Γιώργος Τσαγκόζης
Ήταν 25 Ιανουαρίου του 1996, η 24χρονη τότε Ζέτα Κουκέα σχόλασε από το φροντιστήριο ξένων γλωσσών που εργαζόταν σαν δασκάλα και με μία φίλη της μπήκαν στο αυτοκίνητο της για να πάνε στα σπίτια του. Στη διασταύρωση της Λεωφόρου Αλεξάδρας και Ιπποκράτους άφησε την φίλη της και ξεκίνησε με κατεύθυνση το Ν. Ψυχικό.
Έξω από το σπίτι της στις 22:30 πάρκαρε το αμάξι της. Καθώς πήγαινε να βγει από αυτό, δύο άγνωστοι που φορούσαν κράνη και κρατούσαν όπλα την ανάγκασαν να κάτσει στη θέση του συνοδηγού.
Κατόπιν, τη φόρεσαν κουκούλα για να μην μπορεί να δει που την πήγαιναν και την οδήγησαν προς άγνωστη κατεύθυνση, μέχρι να φτάσουν στο σημείο όπου θα την κρατούσαν φυλακισμένη.
Οι γονείς της στο σπίτι ανησυχούσαν γιατί η κόρη τους είχε αργήσει. Τότε το τηλέφωνο χτύπησε και άκουσαν μία ανδρική φωνή να τους λέει, «Την κόρη σου μην την περιμένεις απόψε. Την έχουμε εμείς. Να μαζέψεις λεφτά και θα σε πάρω τηλέφωνο. Η κόρη σου δεν μπορεί να σου μιλήσει τώρα. Θα σου μιλήσει το πρωί. Μην τολμήσεις και ειδοποιήσεις την Αστυνομία, γιατί θα το μετανιώσεις».
Ο πατέρας ήταν ο Παναγιώτης Κουκέας ο οποίος εμπορευόταν Ταξι και φυσικά ανησύχησε απίστευτα μετά το τηλεφώνημα.
Το ιδιαίτερο με αυτή την απαγωγή ήταν ότι δράστες φερόντουσαν στην απαχθείσα με ευγένεια και της είχαν δείξει ότι δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας, απλά ήθελαν τα χρήματα από το πατέρα της.
Το επόμενο πρωί, οι απαγωγείς ζήτησαν από τον πατερα, 400.000.000 δραχμές, για να αφήσουν ελεύθερη την κόρη του.
Το ραντεβού για την παράδοση των χρημάτων δόθηκε κάτω από υπόγεια διάβαση, κοντά στη Φιλοσοφική Σχολή της Πανεπιστημιούπολης Ζωγράφου. Ο πατέρας της 24χρονης κοπέλας τους παρέδωσε τα χρήματα και οι απαγωγείς την οδήγησαν στην περιοχή του Παλαιού Φαλήρου όπου είχαν παρκάρει το αυτοκίνητό της και εξαφανίστηκαν.
Έτσι τα ξημερώματα της επομένης η Ζέτα Κουκέα επέστρεψε στο σπίτι της.
Το υπουργείο Δημόσιας Τάξης επικήρυξε τους απαγωγείς με το ποσό των 200.000.000 δραχμών Μετά από στοιχεία και παρακολουθήσεις της Αστυνομίας οι δράστες συνελήφθησαν στις 8 Φεβρουαρίου του 1996. Έπειτα ξεκίνησε η δίκη. Αποδείχτηκε ότι ο κύριος δράστης ήταν γνωστός του πατέρα της Ζέτας και γνώριζε την οικονομική του κατάσταση.
Η ίδια είχε δηλώσει μάλιστα στο δικαστήριο ότι «Μου φέρθηκαν καλά. Έως και τριαντάφυλλο μου προσέφεραν». Τα λόγια αυτά ελάφρυναν την ποινή τους, η οποία κατέληξε να είναι 13 χρόνια κάθειρξη.
Το ενδιαφέρον και πρωτοφανές με αυτή την απαγωγή είναι ότι όπως διαβάζουμε στον τύπο της εποχής, όχι μόνο η απηχθείσα, μίλησε με καλά λόγια για τους απαγωγείς της που δεν είναι και κάτι το πρωτοφανές καθώς το λεγόμενο «σύνδρομο της Στοκχόλμης» έχει καταγραφεί και σε άλλες απαγωγές αλλά και η στήριξη του πατέρα της, κατά την διάρκεια της δίκης, σε έναν από τους απαγωγείς.
Πιο συγκεκριμένα η απηχθείσα είχε πει στο δικαστήριο “Μου έδωσαν γλυκά και λουλούδια μου φέρθηκαν πολύ ευγενικά” και συνέχισε λέγοντα ότι ο νεαρότερος από τους απαγωγείς της είπε “Είδες πόσο καλά σου φέρθηκα εγώ” για να μιλήσει με καλά λόγια για αυτόν σε περίπτωση που τους έπιανε η αστυνομία.
Ο πατέρας της Ζέτας από την άλλη, αγκάλιασε έναν από τους απαγωγείς ο οποίος του ζήτησε συγγνώμη με δάκρυα στα μάτια και του ζήτησε συγγνώμη και μάλιστα του είπε “Μην κλαις παιδί μου, έλα μην κάνεις έτσι θα περάσουν όλα”.
