11 πράγματα που έκαναν το φετινό Φεστιβάλ Δράμας τόσο ξεχωριστό

Ξεκίνησα να πηγαίνω στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας αρκετά αργά, πριν από περίπου 10 χρόνια. Δεν έχασα κανένα (παρά μόνο μία χρονιά επί covid). Για χρόνια πήγαινα ως απλός θεατής και φαν: δεν είχα ποτέ σκεφτεί να ζητήσω διαπίστευση ως δημοσιογράφος -και άρα κάλυψη διαμονής, μετακινήσεων κλπ- παρότι έγραφα μετά γι’ αυτό. Το έκανα επειδή μου άρεσε.

Φέτος μου άρεσε περισσότερο από ποτέ. Η φράση όμως «το καλύτερο έβερ» δεν είναι δική μου αλλά ανθρώπων που το παρακολουθούσαν απ’ την αρχή, εδώ και πολλές πολλές δεκαετίες.

Mια γεύση για το πώς περάσαμε, μέσα σε δύο λεπτά.

#DISFF46 RECAP

No Description

Να μερικοί πιθανοί λόγοι για τη φετινή μεγάλη προσέλευση και την ωραία ατμόσφαιρα:

1) Συσσωρευμένη ενέργεια

Για όσους πηγαίνουμε κάθε χρόνο, έπαιξε ρόλο το ότι ειδικά τα τελευταία χρόνια το φεστιβάλ είχε συνεχή ανοδική πορεία – πράγμα που καθόλου τυχαία ταυτίζεται με τους τωρινούς υπεύθυνους του φεστιβάλ, τον Πρόεδρο Γιώργο Δεμερτζή και τον Καλλιτεχνικό Διευθυντή Γιάννη Σακαρίδη, αλλά, απ’ ό,τι μου είπαν οι ίδιοι, και με τη θητεία του Νικόλα Γιατρομανωλάκη στο ΥΠΠΟ.

Τα νέα τμήματα, το πολύ πιο σφιχτό πρόγραμμα στο Εθνικό Διαγωνιστικό (εκεί εστιάζω κάθε χρόνο ως θεατής), οι νέες ιδέες, τα παράλληλα προγράμματα, η ατμόσφαιρα γιορτής, οι σούπερ ενδιαφέροντες καλεσμένοι: Όλα αυτά που ζήσαμε τα πρόσφατα, προηγούμενα χρόνια είχαν, κατά τη γνώμη μου, σωρευτική επίδραση στο πώς νιώσαμε φέτος. Δηλαδή, και αδιάφορα να ήταν τώρα, η ορμή των περασμένων εμπειριών θα βελτίωνε την εμπειρία μας. Πόσο μάλλον που η εμπειρία από μόνη της ήταν τόσο καλή, με νέα τμήματα (Animation και KIDDO) και τα ήδη υπάρχοντα, μεταξύ των οποίων το πιο επίκαιρο από ποτέ Short and Green με την επιμέλεια του Βασίλη Τερζόπουλου, το Piching Lab με την Βαρβάρα Δούκα κλπ.

Όλα αυτά που χτίστηκαν τα τελευταία χρόνια έκαναν το φεστιβάλ *χειροπιαστά* σημαντικότερο από ποτέ: Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, η απόκτηση της κορυφαίας διάκρισης για αυτό: Δύο εισιτήρια για τα Όσκαρ στους νικητές του  Εθνικού και του Διεθνούς Διαγωνιστικού στο Φεστιβάλ Δράμας.

*Επιπλέον, η καλή μέρα απ’ το τρέιλερ φάνηκε:

#DISFF46 OFFICIAL TRAILER | ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ – ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ

No Description

2) Νέα ταλέντα = Σπουδαστικό Διαγωνιστικό

Συνήθως βλέπω μόνο το Εθνικό Διαγωνιστικό, τώρα είδα και φιλμ του Εθνικού Σπουδαστικού, και του Διεθνούς Σπουδαστικού που χάρη στον Παναγιώτη Ιωσηφέλη και στον (δικαίως πολυβραβευμένο και στο εξωτερικό) Θανάση Νεοφώτιστο αντίστοιχα έχουν πια πολύ δυνατά προγράμματα.

