11 πράγματα που μου έκαναν εντύπωση φέτος στο Φεστιβάλ της Δράμας

1) Η εμφάνιση έκπληξη του υφυπουργού κ. Φωτήλα

Ενώ τον τελευταίο καιρό υπήρχαν (δίκαιες) αντιδράσεις και για την τεχνοκρατική σύνθεση του νέου φορέα μετά τη συνένωση του ΕΚΟΜΕ με το Κέντρο Κινηματογράφου, αλλά και για τις γελοιότητες που έγιναν για την επιλογή της ελληνικής ταινίας στα Όσκαρ, ο κ. Φωτήλας ήρθε και στην Έναρξη και στη Λήξη, σαν να μην τρέχει τίποτα. Κι οι ομιλίες του ήταν όσο πιο εκτός τόπου και χρόνου γινόταν.

Ούτε μια αναφορά στα σημαντικά ζητήματα, λες και ήταν κάποιος παρατηρητής. Κι επίσης, ούτε μία ανακοίνωση σχετική με τι πρόκειται να κάνει το υπουργείο, αν θα βοηθήσει το Φεστιβάλ, όπως έκαναν οι πιο διαβασμένοι προκάτοχοί του (μεταξύ των οποίων ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης που όντως το βοήθησε).

Το πιο τρελό είναι πως η πάλαι ποτέ αξιοσέβαστη εφημερίδα Εστία (που τώρα πια θυμίζει μια εμμονική, ακροδεξιά εκδοχή της σκανδαλοθηρικής Espresso) εγκαλεί τον κ. Φωτήλα για τελείως άλλο λόγο.

***

Εντωμεταξύ, σήμερα μαθαίνω απ’ το Flix και το άρθρο του Μανώλη Κρανάκη ότι ανακοινώθηκε η νέα σύνθεση της επιτροπής που θα «επιλέξει» την ταινία για τα Όσκαρ.

Το «επιλέξει» σε εισαγωγικά καθώς μόνο μία -αυτήν για την οποία απ’ ό,τι φαίνεται έγιναν όλες οι παλινωδίες-, είναι πλέον υποψήφια, μετά την απόσυρση των εικοσιτόσων άλλων: Η «Φόνισσα» της Εύας Νάθενα.

Η «Φόνισσα» μπορεί και να άξιζε αυτήν την τιμή (εμένα μου άρεσε πολύ) αλλά τώρα -και μετά το σούσουρο για την παρουσία της Υπουργού και του Υφυπουργού σε προβολή της λίγο πριν αλλάξουν τη σύνθεση της αρχικής επιτροπής- θα πρόκειται για μια αποστολή στα Όσκαρ που θυμίζει παρωδία. Εντελώς αναξιόπιστη.

Εντωμεταξύ, ο υφυπουργός συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι έφταιγε μια υπάλληλος που κανόνισε την αρχική επιτροπή, και πως αυτός άλλαξε συγκεκριμένα μέλη (Βασίλη Κεκάτο, Λήδα Γαλανού, Κάλλια Παπαδάκη και Κόρα Καρβούνη) για να μη νομιμοποιήσει, λέει, την «παρατυπία». Άφησε όμως τους υπόλοιπους και πρόσθεσε άλλους. μερικοί εκ των οποίων είναι δημόσιοι φανς της Φόνισσας και ένας πέρα απ’ αυτό είναι και δημόσιος hater του Animal – της «ανταγωνίστριας» ταινίας.

Το αποτέλεσμα; Υπάρχει τώρα μια επιτροπή στην οποία δέχονται (ακόμα και τώρα που μιλάμε!) να είναι 7 άτομα -Έβαν Σπηλιωτόπουλος, Δημήτρης Δανίκας, Χριστίνα Λαζαρίδη, Παναγιώτης Ράππας, Σπύρος Ν. Ταραβήρας, Nίκος Πλατύραχος, Αναστάσιος Μίχος- παρότι αυτή η επιτροπή-παρωδία δεν έχει κανένα σκοπό! Μόνο μία ταινία είναι υποψήφια.

Απίστευτα πράγματα, και νομίζω πως στις τελετές της Δράμας το χλιαρό (και σε δύο περιπτώσεις παντελώς ανύπαρκτο) χειροκρότημα στον υφυπουργό κ. Φωτήλα ήρθε σε ωραία αντίστιξη με τις επευφημίες για την κριτικό κινηματογράφου Λήδα Γαλανού που είχε «κοπεί» αδίκως απ’ τον κ. Φωτήλα…

2) Φρίντα Λιάππα

Πάμε στα πιο ευχάριστα του φετινού φεστιβάλ τώρα, κι ένα απ’ αυτά ήταν το αφιέρωμα στις ταινίες μικρού μήκους της σπουδαίας Φρίντας Λιάππα, της πρωτοπόρου σκηνοθέτη που δυστυχώς έφυγε νωρίς απ’ τη ζωή (το 1994).

