Βάνα Κράβαρη
Δεν του αρέσει του Ανδρέα Φουστάνου ο όρος «γυναικοκτονία». Και μη βιαστείτε να αναρωτηθείτε «ποιος τον ρώτησε;», γιατί πράγματι τον ρώτησαν. Στην εκπομπή Action Τώρα, σήμερα το πρωί. Ένας εκ των παρουσιαστών της εκπομπής των ρώτησε πως νιώθει τέλος πάντων για τον όρο γυναικοκτονία με εκείνον να δηλώνει ότι δεν του αρέσει. Τώρα το γιατί καλείται ένας πλαστικός χειρούργος να αναφερθεί στο πώς νιώθει για τον όρο γυναικοκτονία είναι μια ερώτηση στην οποία δεν έχουμε απάντηση. Μια απάντηση που να βγάζει νόημα τουλάχιστον.
«Δεν μου αρέσει ο όρος γυναικοκτονία, είναι ρατσιστικός. Τι θα πει γυναικοκτονία; Ανθρωποκτονία είναι. Είναι σαν να λέμε ότι η γυναίκα είναι κάτι διαφορετικό. Το ότι αυτή η κατάσταση συνεχίζεται πιστεύω ότι είναι σημείο των καιρών γιατί οι άνθρωποι περνάνε δύσκολα σε ψυχολογικό επίπεδο. Όταν η ζωή γίνεται δύσκολη αρχίζει να βγαίνει προς τα έξω μια βιαιότητα, ακόμα περισσότερο ανάμεσα στα ζευγάρια. Η συνεχής επανάληψη προκαλεί», δήλωσε συγκεκριμένα προτείνοντας (μάλλον) να μη μεταδίδονται ειδήσεις που αφορούν γυναικοκτονίες και ζητήματα έμφυλης βίας.
Γιατί είναι ό,τι πιο λάθος έχουμε ακούσει τελευταία;
Είμαστε σίγουροι ότι δεν είχε καμία κακή πρόθεση ο κύριος Φουστάνος. Εικάζουμε και πως δεν περίμενε να κληθεί να δώσει την άποψή του για τις γυναικοκτονίες, τη στιγμή που είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους πλαστικούς χειρούργους της χώρας. Ωστόσο, ό,τι είπε, κατέληξε να είναι λάθος.
Να πούμε πάλι τα ίδια και τα ίδια για τη γυναικοκτονία
Η «γυναικοκτονία» (femicide) είναι διεθνής όρος που έχει υιοθετηθεί από τον ΟΗΕ, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αυτό που μάλλον δεν αντιλαμβάνονται πολλοί είναι πως δεν ορίζεται κάθε φόνος, κάθε δολοφονία γυναίκας ως γυναικοκτονία. Δεν λέει κανείς πως αν μια γυναίκα δολοφονηθεί κατά τη διάρκεια ληστείας κάπου, θα κάνουμε λόγο για γυναικοκτονία.
Οι γυναικοκτονίες είναι φόνοι γυναικών ακριβώς λόγω του ότι είναι γυναίκες. Όλα τα «εγκλήματα πάθος» και τα «εγκλήματα τιμής» που άλλοτε εξωράιζαν τον φόνο μιας γυναίκας με την επίφαση ενός καταστροφικού έρωτα πλέον είναι σαφές πως αποτελούν δολοφονίες με βάση το φύλο. Διαπράττονται στις περισσότερες περιπτώσεις από τον σύντροφο ή τον πρώην σύντροφο, από τον πατέρα ή από άλλο συγγενικό πρόσωπο, έπειτα από σταθερά κακοποιητικές και βίαιες συμπεριφορές και άλλες μορφές έμφυλης κακοποίησης.
Η γυναικοκτονία δεν είναι μόνο έγκλημα κατά της ζωής. Αποτελεί έγκλημα κατά του γυναικείου φύλου. Μια γυναικοκτονία είναι το αποκορύφωμα της έμφυλης βίας. Το κρεσέντο έπειτα από χρόνια κακοποίησης (ψυχολογικής ή σωματικής) και καταπίεσης μέσα στα στενά για τις γυναίκες όρια της πατριαρχίας.
Στην Ελλάδα, βάσει του άρθρου 299 Π.Κ. η ανθρώποκτονία από πρόθεση τιμωρείται, ενώ η γυναικοκτονία- δηλαδή η με δόλο αφαίρεση της ζωής γυναικών επειδή είναι γυναίκες- δεν αναγνωρίζεται από τον νομοθέτη και δεν τιμωρείται βαθύτερα.
Η αναγνώριση του όρου δεν έχει στόχο να εκπληρώσει κάποιο γυναικείο «άχτι». Ούτε τα «πείσματα» των φεμινιστριών. Η βαρύτερη τιμωρία είναι σημαντική, αποτελεί κοινωνική ανάγκη, γιατί μόνο έτσι θα σκέφτεται ένας δυνάμει γυναικοκτόνος δεύτερη και τρίτη φορά πως η ζωή μιας γυναίκας είναι δική του υπόθεση.