Ειδικά απ’ τις ελληνικές ταινίες, ξεχώρισα πολλές. Φυσικά και το φιλμ που κέρδισε το μεγάλο βραβείο, την Παρέλαση του Μιχάλη Γαλανόπουλου (εξαιρετικά ταλαντούχος δημιουργός απ’ τον οποίο ανυπομονούμε να δούμε κι άλλα δυνατά φιλμ)

Le Défilé Trailer

This is “Le Défilé Trailer” by Mike Galanopoulos on Vimeo, the home for high quality videos and the people who love them.

Αλλά και άλλες

Πχ. το ντοκιμαντέρ Η θρύλος του Καβάλαγουντ για την δημιουργό των καλτ καβαλιώτικων σίριαλ Ελευθερία Καραδήμου, η οποία ήταν παρούσα όπως και η έτερη πρωταγωνίστριά της Βάσω Ζιάρου

Θα ήθελα σίγουρα να ήταν πιο μεγάλο, κι ίσως και λίγο πιο τολμηρό: Ο ελέφαντας στο δωμάτιο -ότι το σουξέ της Καραδήμου είναι για καλτ λόγους κι οι υπέροχες σειρές της είναι βασικά laughing stock- δεν αναφέρεται ποτέ, ίσως από λεπτότητα (όταν ήμουν νεότερος κι εγώ το ίδιο θα έκανα). Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε αν η κα Καραδήμου το συνειδητοποιεί αυτό και πώς το αντιμετωπίζει. Μακάρι η Μελίνα Ξυπολιτάκη να επιστρέψει κάποτε σ’ αυτό το θέμα και, γιατί όχι, να το κάνει και ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους.

Μ’ άρεσαν πολύ και τα Ηλίθια διλήμματα, (Μαριάννα Μποζαντζόγλου και Κατερίνα Ρουσιάκη) αλλά δεν ξέρω πώς να εξηγήσω το γιατί. Είδα ταλέντο και πρωτοτυπία. Και φυσικότητα στις ερμηνείες (διπλό μπράβο στην Κατερίνα Ρουσιάκη που και έπαιζε τόσο ωραία και συν-σκηνοθετούσε).

ILITHIA DILIMMATA OFFICIAL TRAILER

No Description

Γενικά πολλά φιλμ είχαν μεγάλο ενδιαφέρον. Πχ. Το πολύ καλό Θερμοκήπιο του Γιώργου Γεωργακόπουλου με την εξαιρετική ερμηνεία του Φαμπρίτσιο Μούτσο. Το Ενάμισι του Οδυσσέα Σπυρόπουλου, που, δείχνοντας σκόρπιες φέτες ζωής νέων ανθρώπων, έμοιαζε με προσομοίωση της ελαφρώς χαοτικής και ασύνδετης αληθινής ζωής της γενιάς Ζ. Το Ένας πολύ μικρός κύριος του Γιώργου Κλεάνθους, τεχνικά αρτιότατο και σεναριακά ευφάνταστο. Το ντοκιμαντέρ Αθήνα, αγάπη μου του Δημήτρη Κεχρή, που ναι μεν ήταν πιο ιδιοσυγκρασιακό απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, αλλά χρήσιμο και ενδιαφέρον. Το Γιατί δεν χορεύεις; της Πηνελόπης Μαυροψαρίδη, με την εξαιρετική Φελίς Τόπη που τα σπάει στο τέλος χορεύοντας (τελικά), υπό τους ήχους του Πλαστικό του Eddie Dark. To The little doggie του Γιώργου Ντούνη που μ’ ένα δυνατό σενάριο είναι πανέτοιμος και για ταινία μεγάλου μήκους. Και βέβαια, κι άλλες ταινίες που έδειξαν ότι τα νέα ταλέντα κάνουν σινεμά με το δικό τους τρόπο, πράγμα πολύ ελπιδοφόρο.

3) Το Χάος που άφησε πίσω της

Κι αυτό το φιλμ ήταν στο Εθνικό Σπουδαστικό, όμως, προσωπικά για μένα, είναι μια κατηγορία από μόνο του, κι επίσης ένας λόγος από μόνος του που το φετινό φεστιβάλ ήταν τόσο καλό.

Το φιλμ φτιάχτηκε από φοιτητές του Τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ. και ήταν ο καθηγητής τους Απόστολος Καρακάσης που, στη δεξίωση της έναρξης, μου είπε να πάω να το δω, όπως και τα υπόλοιπα των σπουδαστών του.

