Άρης Δημοκίδης
«’Δεν είναι ένα απλό νεκροταφείο, είναι πραγματικά ένα μουσείο’– Αυτή η φράση της μητέρας μου έφερνε βόλτα στο μυαλό μου από τότε που ήμουν μικρή και μέσα σ’ ένα μπεζ “citroenaki” – πηγαίναμε κάθε Κυριακή να δούμε την γιαγιά που έμενε κοντά στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών», μας είπε η Βασιλική Παπακωνσταντίνου, που παρουσιάζει στα Μικροπράγματα το πρότζεκτ της.
«Η γιαγιά δεν ζει πια ανάμεσα μας και πλέον δεν περνάμε από εκεί.. το “citroenaki”, όπως χαϊδευτικά αποκαλούσαμε το αυτοκίνητο της μαμάς, έγινε “Zafiraki” και εγώ μέσα σ’ αυτό, με την φράση της μαμάς στο μυαλό μου, ένα ήσυχο Κυριακάτικο μεσημέρι βρέθηκα εκεί. Στο Α’ Νεκροταφείο – Μουσείο.»
Ακολουθούν φωτογραφίες και η αφήγησή της:
Με την κάμερα στα χέρια ένιωθα κάπως περίεργα, σκεφτόμουν τι πάω να κάνω; χάζεψα; εδώ ο κόσμος έρχεται να “δει” τους αγαπημένους του εκλιπόντες και εγώ θα φωτογραφίζω; Τι να φωτογραφίσω; Δυο μέτρα προχώρησα και χωρίς να το καταλάβω έβλεπα με το ένα μάτι μέσα από την κάμερα και ακούστηκε το πρώτο κλικ!
Δεν γινόταν να μην αποτυπώσω αυτό που έβλεπα. Τάφους πραγματικά έργα τέχνης, τάφους τόσο μεγάλους που μεταξύ μας εάν αύριο πει ο Θεός παιδιά ετοιμαστείτε, βγαίνετε, έφτασε η “Δευτέρα Παρουσία” δεν σηκώνεται ούτε ένας από εκεί κάτω!
“Κλικ κλικ κλικ κλικ” δεν σταματούσα! Μα τι έπαθες Βασιλική; Που είναι τώρα οι ντροπές σου; Οι ενδοιασμοί σου; Συνέχισα να περιπλανιέμαι για ώρα ανάμεσα σε τάφους ανθρώπων που είτε γνώριζα είτε δεν θα γνώριζα ποτέ. «Και αυτός εδώ!; Και αυτός εδώ!;» επαναλάμβανα μέσα μου.
Α ρε Κανάρη πόσες νύχτες προσπάθησα να σε μάθω “απ’ έξω”, όπως λέγαμε και στο σχολείο. Πρόσωπα τόσο φοβερά στο μυαλό μας αλλά ταυτόχρονα τόσο μακρινά. Θυμάμαι μικρή να ρωτάω την μαμά μου “δηλαδή αυτός τώρα ζούσε πραγματικά;” με τόσα κατορθώματα φάνταζαν πρόσωπα μυθικά. Και όμως ζούσε και είναι και αυτός εδώ με την κυρία Κανάρη, μαζί για πάντα… (Χάρηκα για την γνωριμία κυρία Δέσποινα.)
Και μετά συναντώ εκείνη…
Γεια σου και από μένα “κόρη των Αθηνών”! Η ομορφιά και η λεπτομέρεια αυτού του γλυπτού μνημείου σε οδηγεί χαμηλόφωνα να ψελλίσεις “Α ρε Χαλεπά και εσύ την είχες πατήσει μαζί της!” (Λοιπόν Σοφία ξέρεις κάτι; Όσο και να σε φωτογραφίσω πάντα θα έχω την ανάγκη να σε ξαναδώ και ας ξέρω πώς θα ‘σαι πάντα εκεί.)
Και πόσοι άλλοι εκεί γνωστοί – άγνωστοι όλοι με τα καλά τους ποζάρουν ακίνητοι, κάνοντας μια ακόμη προσπάθεια μπας και καταφέρουν να “ζήσουν” για λίγο ακόμα μέσα από τα φιλμ και τα λόγια όσων νομίζουν ότι γι΄ αυτούς αργεί ακόμα αυτή η στιγμή.
(Κυρία Κούλα θα ήθελα πραγματικά να σας φωτογραφίσω μόνη αλλά βλέπετε ο κύριος Γιάννης επιμένει!)
Κυρία Μαρίκα λίγο υπομονή θα έρθει και η σειρά σας…
Τελικά στο ‘Α’ Μουσείο’, όπως θα έλεγε και η μαμά μου, η ιστορία, οι γενιές, οι κάστες, οι άνθρωποι τέμνονται.
Στο τέλος, γνωστοί και άγνωστοι, πάνω στην ίδια σκηνή υποκλινόμαστε…
Αισθητικα πανέμορφοι ταφοι αλλα :
Αν εχεις χρήματα σε προσέχουν και μετα θανατον. Αλίμονο στα ορφανά παιδακια που πεθαίνουν , στους απόρους και σε αυτους που δεν εχουν χρήματα . Ουτε σταυρό τους βάζουν .
Ο σταυρος θα αλλαξει τιποτα?Το θεμα ειναι να μην τα τιναξουμε.