Δημήτρης Καβατζικλής
Και εκεί που δεν το περίμενε κανείς, οι Pink Floyd κυκλοφόρησαν νέο σίνγκλ με αφορμή τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για ανθρωπιστική βοήθεια στη χώρα, αναφέρει το loudersound.
Και ενώ για πολλούς χρήστες του διαδικτύου η πρωτοβουλία ήταν κάτι σχεδόν αναμενόμενο, για άλλους ήταν η αφορμή για ατελείωτη γκρίνια. Μιλάμε για εκείνους για τους οποίους η απουσία του Syd Barrett, του Roger Waters ή του Rick Wright (που αθροιστικά απουσιάζουν από το συγκρότημα για πάνω από έναν αιώνα) κάνει αυτομάτως τη μουσική των Pink Floyd ανάξια λόγου.
«No Waters, no Floyd!», λένε. «Αυτό δεν είναι Pink Floyd!», γκρινιάζουν, μετατρέποντας τα threads κάτω από την είδηση σε κλασικό τοξικό βούρκο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Είναι κουραστικό. Και τόσο βαρετό.
Όμως, όπως πάντα, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Η κυκλοφορία του τραγουδιού αφορά μια πραγματική ανθρωπιστική κρίση, όποτε θα είχε μεγαλύτερη απήχηση αν κυκλοφορούσε με το όνομα των Pink Floyd παρά ως τραγούδι της μπάντας του David Gilmour, «David Gilmour and Friends».
Όταν χιλιάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους και εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους, το να γκρινιάζεις για την απουσία ενός μέλους της μπάντας που έφυγε πριν από 37 χρόνια είναι στην καλύτερη περίπτωση ατυχές. Στη χειρότερη, τραγικό.
Οι Pink Floyd μπορεί να επέστρεψαν για ένα μόνο σίνγκλ, αλλά είναι πολύ πιθανό ότι για κάποιον που έχει εκτοπιστεί από τα ερείπια του Κιέβου, του Χάρκοβο, του Λβιβ ή της Μαριούπολης, τα χρήματα που θα συγκεντρωθούν από την κυκλοφορία του Hey Hey Rise Up θα έχουν μεγαλύτερο αντίκτυπο στη ζωή του απ’ ό,τι είχε το The Dark Side Of The Moon ή το The Wall.
Ακούστε το εδώ