Official Trailer – Το Χάος που Άφησε Πίσω της – The Chaos She Left Behind

No Description

Ομολογώ ότι χωρίς την παρότρυνσή του θα είχα χάσει αυτήν την εμπειρία, στην οποία θαύμασα απίστευτα την Μαρίνα Σιώτου που, καθόλου τυχαία, κέρδισε το βραβείο ερμηνείας (κάπου πίσω της με βλέπετε να το παραδίδω),

Ο Γιάννης Τσορτέκης ήταν εκπληκτικός -αλλά δεν κατάπιε την Σιώτου που στάθηκε επάξια πλάι του, έως και κλέβοντας την παράσταση.

Το ίδιο βράδι η Σιώτου ανέβασε κι αυτό 😁

Ο νεαρός Νίκος Κολιούκος κέρδισε βραβείο σκηνοθεσίας και θεωρώ πως πρόκειται για πολύ μεγάλο ταλέντο, η φωτογραφία της Αλεξάνδρας Ρίμπα ήταν υποδειγματική, μπράβο και στους παραγωγούς-φοιτητές.

Ήταν μία απ’ τις τρεις αγαπημένες μου ταινίες φέτος (μαζί με την Αρκουδότρυπα και το Αερολίν), των οποίων τους συντελεστές κυνηγούσα κάθε μέρα που τους έβλεπα για να τους ξαναπώ πόσο μου είχαν αρέσει όσα έκαναν.

4) Αρκουδότρυπα

Όπως και με τους συντελεστές του Χάους, πρέπει να είπα τη θετική μου γνώμη στους συντελεστές της Αρκουδότρυπας γύρω στις 100 φορές. Άμα μάλιστα ψιλομεθούσα το βράδυ στο Φίκα και τους ξαναέβλεπα, τους έπρηζα και πάλι.

Ήδη όμως, απ’ όταν την πρωτοείδα ως μέλος της προκριματικής στην τηλεόρασή μου, την ξεχώρισα και βλέποντάς την στη μεγάλη οθόνη την εκτίμησα ακόμα περισσότερο.

«H ταινία Αρκουδότρυπα της Χρυσιάννας Παπαδάκη και του Στέργιου  Ντινόπουλου, απέσπασε το Χρυσό Διόνυσο στην τελετή απονομής των βραβείων του 46ου Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Η ταινία, μια λεσβιακή ιστορία ενηλικίωσης στην ελληνική επαρχία, γυρισμένη στην Ελάτη Τρικάλων, περιγράφει τη σχέση δύο νεαρών γυναικών σε ένα χωριό της Πίνδου -μία σχέση φιλίας και υπόγειας ερωτικής έλξης που τελικά βγαίνει στην επιφάνεια σε μία κρίσιμη καμπή της ζωής των δύο ηρωίδων.»

Ειδικά το ότι η Αρκουδότρυπα φτιάχτηκε, από πρωτοεμφανιζόμενους και είναι μια παραγωγή ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ που δεν πήρε λεφτά από πουθενά και για την οποία δεν έφτιαξαν καν εταιρία με νομικό πλαίσιο κλπ, και είχε αυτό το ποιοτικό αποτέλεσμα, ακόμα δεν μπορώ να το ξεπεράσω.

Βάζω και το ότι έκαναν κάστινγκ (για ταινία μικρού μήκους!) και βρήκαν μέσω αυτού τις δύο ταλεντάρες που πρωταγωνίστησαν (Χαρά Κυριαζή και Πάμελα Οικονομάκη) οι οποίες δεν γνωριζόταν ούτε με τους σκηνοθέτες Χρυσιάννα Παπαδάκη και Στέργιο Ντινόπουλο, αλλά ούτε κι οι ίδιες μεταξύ τους.

#DISFF46 BEARCAVE / ΑΡΚΟΥΔΟΤΡΥΠΑ [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Η χαρά μου δεν περιγράφεται που μου είπαν ότι θα γίνει μεγάλου μήκους (αυτό που είδαμε θα είναι το πρώτο απ’ τα τρία κεφάλαια του φιλμ, θα δούμε δηλαδή και τι συμβαίνει μετά).

Κερδίζοντας το Χρυσό Διόνυσο μπήκαν στη μεγάλη λίστα για τα Όσκαρ, κι αυτό είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα.