Τρεις ταινίες που γύρισε (πριν την πρώτη της μεγάλου μήκους) διατέθηκαν για αποκατάσταση από τον Κυριάκο Αγγελάκο, και χάρη στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας και στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας, αποκαταστήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. [(Μετά σαράντα μέρες (1972), Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις (1977), Απεταξάμην (1980)]

Ο κ. Αγγελάκος έκανε έναν διαφωτιστικό πρόλογο, και για τις συνθήκες της ζωής της Λιάππα κατά τις οποίες γυρίστηκαν αλλά και για τις συνθήκες στην ελληνική κοινωνία.

Εξαιρετικό ντοκουμέντο επί χούντας η πρώτη (γυρισμένη με «κρυμμένη» κάμερα σε κάποιες περιπτώσεις), μια πανέξυπνη απεικόνιση της Μεταπολίτευσης στην οποία η Νένα Μεντή διαλέγει στο τέλος τον έρωτα του Δημήτρη Πουλικάκου απ’ τα κόμματα η δεύτερη, και ένα υπνωτιστικό πολύχρωμο ακατάτακτο πρότζεκτ η τρίτη.

Tο τρέιλερ του «Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις».

Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις | I remember you leaving all the time | 16.12.2023 @tainiothikigr

GR: Πρεμιέρα της αποκατεστημένης ταινίας της Φρίντας Λιάππα, “Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις” το Σάββατο 16 Δεκεμβρίου 2023 στις 20.00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος με ελεύθερη είσοδο. Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ο σκηνοθέτης Κυριάκος Αγγελάκος και το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας παρουσιάζουν για πρώτη φορά σε ψηφιακά αποκατεστημένη κόπια 4Κ την ταινία της Φρίντα Λιάππα Μια ζωή σε θυμάμαι να φεύγεις (1977).

Ήμασταν τυχεροί που τις είδαμε.

3) Ο οικοδεσπότης των τελετών Βασίλης Τερζόπουλος

Μου έκανε (για άλλη μια φορά) εντύπωση για την άνεση και την ευφράδειά του, για την ετοιμολογία του και την ψυχραιμία του -ακόμα κι όταν συνέβαιναν απρόοπτα επί σκηνής.

Ταυτόχρονα όμως, και πέρα απ’ το ότι είναι Head Programmer του Short and Green, του προγράμματος με τις ταινίες για το περιβάλλον, είναι ο εμπνευστής των σλόγκαν («Όλα είναι Δράμα» το φετινό), αλλά και των έξυπνων συνδέσεων των τίτλων από ταινίες μεταξύ τους στα τρέιλερ του φεστιβάλ.

Δεν είναι τυχαίο πως είναι συγγραφέας. Και μάλιστα πρόσφατα διάβασα και το καινούργιο του παιδικό βιβλίο που είναι υπέροχο, και μυρίζει «μαμά». Χάρη στις λέξεις του Βασίλη Τερζόπουλου και στην εικονογράφηση του Πέτρου Μπουλούμπαση, δημιουργήθηκε μια ιστορία που είναι εμπνευσμένη από το έργο του ζωγράφου Γιώργου Σικελιώτη.

4) Η παρουσία του Γιώργου Μαυροψαρίδη

Ο (υποψήφιος για Όσκαρ) μοντέρ Γιώργος Μαυροψαρίδης, ο μόνος μόνιμος συνεργάτης του Γιώργου Λάνθιμου απ’ την αρχή των σόλο ταινιών του, συνομίλησε με τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Φεστιβάλ, τον σκηνοθέτη Γιάννη Σακαρίδη σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον Masterclass, ενώ ταυτόχρονα ήταν και Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του Διεθνούς Προγράμματος.

Από τους σημαντικότερους Έλληνες ανθρώπους του κινηματογράφου, που χαίρεσαι να ακούς και να γνωρίζεις.

5) Η νέα ταινία της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη

Η μοναδική ταινία του Διεθνούς Προγράμματος που πρόλαβα να πάω (πήγα επί τούτου στην αίθουσα και μόλις τέλειωσε έφυγα) ήταν το What Mary Didn’t Know.

