Βάνα Κράβαρη
Αν κάτι έρχεται σαν σκιά μαζί με τη χαρά, το δέος μπροστά στο θαύμα της διαδικασίας της γέννησης και του πρωτόγονου ενστίκτου προστασίας και βιολογικής εξάρτησης, τις αϋπνίες και τη νέα πίστα ύπαρξης και τρόπου ζωής μαζί με τη γέννηση ενός παιδιού, είναι και η αναγκαιότητα του επαναπροσδιορισμού της σχέσης μιας νέας μητέρας με το ίδιο της το σώμα. «Δεν μπορούσα να με κοιτάω στον καθρέφτη, συνειδητά δεν έπεφτε το μάτι μου, δεν με αναγνώριζα, είχα χάσει αυτή τη συνειδητή επαφή με το είδωλό μου», μου έλεγε η μητέρα ενός δίχρονου παιδιού πριν έναν χρόνο, διερωτώμενη πώς σκατά γίνεται να καταλαβαίνω αυτό το κενό που δημιουργείται ανάμεσα στην ύπαρξη και την με σάρκα και οστά υπόστασή της μετά από έναν τοκετό ή μια καισαρική.
Στην πραγματικότητα, είναι κάτι το αυτονόητο. Ο τοκετός είναι μια διαδικασία για κάποιες ιερή, ένα μικρό (ή πελώριο) θαύμα που συντελείται καθημερινά και περνάει στα ψιλά, η οποία όμως έρχεται και με ένα τίμημα. Ναι, εκείνες τις ώρες το σώμα κάνει μια τρομερό, αλαζονικό show των αδιανόητων δυνατοτήτων του, αλλά το show αυτό έχει επιπτώσεις. Η εμπειρία είναι τόσο πρωτόγνωρη (στην πρώτη εγκυμοσύνη) που κυριολεκτικά σε αφήνει με ένα νέο manual σούπερ δυνάμεων και δυνατοτήτων. Με μια αμήχανη απόδειξη πως το σώμα σου είναι υπερμηχανή.
Με τα media να ανακυκλώνουν φωτογραφίες, δίαιτες και tips από σελέμπριτις που μοιράζονται (ειδικά στα χρόνια που τα social media είναι το σύμπαν στο οποίο επενδύονται τα πάντα), η μετά τον τοκετό ζωή καταναλώνεται σαν μια προσπάθεια «επαναφοράς». Επαναφοράς σε τι; Στον εαυτό που μια γυναίκα ήξερε, αγαπούσε ή μισούσε, αλλά ζούσε μέσα σε αυτόν, μέχρι να γίνει μητέρα. Εννιά μήνες συγκατοίκησης με ένα νέο πλάσμα φαίνεται είναι αρκετοί (και με το παραπάνω) να ανατρέψουν αυτή τη συνειδητότητα της ύπαρξης σε ένα σώμα, το δικό τους σώμα, αλλά δεν είναι μόνο οι ραγάδες, η χαλάρωση στην κοιλιά και η επαναφορά στα «κιλά» το ζητούμενο για μια νέα μητέρα. Το διακύβευμα είναι μεγαλύτερο και γίνεται δυσκολότερο όταν η φροντίδα ενός νεογνού μετά δεν δίνει καν το απαραίτητο διάστημα διεργασίας μιας δύσκολης εμπειρίας. Την επαναφορά σε αυτό το «ποια ήμουν πριν από αυτό». Την επαναφορά αυτή, καθυστερεί, συν τοις άλλοις, και η διαδικασία του θηλασμού, στην οποία το γυναικείο στήθος, γίνεται αντικείμενο διχασμού μεταξύ παιδιού και συντρόφου, αλλά και μεταξύ δυο ρόλων: της μάνας και της ερωμένης. Του σεξουαλικού όντος και της τροφού.
Μιλήσαμε με τέσσερις μητέρες, τη Διευθύντρια Σύνταξης του LadyLike.gr, Μαριλέλλα Αντωνοπούλου, το plus size μοντέλο Ειρήνη Μπουντούκη, την ηθοποιό Μαρία Γκότση και την Content Director Χριστίνα Θεοδωροπούλου, για την αποστασιοποίηση από το σώμα αλλά και την επαναφορά σε μια δυνατότερη, updated εκδοχή του μετά την εγκυμοσύνη και τον τοκετό.
Το βάπτισμα του πυρός στο μαιευτήριο
Η Μαριλέλλα θυμάται να λέει «αυτό ήταν; Να το ξανακάνω τότε», μετά το πέρας του φυσιολογικού τοκετού της με πρόκληση και με επισκληρίδιο. Βρήκε την εμπειρία συγκλονιστική, παρά τους τρομερούς πόνους που οριακά μπορεί να ανακαλέσει πλέον. «Ωστόσο μετά τον τοκετό τα πράγματα ήταν χειρότερα, κι εγώ να φανταστείς χρειάστηκα μόνο ένα ράμμα. Το γυναικείο σώμα αντέχει πολλά, αλλά αναμφίβολα υποφέρει και πληρώνει το τίμημα της δημιουργίας μιας νέας ζωής. Αυτά τα βρακιά της λοχείας δεν θα τα ξεπεράσω ποτέ», λέει. «Από τότε που αρχίζεις να φουσκώνεις, η αλλαγή είναι αναπόφευκτη. Εγώ στους 7μιση μήνες εμφάνισα και δερμογραφισμό σε συνδυασμό με κνιδώσεις. Όλα αυτά δεν μου έχουν φύγει ακόμα, παρόλο που έχουν περάσει 4 χρόνια. Είμαι ακόμα με αντιισταμινικά».
