Δημήτρης Καβατζικλής
Είναι γεγονός ότι στην εποχή μας οι άντρες ηγούνται των μισογυνιστικών κινημάτων, ωστόσο, υπάρχουν και πολλές γυναίκες μισογύνηδες. Ορισμένα στοιχεία υποδεικνύουν ότι στο Twitter οι γυναίκες χρησιμοποιούν μισογυνιστική γλώσσα πιο συχνά από τους άνδρες. Όπως και οι άνδρες, οι γυναίκες μισογύνηδες καθοδηγούνται από αδικαιολόγητο μίσος ή περιφρόνηση προς τις γυναίκες. Οι γυναίκες μισογύνηδες που ξεχωρίζουν περισσότερο στη σημερινή κοινωνία μπορούν να περιγραφούν ως: Η Πουριτανή, Η Αυτοκριτική, Αυτή που μισεί τον εαυτό της, και Η Γυναίκα-Διάβολος, γράφει το psychologytoday. Να πώς να τις αναγνωρίσετε.
Η Πουριτανή
1. Η Πουριτανή θεωρεί ότι η ιδανική γυναίκα είναι υποτακτική, στοργική, ευγενική, ήπιας ιδιοσυγκρασίας, ελκυστική, νεανική και σεξουαλικά αγνή πριν από τον γάμο. Έχει υιοθετήσει αυτό το πρότυπο θηλυκότητας από τον μισογυνιστή σύζυγο, την οικογένεια ή τους γνωστούς της.
2. Θεωρεί τον εαυτό της πολύ κοντά στο θηλυκό ιδανικό. Είναι υποτακτική, υποστηρίζοντας πάντα τον άνδρα της ως σταθερό πυλώνα στήριξης.
3. Μισεί τις γυναίκες που παρεκκλίνουν από το θηλυκό πρότυπο και θεωρεί αποστολή της να τις «διορθώσει» και να τις βάλει στον «σωστό δρόμο».
Η Michelle Duggar, μια υποτακτική και θεοσεβούμενη νοικοκυρά και σταρ της ριάλιτι τηλεόρασης, φαίνεται να παρουσιάζει αυτή τη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας την πλήρη γυναικεία υποταγή. Σε μια ανάρτησή της για νεόνυμφους, δίνει συμβουλές για το πώς να κρατούν οι γυναίκες τους συζύγους τους ευτυχισμένους: «Να είστε διαθέσιμες, και όχι μόνο διαθέσιμες, αλλά χαρούμενα διαθέσιμες για εκείνον. Να χαμογελάτε και να είστε πρόθυμες να πείτε, ‘Ναι, αγάπη μου, είμαι εδώ για σένα,’ ανεξαρτήτως αν είστε κουρασμένες ή δεν αισθάνεστε όπως εκείνος».
Η Αυτοκριτική
1. Η Αυτοκριτική περιφρονεί τις γυναίκες που δεν είναι πολύ θηλυκές, είτε επειδή το επιλέγουν είτε επειδή απλώς δεν θέλουν να υιοθετήσουν τους παραδοσιακούς ρόλους φύλου — για παράδειγμα, γυναίκες που θεωρεί υπερβολικά παχιές, υπερβολικά ανδροπρεπείς, υπερβολικά θυμωμένες, υπερβολικά θορυβώδεις, υπερβολικά ανταγωνιστικές, υπερβολικά σκληρές.
2. Υποστηρίζει τους παραδοσιακούς ρόλους φύλου και εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να μιλήσει για την κοινωνική τους αξία. Οι άντρες πρέπει να είναι κυρίαρχα «άλφα αρσενικά», οι γυναίκες πρέπει να είναι ήπιες και υπάκουες.
3. Θεωρεί τον εαυτό της ως μία από τις «αταίριαστες» στο πρότυπο θηλυκότητας.
Η συγγραφέας Suzanne Venker γράφει ότι «Οι γυναίκες έχουν γίνει υπερβολικά ανδρικές. Είναι υπερβολικά ανταγωνιστικές. Υπερβολικά ανδροπρεπείς. Υπερβολικά άλφα». Αποδίδει την «αδυναμία των σύγχρονων γυναικών να βρουν αγάπη» στην ανάγκη τους να κυριαρχούν και να υπερισχύουν. Υποστηρίζει ότι οι γυναίκες που θέλουν να βρουν μόνιμη αγάπη πρέπει να είναι ήπιες κι όχι σκληρές. Πρέπει να ανακαλύψουν τη θηλυκότητά τους. Περιγράφει πώς παλιότερα δυσανασχετούσε με την ανάγκη να είναι θηλυκή για να τα πηγαίνει καλά με τον σύζυγό της. Αλλά, όπως γράφει, οι «άλφα» τρόποι της συγκρούονταν με τη φύση του άντρα της ως άλφα. «Ήμασταν σαν δύο ταύροι στο ίδιο μαντρί, και υπήρχε πολλή τριβή».
