σε , , ,

10 ντοκιμαντέρ της θρυλικής Ανιές Βαρντά (που πέθανε σήμερα)

«Με μεγάλη χαρά το επετειακό 20ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τιμά φέτος με ένα ξεχωριστό αφιέρωμα μια αεικίνητη πρωτοπόρο των εικόνων, η οποία άλλαξε τον τρόπο που βλέπουμε σινεμά: τη θρυλική σκηνοθέτιδα Ανιές Βαρντά», είχαμε διαβάσει πέρσι στο δελτίο τύπου του ΦΝΘ και ο συγχρονισμός ήταν καταπληκτικός.

Τη μια μέρα μαθαίναμε ότι θα παιχτούν 10 ντοκιμαντέρ-σταθμοί της καριέρας της στην Θεσσαλονίκη, και την επόμενη μαθαίναμε πως -έχοντας πάρει πριν λίγους μήνες Τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας της- είναι και υποψήφια για Όσκαρ με το πιο πρόσφατο ντοκιμαντέρ της (που παίχτηκε κι αυτό στη Θεσσαλονίκη, ως ταινία έναρξης).

Επιπλέον, η υποψηφιότητά της έσπασε κι ένα ρεκόρ. Στα 89 της είναι η γηραιότερη υποψήφια για Όσκαρ όλων των εποχών. Όταν την ρώτησε το Vulture πως νιώθει γι’ αυτό, δεν φάνηκε εντυπωσιασμένη. «Το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν είμαι νεκρή ακόμα.»

Πέθανε η Ανιές Βαρντά, η σπουδαία Γαλλίδα σκηνοθέτις της νουβέλ βαγκ

Πέθανε η Γαλλίδα σκηνοθέτις Ανιές Βαρντά, μία από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες του ευρωπαϊκού σινεμά. Η σκηνοθέτις Ανιές Βαρντά, πέθανε σε ηλικία 91 ετών, όπως ανακοίνωσαν πριν από λίγο γαλλικά ΜΜΕ και η οικογένειά της. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως απεβίωσε στη Γαλλία, στο σπίτι της, το βράδυ της Πέμπτης, 29 Μαρτίου, εξαιτίας επιπλοκών του καρκίνου από τον οποίο νοσούσε.

Προικισμένη με την σπάνια φλόγα του δημιουργού που δεν εφησυχάζει ποτέ, η ελληνικής καταγωγής καλλιτέχνιδα (o πατέρας της προερχόταν από Έλληνες πρόσφυγες της Μικράς Ασίας), στην όγδοη δεκαετία της ζωής της, δεν έπαυε να προκαλεί τη ματιά και το νου, να εμπνέει κοινό και δημιουργούς και να ταράζει τα κινηματογραφικά νερά με το δικό της μοναδικό τρόπο: ανατρεπτικά, ποιητικά και απόλυτα αυθεντικά.

«Στις ταινίες μου πάντα ήθελα να κάνω τους ανθρώπους να δουν σε βάθος. Δεν θέλω να δείξω πράγματα, αλλά να τους δώσω την επιθυμία να δουν»

Zακ Ντεμί, Ανιές Βαρντά

Γεννημένη το 1928 στο Βέλγιο, η Βαρντά δεν έπαψε ποτέ να επανεφευρίσκει το σινεμά. Δεν την αποκαλούν τυχαία, μητέρα της γαλλικής νουβέλ βαγκ, καθώς άνοιξε το δρόμο για το αντισυμβατικό ρεύμα της μεγάλης οθόνης και έγινε η πρώτη γυναίκα εκπρόσωπός του, πλάι σε εμβληματικούς σκηνοθέτες όπως ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, ο Φρανσουά Τριφό, αλλά και ο σύζυγός της Ζακ Ντεμί (1931-1990), με τον οποίον μοιράστηκαν σχεδόν μια ολόκληρη ζωή. Πάντοτε πιστή σε ένα σινεμά προσωπικό, ανίκητο από το χρόνο, η Βαρντά μας χάρισε ένα πλούσιο έργο, που το διαπερνούν τα κοινωνικά, πολιτικά και φεμινιστικά μανιφέστα της, τροφοδοτώντας έναν καλλιτεχνικό διάλογο που ακόμη συνεχίζεται.