Για τη Μαρία, η καισαρική ήταν αναγκαία λύση. «Ήθελα πολύ να γεννήσω φυσιολογικά. Ήμουν μάλιστα από τις φανατικές. Ήθελα να το ζήσω όλο χωρίς φάρμακα», περιγράφει. Δεν τα κατάφερε και ομολογεί πως «το κουβαλάω ακόμα βαριά αυτό». Μετά την καισαρική, εξηγεί, ξεκίνησε η μεγάλη ρήξη με το σώμα της. Όχι επειδή έβαλε κιλά, όχι επειδή η διαχείριση μιας γυναίκας που γέννησε καισαρική είναι η ίδια με ενός ασθενή που έκανε χειρουργείο, αλλά επειδή στιγμάτισε το σώμα της τιμωρητικά που δεν κατάφερε να γεννήσει φυσιολογικά. «Οι πόνοι δε μετά την καισαρική έκαναν ακόμα πιο δύσκολα τα πράγματα», λέει. Σε ό,τι αφορά την εικόνα του σώματός της και την άτυπη αναγνώριση των δυνατοτήτων του, η Μαρία λέει πως το ταξίδι της εγκυμοσύνης και το τοκετός την έκαναν να το αγαπήσει περισσότερο από ποτέ.
Ο 14ωρος φυσιολογικός τοκετός χωρίς επισκληρίδιο επαναπροσδιόρισε για πάντα της σχέση της Ειρήνης με το σώμα της. Ζώντας τότε σε ένα ακριτικό νησί, σε ένα τοξικό οικογενειακό περιβάλλον, αδούλευτη ακόμα ψυχικά, και με το τραύμα της παιδικής κακοποίησης που είχε υποστεί νωπό και αφρόντιστο, ένιωσε ασφάλεια μόνο όταν έφτασε στο μαιευτήριο. «Με το που ήρθαν οι διαστολές, οι καλές, οι τίμιες, όλα έγιναν με τόση ησυχία, συγκέντρωση και πειθαρχία, που το μόνο που ακούστηκε ήταν το κλάμα της κόρης μου», θυμάται. «Το σοκ ήταν μεγάλο, δεν ήξερα καν αν μου άξιζε να είμαι η μαμά της. Το σώμα μου δεν ήθελα καν να το κοιτάξω. Το ένιωθα μονίμως μουδιασμένο και άδειο. Θα έλεγα ανάξιο για να βιώσει το μεγαλείο και την τιμή της μητρότητας». Ναι, η Ειρήνη είχε ήδη αρχίσει να δίνει τα σημάδια της επιλόχειας κατάθλιψης, έχοντας «μόνιμα flashbacks από τη σεξουαλική κακοποίηση που βίωσα ως παιδί».
«Το σώμα μου μού φέρθηκε καλά από την αρχή κιόλας της εγκυμοσύνης», λέει η Χριστίνα, περιγράφοντας πως η αναγκαιότητα συνύπαρξης με το «νέο της σώμα» στάθηκε και ένας καλός λόγος για να το γνωρίσει καλύτερα, να το αγαπήσει και να το αποδεχτεί. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. «Μετά τον τοκετό είχα ένα σώμα θηλυκό, σχεδόν εξαγνισμένο, ένα σώμα ανανεωμένο, σε μια φάση που μου έδειχνε πόσα μπορεί να κάνει. Μάθαινα μέσα από μικρούς και μεγάλους πόνους νέα σημεία του. Το είδα να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει, το είδα να πονάει και να αντέχει, το είδα όμως και να γίνεται καταφύγιο για το μωρό μου», περιγράφει. Είχε έναν κανονικό τοκετό, τον οποίο περιγράφει σαν μια μικρή ιεροτελεστία βαθιάς αγάπης, ωστόσο παραδέχεται: «Μια απόσταση πήρα από το σώμα μου, όταν πια έφτασα στο σπίτι με το μωρό . Δεν ήξερα τι να κάνω. Θυμάμαι το εαυτό μου με το μωρό αγκαλιά, ένα χαμόγελο ως το αυτιά και μία απορία. Τώρα τι κάνω; Το αφήνω κάπου το μωρό; Εγώ πρέπει να κάτσω στον καναπέ; Εκεί πήρα απόσταση από το σώμα μου. Το ένιωθα σαν συσκευή που έπρεπε να κάνει τη δουλειά της.»