Μου φάνηκε ακόμα καλύτερη απ’ ό,τι ήλπιζα. Σουηδική οικογένεια σε κρουαζιέρα στην Ελλάδα, ένας εφηβικός έρωτας της ηρωίδας, παρεξηγήσεις και χιούμορ και ποίηση και σουρεαλισμός και η υπέροχη, σχεδόν αγνώριστη, instrumental καλοκαιρινή μουσική – όλα μου άρεσαν στην 55′ ταινία μεσαίου μήκους που άνετα θα μπορούσε να είχε γίνει μεγάλου μήκους αλλά λογικά για λόγους παραγωγής δεν έγινε.

6) Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Είχα τη χαρά να παραβρεθώ ως συνομιλητής στην κουβέντα “Ψ-Talk”, που διοργάνωσε η ψυχολόγος Ντενίς Νικολάκου (υπεύθυνη και φέτος για τις πρωτότυπες προβολές του Cinematherapy που τις ακολούθησαν ενδιαφέρουσες συζητήσεις), με τον σκηνοθέτη Κωνσταντίνο Γιάνναρη.

Πριν την κουβέντα προβλήθηκε η καταπληκτική ταινία μικρού μήκους του «Μια Θέση στον Ήλιο» απ’ τα μέσα των ’90s, που όπως είπε ο Γιάννης Σακαρίδης που την προλόγισε είναι η αγαπημένη του ελληνική μικρού μήκους έβερ (και όχι άδικα).

Όμως λίγες μέρες μετά, βίωσα άλλη μια Αποκάλυψη όταν είδα στο σχετικό αφιέρωμα και άλλες τρεις ταινίες μικρού μήκους του Γιάνναρη απ’ τις αρχές των ’90s. Οι Τρώες -ένα μαγνητιστικό «ντοκιμαντέρ» για τον Καβάφη-, το Caught Looking -ένα πρωτότυπο φιλμ που «προέβλεψε» το VR sex και το ίντερνετ!- και το North of Vortex -ένα road movie εμπνευσμένο απ’ τη γενιά των Μπιτ- σε συνδυασμό με το Μια Θέση Στον Ήλιο μού αποκάλυψαν έναν μάγο του ρυθμού και της εικόνας και στη μικρή φόρμα.

7) Οι άνθρωποι – το φαγητό – το Φίκα

Και αυτοί που ήδη γνώριζα και αυτοί που γνώρισα φέτος που με την (λάιτ) προσωπαγνωσία μου μπορεί να μην αναγνωρίσω κατευθείαν του χρόνου (χωρίς παρεξήγηση ελπίζω) και όλοι οι άνθρωποι του Φεστιβάλ έκαναν για άλλη μια φορά την εμπειρία υπέροχη.

Στη βραδινή ιεροτελεστία (μετά τις προβολές και τα πάρτι και τις βόλτες στο στέκι του Φεστιβάλ – το Φίκα), προστέθηκε το φαγητό στον Πρωινό Πατσά που ξενυχτάει μέχρι το πρωί (δεν έτρωγα πατσά, αλλά κοτόσουπες και μακαρόνια).

8) Τα ξεχωριστά βραβεία

Στη μέση του Φεστιβάλ δόθηκαν για πρώτη φορά ξέχωρα τα βραβεία του Σπουδαστικού προγράμματος (Εθνικού και Διεθνούς) και του Animation. Ήταν πολύ καλή ιδέα: και «αλάφρωσε» η τελετή λήξης, και τιμήθηκαν οι νεαροί, ενθουσιώδεις και πολιτικοποιημένοι σπουδαστές όπως τους άξιζε.

Τώρα που γύρισα θα ψάξω να δω όπου μπορώ τις ταινίες που βραβεύτηκαν, μεταξύ των οποίων και το ΠΟΠ (οι μεγάλοι νικητές, πάνω). Μία απ’ αυτές τυχαίνει να την είχα δει: το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ Στελιάννα, του Γιάννη Μπλέτα, με ηρωίδα ένα νεαρό κορίτσι με αυτισμό που «ζωντανεύει» όταν συμμετέχει σε μια θεατρική παράσταση ατόμων με αναπηρία.

Ήταν απίστευτα συγκινητική στιγμή στην Τελετή όταν το φιλμ κέρδισε το βραβείο Ντοκιμαντέρ και, μαζί με τον σκηνοθέτη, ανέβηκαν στη σκηνή και η Στελλιάνα με την οικογένειά της. (Δεν έχω ξανακλάψει σε Τελετή Βραβείων!)