Αυτή που μισεί τον εαυτό της
1. Έχει υιοθετήσει μια γενική στάση περιφρόνησης προς όλες τις «βρώμικες» γυναίκες, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού της.
2. Θεωρεί τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένης της ίδιας, ως έκφυλες, χειριστικές, ανειλικρινείς, παράλογες, ανίκανες και μη ευφυείς.
3. Τείνει να αρνείται τη δική της αυτοπεριφρόνηση, αλλά όχι την περιφρόνησή της για τις άλλες γυναίκες.
Η δυστοπική τηλεοπτική σειρά The Handmaid’s Tale, που βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Margaret Atwood, προσφέρει αρκετά παραδείγματα, με ποιο χαρακτηριστικά τη Selena και τη Θεία Lydia. Και οι δύο δεν έχουν πραγματική εξουσία. Οι διοικητές έχουν τον τελικό έλεγχο. Ωστόσο, στέκονται στο πλευρό των καταπιεστών τους και συμμετέχουν στην απανθρωποποίηση του φύλου τους. Γιατί; Η αυτοπεριφρόνησή τους είναι αναμφίβολα μια μορφή αυτοτιμωρίας. Αλλά ο μισογυνισμός τους προς άλλες γυναίκες δεν είναι. Ίσως η περιφρόνησή τους για το φύλο τους να τους δίνει μια αίσθηση ελέγχου σε έναν άδικο κόσμο. Ή ίσως απολαμβάνουν την επιβολή πόνου στις γυναίκες, σταματώντας περιοδικά για να αυτοτιμωρηθούν και να απαλλαγούν από τη συσσωρευμένη ντροπή.
Η γυναίκα-διάβολος
1. Η Διαβολίνα θεωρεί τον εαυτό της ανώτερο από τις άλλες γυναίκες, και τουλάχιστον ισάξιο, αν όχι ανώτερο, από τα «άλφα αρσενικά». Στα μάτια της, οι άλλες γυναίκες είναι χειριστικές, ανειλικρινείς, παράλογες, ανίκανες ή μη ευφυείς, αλλά η ίδια εξαιρείται από αυτή την κρίση. Μπορεί να διαθέτει κάποια στερεοτυπικά θηλυκά προτερήματα, όπως η ομορφιά και η λεπτότητα, αλλά αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ενσάρκωση των στερεοτυπικά αντρικών αρετών, όπως η ευφυΐα, η δύναμη και η ορθολογικότητα. Συχνά συμπεριφέρεται πιο «αντρικά» από τους άντρες.
2. Βρίσκεται σε συνεχή ανταγωνισμό με άλλες γυναίκες και προτιμά να τις «πετάξει» από την επαγγελματική σκάλα παρά να τις βοηθήσει να προχωρήσουν. Ωστόσο, καταφέρνει με μαεστρία να αποφεύγει την τιμωρία για την κακή της συμπεριφορά.
3. Έχει σκοτεινή προσωπικότητα. Η ακλόνητη πεποίθησή της ότι είναι ανώτερη από τις άλλες γυναίκες τείνει έντονα προς τον ναρκισσισμό. Όμως, ναρκισσιστικά χαρακτηριστικά είναι επίσης συχνά παρόντα σε οριακές προσωπικότητες και ψυχοπαθείς. Στον γενικό πληθυσμό, τα σκοτεινά χαρακτηριστικά τείνουν να είναι υποκλινικά, που σημαίνει ότι δεν σχετίζονται με το επίπεδο δυσλειτουργίας που παρατηρείται σε κλινικές περιπτώσεις.
Η Vivienne Parry, Βρετανή δημοσιογράφος και παρουσιάστρια, λέει ότι ο γυναικείος μισογυνισμός είναι ακόμη πιο διαδεδομένος σήμερα από ό,τι παλαιότερα. Ο ανδρικός μισογυνισμός οργιάζει στη σημερινή κοινωνία, αλλά, όπως επισημαίνει η Parry, ο γυναικείος μισογυνισμός μπορεί να είναι ακόμη πιο τοξικός. Σύμφωνα με την ίδια, «όταν υπάρχουν τόσο λίγες γυναίκες σε ανώτερα επίπεδα, πολλές από αυτές πιστεύουν ότι πρέπει να συμπεριφέρονται σαν τίγρεις, χρησιμοποιώντας κάθε όπλο που έχουν στη διάθεσή τους για να προστατεύσουν τη θέση τους από άλλες ‘αδερφές’».