“Παραμένουμε μεγάλες βουκόλες”: Οι δημιουργοί της Αρκουδότρυπας μιλούν στη LiFO | LiFO

Η Χρυσιάννα Παπαδάκη και ο Στέργιος Ντινόπουλος, συν-σκηνοθέτες της Αρκουδότρυπας που κέρδισε τον Χρυσό Διόνυσο στο 46ο Φεστιβάλ Δράμας, και πλέον συγκάτοικοι, μιλούν για το πώς η ταινία τούς γείωσε στην Ελλάδα.

5) Αερολίν

Απ’ την πρώτη στιγμή αγάπησα το Αερολίν για την απλότητά του. Ήταν σαν να άνοιξες το παράθυρο και να μπήκε φρέσκος αέρας. Ήταν τόσο αληθινό, με πινελιές χιούμορ, τόσο καλοπαιγμένο που έμοιαζε με αληθινή ζωή, τόσο έξυπνο, μπορώ να το δω άλλες εκατό φορές.

#DISFF46 Αερολίν / Aerolin [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Ακόμα κι οι ηθοποιοί που έπαιζαν τους δεύτερους (και τρίτους, και δέκατους ρόλους) ήταν πολύ καλοί, πράγμα που δείχνει ότι δόθηκε σημασία σε κάθε «λεπτομέρεια». Οπότε φαντάζεστε πώς ήταν η πρωταγωνίστρια Δήμητρα Βλαγκοπούλου.

Ας πω και δημοσίως μπράβο στον σκηνοθέτη Αλέξη Κουκιά-Παντελή, μπράβο και στον Μιχάλη Μαθιουδάκη που συνέγραψε το σενάριο: Το Αερολίν είναι ένα παράδειγμα του πόσο ζεστή και τρυφερή (αλλά όχι μελό), αστεία (αλλά όχι κριντζ) και δυνατή μπορεί να είναι μια τόσο απλή, καθημερινή ιστορία -με την οποία πολλοί νέοι καλλιτέχνες (και όχι μόνο) μπορούν να ταυτιστούν- όταν όλοι οι συντελεστές την χειρίζονται σωστά.

Δηλώνω απογοητευμένος που η πρωταγωνίστρια Δήμητρα Βλαγκοπούλου δεν μπόρεσε να έρθει στη Δράμα γιατί ήθελα να την πρήζω κι αυτήν κάθε βράδυ, εκθειάζοντάς την χωρίς τέλος.

6) Υπήρχε κάτι για όλους στο Εθνικό Διαγωνιστικό

Ο Μανώλης Μαυρής (πάνω) με το φιλμ του κέρδισε εκτός των άλλων και το Μεγάλο Βραβείο του Διεθνούς Διαγωνιστικού) είναι μια κατηγορία από μόνος του. Το Midnight Skin είναι ένα ακόμα σπουδαίο έργο τέχνης του με απίστευτη αισθητική και παραγωγή.

Midnight Skin – Trailer | 4K-UHD

No Description

Εξαιρετική, όπως πάντα αλλά εδώ κι ακόμα περισσότερο, η πρωταγωνίστριά του Ρομάνα Λόμπατς, την οποία φωτογράφησα γιατί μου άρεσε κι η μπλούζα που φόρεσε στην Τελετή Λήξης.

Όπως είπα είχε κάτι για όλους η φετινή επιλογή, πράγμα που σημαίνει βέβαια ότι δεν ήταν όλα για όλους. Πχ. άλλα άρεσαν σε μένα κι άλλα στους παραδίπλα μου. Κάποιοι συγκινήθηκαν με κάποια που με άφησαν αδιάφορο, κι εγώ λάτρεψα φιλμ που άλλους τους ξένισαν πολύ. Είχε όμως και κωμωδίες και art-house, και ταινίες είδους και πειραματισμούς και πιο «βατά» πράγματα για όλη την οικογένεια.

Προσωπικά, ξεχώρισα ιδιαιτέρως τις Αριζόνες του Γιώργου Ηλιόπουλου. Είναι απ’ τις φετινές αγαπημένες μου.

(Η υπόθεση: Μετά από μία αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας, ο Δημήτρης θα αναζητήσει καταφύγιο στο παλιό εξοχικό σπίτι του παππού του στην παραθαλάσσια πόλη της Ν. Μηχανιώνας.)