Δέκα στιγμές από αυτό το σινεμά:

1. Πρόσωπα & Ιστορίες / Faces Places (2016)

Υποψήφιο στα Όσκαρ, το Πρόσωπα & Ιστορίες είναι ένα ντοκιμαντέρ απρόβλεπτο όσο και οι δημιουργοί του. Η Βαρντά και ο JR σε ένα feelgood οδοιπορικό, διασχίζουν τη γαλλική ύπαιθρο, μοιράζονται μια απροσδόκητη φιλία και αποθεώνουν τους απλούς ανθρώπους που συναντούν καθ’ οδόν, μετατρέποντας τα φωτογραφικά τους πορτρέτα σε τεράστιες τοιχογραφίες.

Πρόσωπα & Ιστορίες / Faces Places (2016)

*Trailer:

2. The Beaches of Agnes (2008)

Η Βαρντά αποκαλύπτει την Βαρντά. Η σκηνοθέτιδα βουτά στη μνήμη της με φόντο διάφορες ακρογιαλιές που σημάδεψαν τη ζωή αλλά και τις ταινίες της, προσκαλώντας μας σε ένα αυτοβιογραφικό ταξίδι με ανεξίτηλα συναισθήματα και εικόνες.

The Beaches of Agnes (2008)

3. The Gleaners and Ι (2000)

Άνθρωποι που αναζητούν κρυμμένους «θησαυρούς» σε αγρούς, σκουπίδια και αγορές της Γαλλίας. Αυτοί είναι οι ήρωες της Βαρντά, με τους οποίους νιώθει ότι και η ίδια ταυτίζεται. Ο λόγος; Στο σινεμά κυνηγάς και ανακαλύπτεις όσα οι άλλοι συχνά αγνοούν.

The Gleaners and Ι (2000)

4. The So-called Caryatids (1984)

Οι λεγόμενες Καρυάτιδες του Παρισιού, αγάλματα (ημι)γυμνων γυναικείων φιγούρων κοσμούν την πόλη. Η Βαρντά τις παρατηρεί με θαυμασμό και λυρισμό, συνοδεία ποιημάτων του Μποντλέρ.

The So-called Caryatids (1984)

5. Mural Murals (1980)

Το Λος Άντζελες, όπου έζησε για χρόνια η Βαρντά, έτσι όπως αποτυπώνεται στους εντυπωσιακούς, ζωγραφισμένους τοίχους του. Μια πολύχρωμη γιορτή της τέχνης του δρόμου και της πολυμορφίας της πόλης.

Mural Murals (1980)

6. Daguerréotypes (1976)

Η Βαρντά φιλοτεχνεί το άλμπουμ της γειτονιάς της, της παριζιάνικης οδού Daguerre, μέσα από τα πορτρέτα των καταστηματαρχών της. Ένα αφοπλιστικά ζεστό μωσαϊκό ανθρώπων και ιστοριών που εκπλήσσει.

Daguerréotypes (1976)

7. Uncle Yanko (1967)

Η Βαρντά ανακαλύπτει στο Σαν Φρανσίσκο τον ελληνικής καταγωγής θείο της Jean Varda –ή αλλιώς Yanko-, που ζει ως μποέμ ζωγράφος. Το πορτρέτο του είναι μια προσωπική ταινία-αναφορά στις ρίζες της ίδιας της δημιουργού.

Uncle Yanko (1967)

8. Salut les Cubains (1963)

Στοπ-καρέ στην Κούβα τέσσερα χρόνια μετά τον ερχομό του Κάστρο. Η Βαρντά συνθέτει ένα απολαυστικό φωτογραφικό κολάζ με περισσότερα από 1.500 ασπρόμαυρα στιγμιότυπα της χώρας.

Salut les Cubains (1963)

9. The World of Jacques Demy (1995)

«Βασίστηκα σε φίλους, το περιβάλλον του, τους ηθοποιούς που δούλεψαν μαζί του, αλλά και ανθρώπους που δεν τον συνάντησαν ποτέ αλλά συγκινήθηκαν από τον κόσμο του», λέει η Βαρντά για αυτή την εκ βαθέων αφιέρωση στο σύζυγό της, Ζακ Ντεμί.

10. Black Panthers (1968)

Ένα περιστατικό που καθήλωσε την Αμερική, οι διαδηλώσεις για την απελευθέρωση του Χιούι Νιούτον, ιδρυτικού μέλους των Μαύρων Πανθήρων, φιλτράρονται μέσα από το πάντα θαρραλέο πολιτικό βλέμμα της Βαρντά.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

2 points
Upvote Downvote

Αφήστε μια απάντηση