Γιώργος Τσαγκόζης
Από το γαλανόλευκο σκουφάκι αρχηγού στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004, στον πάγκο της εθνικής Τουρκίας. Ο Κώστας Λούδης βρέθηκε αυτή τη φορά απέναντι στην Ελλάδα, ως ομοσπονδιακός τεχνικός της Τουρκίας, στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πόλο που διεξάγεται στο Βελιγράδι.
Η παρουσία της Τουρκίας στη διοργάνωση μόνο δεδομένη δεν ήταν. Υπό την καθοδήγησή του, η ομάδα απέκλεισε τη Γερμανία και εξασφάλισε τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό, ενώ η νίκη επί της Σλοβακίας της άνοιξε τον δρόμο για τη δεύτερη φάση — μια πορεία που χαρακτηρίζεται ήδη ως υπέρβαση.
Η βαριά ήττα από την Ελλάδα με 20-8 στην πρεμιέρα του ΣΤ’ Ομίλου δεν προκάλεσε έκπληξη. Ο ίδιος ο Λούδης, μιλώντας στην ΕΡΤ 2 Σπορ, στάθηκε στη μεγάλη ποιοτική απόσταση των δύο ομάδων και δεν δίστασε να χαρακτηρίσει την Εθνική Ελλάδας ως το απόλυτο φαβορί για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.
Οι δηλώσεις του Κώστα Λούδη
«Ήταν ένα παιχνίδι που δεν χωρά κριτική, υπάρχει χαώδης διαφορά, για την Τουρκία είναι μεγάλη επιτυχία που βρίσκεται ανάμεσα στις κορυφαίες 12 ομάδες της Ευρώπης.
Οι παίκτες μας μπήκαν φοβισμένοι, πολλοί από τους παίκτες της Τουρκίας θαυμάζουν τους παίκτες της Ελλάδας, όταν άρχισαν να παίζουν ήταν κάπως ανταγωνιστικοί.
Η Ελλάδα είναι το πρώτο φαβορί για το χρυσό, είναι μια υπερπλήρης ομάδα κι έχοντας δει και τις άλλες ομάδες, θεωρώ ότι αν παίξει σύμφωνα με τις δυνατότητές της για μένα είναι το πρώτο φαβορί, είναι κάτι που το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου».
Η ευχή του Λούδη ανέβηκε στην σελίδα insta του Sportal.gr... και έγινε αφορμή για πολλούς «πατριώτες» να κράξουν έναν αθλητή που, όσο αγωνίζοταν έδωσε, την ψυχή του για την Εθνική Ελλάδος.
Έγραψαν:
«Πώς μπορεί να λέγεται Έλληνας, έστω και επαγγελματίας προπονητής, και να φοράει την ημισέληνο ως έμβλημα;»
«Προτιμώ να με εκτελέσουν από το να φορέσω πάνω μου αυτή τη σημαία…»
«Έλληνας και να εκπροσωπείς την εθνική Τουρκίας; Συγγνώμη, αλλά δεν πάνε μαζί. Όσα λεφτά και να σου δίνουν, πάνω απ’ όλα είσαι Έλληνας».
«Πώς κοιμάται το βράδυ αυτός;»
«Μακάρι 🏆🇬🇷»
«Λογικό είναι να μην μας κάθεται καλά. Τετρακόσια χρόνια είναι αυτά, δεν τα ξεχνάς εύκολα».
«Άλλος ένας απόγονος του Μαυροκορδάτου και των Κολλεττηδων».
«Ντροπή, όλα για το χρήμα».
«Προδότης».
«Αρκετοί Έλληνες αθλητές έχουν παίξει σε τουρκικές ομάδες, όπως και αρκετοί Τούρκοι σε ελληνικές. Μιλάμε για επαγγελματίες αθλητές και προπονητές».
«Καλά, παπατζής είναι, όχι Έλληνας».
«Έλληνας με αυτή τη σημαία στο στήθος;»
«Πουλημένε».
«Είπε ο γενίτσαρος».
Κάπου εδώ, ίσως χρειάζεται να θυμηθούμε και κάτι απλό: το να δουλεύεις σε μια ξένη ομάδα είναι δουλειά. Δεν είναι δήλωση εθνικής ταυτότητας, ούτε όρκος πίστης σε σημαίες. Είναι επαγγελματική επιλογή, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλο τον κόσμο του αθλητισμού.