Κάποιες ταινίες σου μιλάνε, εμένα οι Αριζόνες μου μίλησαν, και θα ήθελα να την έβλεπα και ως μεγάλου μήκους.

#DISFF46 Αριζόνες / Arizones [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Μου άρεσε επίσης τρομερά το υβριδικό ντοκιμαντέρ Φως εκ Φωτός του εκπληκτικού Νεριτάν Ζιντζιρία, που πρέπει να το δεις και να το βιώσεις για να καταλάβεις:

#DISFF46 Φῶς ἐκ Φωτός / Light of Light [NATIONAL/INTERNATIONAL COMPETITION]

No Description

Απ’ τις καλύτερες μου ήταν και η οδύσσεια δυο κοριτσιών να χάσουν την παρθενιά τους σε ένα πάρτι, στο φιλμ Good Girls Club: A Virginity Odyssey της Λήδας Βαρτζιώτη και του Δημήτρη Τσακαλέα (οι οποίοι έχουν το δικό τους ποπ στυλ σε όλη την εντυπωσιακή φιλμογραφία τους)

#DISFF46 Good Girls Club: A Virginity Odyssey [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Ο Σάββας Σταύρου έκανε το υπέροχο Buffer Zone, για το πώς η μουσική ενώνει έναν Κύπριο φαντάρο που κάνει σκοπιά, με τον απέναντι (Τουρκοκύπριο) φαντάρο. Δικαίως βραβεύτηκε, κι εκτός των άλλων ο πρωτοεμφανιζόμενος (!) πρωταγωνιστής Ανδρέας Μάρκου κερδίζοντας και το βραβείο ανδρικού ρόλου.

#DISFF46 BUFFER ZONE [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Ο Νικόλας Κούλογλου προσωπικά με έπεισε πολύ με το Σούπερ του:

#DISFF46 SUPER [NATIONAL/INTERNATIONAL COMPETITION]

No Description

Ο Σταύρος Κωστόπουλος έκανε μια -για μένα πολύ απολαυστική- τρυφερή ρομαντική κομεντί για τον (αρχικά) κρυφό έρωτα δύο νέων ανδρών. Το δε εύρημά του να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στο μυαλό του ενός, μου άρεσε πολύ.

#DISFF46 Διάλεξε Χέρι / Pick a Hand [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Ο Φοίβος Ήμελλος παρουσίασε ένα αξέχαστο μονοπλάνο, στο Wings που μιλά για μια γυναικοκτονία και την αντίδραση της μητέρας του δράστη…

No Title

Wings 17′, 2023 Ελλάδα / Greece Μυθοπλασία / Fiction Σκηνοθεσία / Directed by: Φοίβος Ήμελλος / Fivos Imellos | Σενάριο / Screenplay: Φοίβος Ήμελλος, Νάνσυ Σπετσιώτη / Fivos Imellos, Nancy Spetsioti | Φωτογραφία / Cinematography: Γιώργος Φρέντζος / George Frentzos | Πρωτότυπη Μουσική / Original Music: Zorzes Katris | Ηχοληψία

(Εξαιρετική φωτογραφία απ’ τον Γιώργο Φρέντζο που επίσης έκανε εκπληκτική δουλειά στο Εάν σου πω τις αναμνήσεις μου της Μαρίας Έλενας Μητροδήμα, που είχε και πολύ καλούς ηθοποιούς)

Η Ελεάννα Σαντοριναίου εμπνεύστηκε από ένα άρθρο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου (τα Γεμιστά) και αναπτύσσοντας την ιστορία κατάφερε να συγκινήσει πολλούς από εμάς χάρη στο Μέχρι Να Με Δεις

#DISFF46 Μέχρι Να Με Δεις / Until You See Me [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Η αγαπημένη μου Κάλλια Παπαδάκη, γνωστή και βραβευμένη ως συγγραφέας και σεναριογράφος εμφανίζεται τώρα για πρώτη φορά στο σινεμά ως σκηνοθέτις με το φαινομενικά απλό αλλά δυνατό Deep Sea. Μας έκανε να θέλουμε να δούμε (πολλά) περισσότερα φιλμ απ’ αυτήν:

