Γιώργος Τσαγκόζης
Ήταν καλοκαίρι του 2005 (το 2005 σίγουρο, το καλοκαίρι όχι και τόσο) και περιδιάβαινα, χωρίς κανένα λόγο τα γραφικά στενοσόκακα των Αναφιώτικων στην Πλάκα. Έτσι αμέριμνος, που ήμουν, στρίβοντας στο στενό της Καρύστου που οδηγεί στο κτήριο των Ανέμων, έπεσα σε μια διαδήλωση Νεότουρκων.
Στην αρχή σκάλωσα και δεν θα το κρύψω ένιωσα μια ανατριχίλα, η θέα των τόσων τούρκικων σημαίων στην ιστορική γειτονιά που κάποτε οι Οθωμανοί είχαν χτίσει τα τζαμιά τους, ίσως να μου έφερε στη μνήμη χαμένες στο DNA αναχρονιστικές αναμνήσεις, πράγμα που θα έλεγα αν πίστευα στις διδαχές του Καρλ Γιουνγκ… Επειδή δεν είμαι σίγουρος για αυτά τα “μεταφυσικά” θα πω ότι ήταν μια μορφή συναισθηματικης αυθυποβολής λόγω των χιλιάδων ιστοριών για την επανάστα του 1821 που είχα ακούσει στην μέχρι τότε ζωή μου.
Φυσικά, δεν μεταφέρθηκα στον χωρόχρονο, δεν είχε γκλιτσάρει η πραγματικότητα, αφού έβλεπα την ταμπέλα του ιστορικού Jimmys Tatoo, και ένα σύγχρονο, ιαπωνικό παπάκι σήμαινε πως ήμουν στο τώρα.
Κάποιο γύρισμα “εποχής” γινόταν στην περιοχή. Φαντάζομαι χρησιμοποιούσαν τα σοκάκια της Πλάκας για να δείξουν κάτι που είχε να κάνει με Σμύρνη ή Κωνσταντινούπολη.
Ανέβασα τη φωτογραφία στο Instagram μου και παρότι αρκετοί έψαξαν να βρούνε από ποια σειρά ή ταινία ήταν κανείς δεν τα κατάφερε.
Σας έχω πει για τότε που προχωρούσα στην Πλάκα όταν μπλέχτηκε ο χωρόχρονος και έπεσα πάνω σε ΝεόΤουρκους κάτω από το τατουατζίδικο του Jimmy? pic.twitter.com/NOw76VygmW
— Ξεπεσμένος rtιστας (@tsagko) January 20, 2026
Μήπως τελικά, όντως γκλίτσαρε το σύστημα;