9) Τα βραβεία της Τελετής Λήξης

Είδα και τις 27 φετινές ταινίες του Εθνικού Διαγωνιστικού και μου άρεσαν αρκετές (μία απ’ αυτές το Treadmill που πήρε το Βραβείο Κοινού απ’ τις online προβολές, παρότι ο σκηνοθέτης του Γιώργος Κοιμίσης δεν είχε καν σόσιαλ μίντια για να προωθήσει την ψηφοφορία).

Η φετινή κριτική επιτροπή (με Πρόεδρο τον Αχιλλέα Κυριακίδη και μέλη την Ειρήνη Βαχλιώτη, τον Αλέξη Βασιλείου, τη Λήδα Γαλανού και τη Μαρίνα Σιώτου), νομίζω πως πρωτοτύπησε. Ενώ συχνά τα βραβεία «μοιράζονται» σε πολλές ταινίες, η επιτροπή δεν τσιγκουνεύτηκε να δώσει πολλά βραβεία στις σχετικά λίγες ταινίες που ξεχώρισε. Ήταν μια κίνηση συνεπής με την απόφασή της να μην κάνει εκπτώσεις ή μαγειρέματα, ακόμα κι αν αυτό άφησε τη μεγάλη πλειοψηφία των ταινιών χωρίς κανένα βραβείο και τους περισσότερους συντελεστές απογοητευμένους.

Οι επιλογές της ήταν, κατά τη γνώμη μου, αξιοπρεπέστατες: Πολλά βραβεία (και το πρώτο) πήρε ο Γκέκας του Δημήτρη Μουτσιάκα, αλλά και το MJ του Γιώργου Φουρτούνη. Ακολουθούν το Honeymoon του Άλκι Παπασταθόπουλος και το Zange της Ίριδας Μπαγλανέα, ενώ από ένα βραβείο πήραν Τα περιστέρια αρρωσταίνουν όταν η πόλη φλέγεται του Σταύρου Μαρκουλάκη, οι Αλκυονίδες του Αλέξανδρου Σκούρα, και το Χρυσά Βαστά του Φοίβου Κοντογιάννη.

Απ’ τις υπόλοιπες 20 ταινίες ξεχώρισα αρκετές, κι ενδεικτικά θα πω: Το Σπίτι της Σοφίας Σφυρή, το Βίωμα του Angel Saft, τη Φοίβη της Βαγγελιώς Σουμέλη, το Roger, Θάνου Μήτσιου, το Skeleton tree του Χάρη Ζαλαβρά, το Ο Πρώτος μου Γάμος του Ανδρέα Χαλικιά, το 7Hz της Μαρίας Χατζάκου κ.α.

10) Μαριλένα Ορφανού

Τα περιστέρια αρρωσταίνουν όταν η πόλη φλέγεται του Σταύρου Μαρκουλάκη ήταν πολύ πιο ψηλά στη λίστα μου, αλλά και το ένα βραβείο που πήραν για τη μουσική της Μαριλένας Ορφανού με έκανε χαρούμενο.

PIGEONS ARE DYING WHEN THE CITY IS ON FIRE Trailer

Pigeons are dying, when the city is on fire Greece, 2023, 21min, North American Premiere Director: Stavros Markoulakis Writer: Stavros Markoulakis Producer: Nikos Smpiliris Key Cast: Aggelos Diamantis, Thanos Koniaris Cinematographer: Konstantinos Koukoulios Editor: Smaro Papaevangelou Music: Marilena Orfanou On the warmest day of the year, two boys meet.

(Στο τρέιλερ πάνω δεν ακούγονται τα εξαιρετικά της κομμάτια, αλλά και το Υποφέρω ταίριαζε)

Η Μαριλένα Ορφανού (τραγουδίστρια και συνδημιουργός των S.W.I.M. – Someone who isn’t me) έγραψε μουσική και τραγούδια για 3 ταινίες φέτος και όλο το υλικό της ήταν υπέροχο.

Someone Who Isn’t Me – My Endless Youth (Official Audio)

No Description

(πάνω, ένα απ’ τα αγαπημένα μου τραγούδια απ’ το νέο τους δίσκο)

Μια πρόταση για του χρόνου: Το Φεστιβάλ -που φέτος είχε την καλύτερη διοργάνωση έβερ- να την αξιοποιήσει και πχ. στις μουσικές των τρέιλερ αλλά και ως DJ σε πάρτι.

11) Ο νικητήριος λόγος του Γιώργου Φουρτούνη

Με τον υφυπουργό κ. Φωτήλα μπροστά του, ο σκηνοθέτης παραλαμβάνοντας το βραβείο σκηνοθεσίας για το MJ, είπε τα εξής, που έγιναν, δικαίως, viral.

(κάντε κλικ πάνω του)

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Christos Politis (@christos.robin)

Και του χρόνου!