#DISFF46 L’AQUA CHE PASSA / DEEP SEA [NATIONAL COMPETITION]

No Description

Επίσης χάρηκα που είδα και δυνατές ταινίες από σκηνοθέτες που αγάπησα τα προηγούμενα χρόνια: Ο Αλέξανδρος Παπαθανασόπουλος με εντυπωσίασε και οπτικά και συναισθηματικά με το πολύ καλό Firebug του, ο Κωνσταντίνος Αντωνόπουλος έκανε κάτι πραγματικά πρωτότυπο στο Unorthodox, o Ανδρέας Βακαλιός κι η Φίλη Ολσέφσκι επίσης πρωτοτύπησαν με το Με Λένε Άντι (κάποιοι ζαλίστηκαν ή φρίκαραν, εγώ μπήκα πολύ μέσα στο φιλμ και το έζησα με ταραχή), ο Παναγιώτης Φαφούτης φώτισε με μαεστρία κι ευαισθησία ένα τρίγωνο ηλικιωμένων στα Πλευρά, ο Αντώνης Βαλληνδράς εμπνεύστηκε από ένα διήγημα του Σκαμπαρδώνη και έφτιαξε κάτι δυνατό στα Λευκά Χριστούγεννα 1948 (πόσο καλός ο πρωταγωνιστής Βασίλης Κουτσογιάννης) – και πάει λέγοντας.

[edit, θυμήθηκα και Το Καλοκαίρι που Παρατήρησα για Πρώτη Φορά τον Ήλιο να Δύει του Αστέρη Τζιώλα, Κι άλλο edit! Και το Piece of Liberty της Αντιγόνης Καπάκα, προφανώς ξεχνώ πολλές. Edit 23/9, αν είναι δυνατόν είχα ξεχάσει μία απ’ τις πολύ αγαπημένες μου, την Αντιλόπη του The Boy!]

Αντιλόπη (official trailer)

No Description

+ Η επιτροπή του Εθνικού Διαγωνιστικού

Κάθε χρόνο η επιτροπή αλλάζει εντελώς. Στην περσινή ήμουν κι εγώ, όμως οι επιλογές της φετινής μου άρεσαν ακόμα περισσότερο κι απ’ τις δικές μας!

*Την κριτική επιτροπή του Εθνικού Διαγωνιστικού Προγράμματος απαρτίζουν οι: Λευτέρης  Χαρίτος (Πρόεδρος), σκηνοθέτης, Alexia Roider, καλλιτεχνική διευθύντρια Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Κύπρου, Μένος Δελιοτζάκης, σκηνοθέτης, Αλεξάνδρα Ματθαίου, σκηνοθέτις/σεναριογράφος και Ασημίνα Προέδρου, σκηνοθέτις/ σεναριογράφος.

ΟΚ, πάνω-κάτω το γούστο μας ταίριαξε εντελώς, ειδικά στα πολύ μεγάλα βραβεία -Αερολίν και Αρκουδότρυπα – λες και ήταν μέσα στο μυαλό μου. Οπότε δεν μπορώ να είμαι τελείως αντικειμενικός.

Όμως είμαι σίγουρος για τα εξής: Ήταν μια τελείως ακομπλεξάριστη επιτροπή, που έδωσε τόπο στα νιάτα, στους πρωτοεμφανιζόμενους, και έκανε μια δήλωση δίνοντας το μεγάλο βραβείο σε μια ανεξάρτητη ταινία.

7) Θερινό

Απ’ τον covid και μετά βλέπουμε ταινίες στο θερινό Αλέξανδρο που άνοιξε ειδικά για το φεστιβάλ, αλλά και πηγαίνουμε και σε συζητήσεις εκεί.

Φέτος πήγα σε πολλά SFH Talks που επιμελείται από φέτος η Γιάννα Σαρρή και είχαν πρακτικό ενδιαφέρον, απ’ το τι παίζει με τα δικαιώματα τραγουδιών στα φιλμ μέχρι το πώς αναπτύσσεται ένα σενάριο.

Εξαιρετικό ήταν και το αφιέρωμα στην Φρίντα Λιάππα, με ομιλητές τον άνθρωπο της ζωής της τον σκηνοθέτη Κυριάκο Αγγελάκο και την πρόεδρο της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Μαρία Κομνηνού.

