποστασιοποιημένη, αντιδιανοητική εναλλακτική λύση σε σχέση με τα συγκροτήματα που προηγήθηκαν αυτών ή τους πιο πολιτικά δεσμευμένους, πολυπολιτισμικούς συγχρόνους τους που εργάζονταν στην ηλεκτρονική μουσική. Δεν είναι περίεργο που ο Τόνι Μπλερ ήταν τέτοιος θαυμαστής. Όπως το θέτει και το podcast “Ghost Stories For the End of the World”: «η Britpop ήταν αυτό που πουλήθηκε στους ανθρώπους αντί για μια αυθεντική αντικουλτούρα».
Arbeitology on X (formerly Twitter): “Oasis were a state funded counterinsurgency deployed to reestablish white nationalist cultural hegemony when 90s pop culture dared to drift into multiculturalism for two minutes. They’re part of the same ensemble as Farage and Tommy, don’t @ me / X”
Oasis were a state funded counterinsurgency deployed to reestablish white nationalist cultural hegemony when 90s pop culture dared to drift into multiculturalism for two minutes. They’re part of the same ensemble as Farage and Tommy, don’t @ me
Πίσω στο 2014, ο μουσικοκριτικός Mark Fisher πρότεινε ότι «τα φλερτ του Μπλερ με την Britpop» σηματοδοτούσαν μαύρες μέρες για την αριστερή πολιτική, η οποία επανειλημμένα απέτυχε να αξιοποιήσει την ενέργεια των πραγματικών αντιπολιτιστικών κινημάτων. Σε μια ανάρτηση στο blog του (k-punk), που ανασύρθηκε τις τελευταίες μέρες, έγραψε: «Μέχρι τη στιγμή που έγιναν σαφείς προσπάθειες να συνδεθεί η κοινοβουλευτική αριστερά με τη ροκ/ποπ -με τη σοβαρή αδεξιότητα του RedWedge (δημιουργήμα του Εργατικού Κόμματος)- ήταν ήδη πολύ αργά. Τα φλερτ του Blair με τη Britpop, εν τω μεταξύ, ήταν σαν ένας διπλός θάνατος, (το τέλος της) ιστορίες που γελούσε μαζί μας: το πτώμα του white lad rock που κλήθηκε να κάνει καντάδα στον σοσιαλισμό που υποκύπτει στον καπιταλιστικό ρεαλισμό».
Είναι, ωστόσο, όλα αυτά αρκετά ώστε να μπορούν κάποιοι να υποστηρίζουν πως οι Εργατικοί προώθησαν κρυφά την ατζέντα της Britpop προς όφελός τους;
Μπορούμε να λέμε με σιγουριά ότι οι Oasis τους χρωστάνε την «ανάστασή» τους, για να κάνουν καντάδα στους Βρετανούς όσο θα υποκύπτουν στο ζοφερό καθεστώς που φαίνεται στον ορίζοντα; Μάλλον όχι. Όλα είναι λίγο ασαφή. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας, θα μπορούσε να υπάρχει μια πολύ πιο απλή απάντηση από μια ολόκληρη καμπίνα βρετανικοπολιτικών ραδιουργιών. Οι Oasis μπορεί απλώς να επηρεάστηκαν από τις δυνάμεις της εποχής τους: τον καπιταλισμό, που λειτουργεί λιγότερο σαν σουπερνόβα σαμπάνιας, και περισσότερο σαν μαύρη τρύπα που απορροφά τα πάντα στο πέρασμά της.
Repeater Books on X (formerly Twitter): “From Mark Fisher, “Post-Punk: Then and Now” https://t.co/zXX2GhBORa pic.twitter.com/aSAZjCSAWg / X”
From Mark Fisher, “Post-Punk: Then and Now” https://t.co/zXX2GhBORa pic.twitter.com/aSAZjCSAWg
Όπως και να έχει, δεν είναι ακριβώς ψεκασμένοι όσοι αναμένουν με τεράστια σιγουριά ότι η κυβέρνηση του Keir Starmer θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί τη νέα επανένωση -και την περίεργη «anti-woke» ενέργεια και εθνική υπερηφάνεια που έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρη τη Βρετανία -για τους δικούς της σκοπούς.