Μάθαμε εκεί και καλά νέα: από κοινού οι δυο τους ανακοίνωσαν την ψηφιοποιημένη αποκατάσταση του συνολικού έργου της Φρίντας Λιάππα και την πρώτη προβολή του στο πλαίσιο του προσεχούς Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Και ανυπομονούμε.

Στο θερινό είδαμε και τη συζήτηση του σκηνοθέτη Γιώργου Γούση (Μαγνητικά Πεδία, Χειροπαλαιστής) με τον, επίσης σκηνοθέτη και διευθυντή του Φεστιβάλ, Γιάννη Σακαρίδη με τίτλο Free Cinema, για το πώς να κάνεις ταινίες με ελάχιστο μπάτζετ.

Ωραία και η παρουσίαση των βιβλίων της Αμάντας Μιχαλοπούλου και του Γιώργου Σκαμπαρδώνη. Οι συγγραφείς ήταν εκεί, όμως θα έλεγε κανείς ότι την παρουσίαση δεν την έκαναν αυτοί, αλλά η συντονίστρια που το πήρε όλο πάνω της. Ωραία τα έλεγε όμως άφησε ελάχιστο χρόνο στους δύο συγγραφείς, και κυριολεκτικά μηδενικό χρόνο στους θεατές για να θέσουν ερωτήματα, για να γίνει συζήτηση κλπ. Θα ήταν σαφώς πιο ωραία αν απ’ του χρόνου ο συντονισμός περιοριζόταν στην υποβολή ερωτημάτων στους, εκλεκτούς πραγματικά, καλεσμένους συγγραφείς.

8) Cinematherapy

Η ψυχολόγος Ντενίς Νικολάκου ανέβηκε και φέτος στη σκηνή σε δύο διαδοχικές ημέρες με τους καλεσμένους της ηθοποιούς και σκηνοθέτες.

Κι αφού είδαμε τις ταινίες τους -τη Διάβαση των Αινεία Τσαμάτη και Κατερίνας Μαυρογεώργη και το Womb του Θέμου Σκανδάμη- έγιναν ενδιαφέρουσες διαδραστικές κουβέντες (το κοινό του Cinematherapy έχει ανέβει πίστα!).

Για τα ψυχολογικά ζητήματα που προέκυψαν απ’ τη Διάβαση μίλησε -πέρα απ’ τους υπόλοιπους δημιουργούς και συντελεστές- ο πρωταγωνιστής της Γιάννης Τσορτέκης.

Και για αυτά που προέκυψαν απ’ το Womb μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια ο πρωταγωνιστής του ο φοβερός Αντώνης Τσιοτσιόπουλος [νομίζω κάτοχος του ρεκόρ για τις περισσότερες συμμετοχές σε ταινίες του φεστιβάλ, φέτος έπαιζε σε έξι!], κι όσα είπε έδωσαν έναυσμα για μεγάλες συζητήσεις περί Ελληνίδας μάνας, οικογενειακών σχέσεων, απώλειας κλπ.

*Μιλώντας για το Cinematherapy, αν δεν έχετε ακούσει τη μίνι-σειρά της Ντενίς Νικολάκου στα podcasts της LIFO είναι εδώ:

Cinematherapy | LiFO

Η σειρά podcast που εξερευνά τις ανθρώπινες σχέσεις και ψυχολογικές διαστάσεις μέσα από αφηγήματα κινηματογραφικών χαρακτήρων. Με την Ντενίζ Νικολάκου.

9) Queer Φεστιβάλ

Δύο πολύ σημαντικοί άνθρωποι ήρθαν στη Δράμα φέτος, και η παρουσία τους είχε πολλαπλούς συμβολισμούς.

Από την Ουκρανία ήρθε ο Bohdan Zhuk που είναι ο διοργανωτής του πρώτου queer φεστιβάλ της Ουκρανίας. Το Sunny Bunny LGBTQIA+ Film Festival ξεκίνησε πρόσφατα στο Κίεβο, ΕΝ ΜΕΣΩ ΠΟΛΕΜΟΥ. Ήταν απίστευτα συγκινητικό το πώς μέσα στον καθημερινό τρόμο απ’ την εισβολή της Ρωσίας, τόσοι άνθρωποι δούλεψαν για να ξεκινήσουν ένα πρωτοποριακό φεστιβάλ και τόσοι θεατές πήγαν και το παρακολούθησαν.

Ο Bohdan Zhuk μας είπε ότι μετά την εισβολή της Ρωσίας, και καθώς οι Ουκρανοί νιώθουν πιο Ευρωπαίοι από ποτέ, οι θετικές γνώμες υπέρ των γκέι δικαιωμάτων αυξήθηκαν πάρα πολύ (όχι ότι πριν ήταν λίγες βέβαια).

Αφού είδαμε κάποια απ’ τα φιλμ που παίχτηκαν το καλοκαίρι στο Ουκρανικό φεστιβάλ, το Φεστιβάλ υποδέχτηκε τη Μαρία Cyber, τη θρυλική πρωτοπόρο των λεσβιακών δικαιωμάτων και δημιουργό του Outview Festival. Η Μαρία Cyber αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, αλλά ταξίδεψε ατρόμητη περνώντας από επικίνδυνους -απ’ τις πλημμύρες- δρόμους, και μίλησε για το πώς πολλοί σκηνοθέτες, με το που πιάνουν «την καλή» αρχίζουν να σνομπάρουν τα γκέι φεστιβάλ.

Μετά έγινε η προβολή του μίνι-ντοκιμαντέρ για την ίδια, σε σκηνοθεσία της Καλλιόπης Λεγάκη, το οποίο επιβεβαίωσε πόσο σημαντική είναι η Μαρία Cyber και για τον ακτιβισμό αλλά και για τον πολιτισμό της χώρας.

ON THIS WONDROUS SEA – TRAILER

How can a woman, while experiencing pain, have the strength to provoke and fight for her place in society? Maria Cyber, a member of the LGBTQI+ community, succeeds in that, through her everyday fight for the right to diversity.

10) Καλεσμένοι

Όπως και όλα τα τελευταία χρόνια, οι άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων που απαρτίζουν τις επιτροπές είναι ένας κι ένας, και σ’ αυτούς ας προσθέσουμε και τους σκηνοθέτες που ήρθαν για τα φιλμ τους και τους ηθοποιούς που ήρθαν επειδή έπαιζαν.

Οι γνωριμίες που κάνεις κάθε χρόνο, ακριβώς επειδή οι ρυθμοί στη Δράμα είναι πιο χαλαροί απ’ τα πιο μεγάλα, πολύβουα και αγχωτικά φεστιβάλ, είναι πολλές – και μάλλον βαθύτερες.

Ειδικά φέτος ήρθε πάρα πολύς κόσμος, σίγουρα περισσότερος από κάθε φορά (ποτέ δεν είδα τόσα sold out στις προβολές!).

Ένα βράδυ είδα σε μια γωνιά στο μπαρ Φίκα δυο πολύ αγαπητούς μου σκηνοθέτες να έχουν επανενωθεί μετά από δεκαετίες, και να ξεκαρδίζονται σα μικρά παιδιά.

Η φωτο που τράβηξα είναι τεχνικά χάλια, αλλά το συναίσθημα αληθινό, και συμπυκνώνει τη φετινή εμπειρία.

11) Δωρεάν Πλατφόρμα

Μεγάλο ρόλο στην εξωστρέφεια του Φεστιβάλ έπαιξε η εξαιρετικά δομημένη και πολύ εύχρηστη φετινή πλατφόρμα που κατά τη διάρκεια της διοργάνωσης μπορούσες να δεις όλες τις ταινίες δωρεάν (αρκεί να ήσουν στην Ελλάδα).

Το φεστιβάλ είχε τους περισσότερους θεατές στην ιστορία του, κι είναι τέλειο που αυτό έγινε σε μια χρονιά που είχε τόσες καλές ταινίες σε όλα τα τμήματά του.

Για την ιστορία, διαβάζω ότι τις ημέρες του φεστιβάλ οι επισκέψεις ήταν 680.939, ενώ οι μοναδικοί επισκέπτες φαίνεται πως φτάνουν έως και τις 100.000! (Τίποτα βέβαια δεν συγκρίνεται με το να είσαι στη Δράμα και να τα βλέπεις όλα στις αίθουσες, παρουσία των συντελεστών.)

***

Κλείνοντας, βάζω την τελετή λήξης για όποιον θέλει να ρίξει μια ματιά 🙂

Και του χρόνου!

#DISFF46 CLOSING CEREMONY

No Description