Πίστα: “Θηλασμός”
Με την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα να μετατρέπονται και αυτές σε πεδία μάχης για την πολεμόχαρη φυλή των social media users, ο θηλασμός είναι ένα θέμα που πονάει και ενοχλεί. Νέες μητέρες καταλήγουν συχνά στο γεγονός πως η εκπαίδευση που παίρνουν από την πρώτη μέρα είναι λανθασμένη ή ανεπαρκής, ακολουθώντας τελικά τις συμβουλές έμπειρων μαμάδων στον κύκλο τους. Το «η γιαγιά ξέρει, πέντε παιδιά έχει μεγαλώσει» γίνεται μια ασφαλής επιλογή όταν ο θηλασμός αποτελεί ίσως μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εγκυμοσύνης. Μια πρόκληση, που παράλληλα, αλλάζει εντελώς την εικόνα της μητέρας για το σώμα της και την αυτοδιάθεσή του με έναν θαυματουργό τρόπο.
Η Χριστίνα περιγράφει πως ο θηλασμός έπαιξε κομβικό ρόλο στην απώλεια αυτής της συνειδητής και γνώριμης σχέσης με το σώμα της. «Για περίπου 2 μήνες, ήμουν εκτός του σώματός μου. Κυκλοφορούσα άλουστη, μα πεντακάθαρη όπου ακουμπούσε το μωρό, με μία ρόμπα ανοιχτή και το ένα στήθος έξω. Πονούσα μάλλον γιατί μάτωνε στο στήθος μου αλλά δεν το ένιωθα. Περισσότερο πονούσε η καρδιά μου. Δεν τα κατάφερνα και αυτό με εξωθούσε στα όρια. Γιατί όχι εγώ; Γιατί το παιδί κλαίει σε μένα; Γιατί δεν έχω γάλα; Γιατί δεν μπορώ να τα καταφέρω; Εκεί το σώμα μου το κακομεταχειρίστηκα. Άθελά μου, αλλά το έφτασα να ξεπεράσει τα όρια. Ενώ εκείνο ήταν έτοιμο να με συντροφεύσει στο ταξίδι της μητρότητας, εγώ το εκμεταλλεύτηκα με τον πιο λάθος τρόπο. Και ενώ ταρακουνήθηκα και κάπως, ο θηλασμός άρχισε να γίνεται μία ωραία εμπειρία που δεν έπιασε για μένα -ακόμα ζω με τις τύψεις μου γι’ αυτό, αλλά δεν είναι της παρούσης – άρχισα να μαθαίνω από την αρχή το σώμα μου», αναφέρει. «Η σχέση μας [με το σώμα μου] είχε σκαμπανεβάσματα. Του έδινα ζάχαρη για να το «καλοπιάσω», το κούραζα για να μπορώ να δώσω στο μωρό μου όλη τη φροντίδα που είχε ανάγκη και κάποια στιγμή, το ίδιο μου θύμισε ότι ναι μεν είναι εδώ για μένα αλλά έχει και τα όριά του. Μία υπενθύμιση ότι το σώμα μου δεν είναι ηλεκτρική συσκευή, που αν δεν φτιάχνει την πετάς και παίρνεις άλλη, ήρθε να με συνεφέρει», μιλώντας για μια άγαρμπη αλλά αναγκαία υπενθύμιση που ήρθε από τον σύντροφό της και την έκανε να αρχίσει να θέτει στόχους για να έρθουν πιο κοντά.
Και η Μαριλέλλα βίωσε τον θηλασμό σαν ένα δύσκολο στάδιο, που όμως είναι για καλό. «Υπάρχουν γυναίκες που τους βγαίνει εξαιρετικά εύκολα και βρέφη που πιάνουν απευθείας τη θηλή κι αρχίζουν και ρουφάνε, αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία, η επιτυχία του θηλασμού εξαρτάται από το πείσμα και τη θέληση της μητέρας. Εγώ το πάλεψα με ψευδοθηλές και έκανα μεικτό θηλασμό για 6 μήνες, αλλά μετά συνειδητά σταμάτησα. Στο μεταξύ, έπαθα μαστίτιδα, ανέβασα πυρετό, είδα το στήθος μου να βγάζει αίμα και να πρήζεται. Το μωρό έπινε κανονικά ό,τι έσταζε. ‘Ενα μικρό βαμπίρ. Οπότε ναι, το σώμα από τη μία ζορίστηκε έξτρα λόγω του θηλασμού, αλλά από την άλλη σαν διαδικασία (ο θηλασμός) σε βοηθάει να επανέλθεις πιο γρήγορα», εξηγεί.
«Ο θηλασμός μου ξεκλείδωσε πολύ τρυφερότητα και σεβασμό για το σώμα μου και τις δυνατότητές του», τονίζει η Μαρία, που ακόμα και σήμερα, 18 μήνες μετά τον τοκετό, θηλάζει ακόμα το μωρό της. «Δεν μπορώ να μην νιώθω δέος κάθε φορά που σκέφτομαι πως αυτό το υπέροχο σώμα που για χρόνια κακολογούσα για την εμφάνιση του και τα κιλά του, κράτησε ζωντανό και υγιές το παιδί μου ταΐζοντας το με το γάλα του αποκλειστικά για 6 μήνες». Κάπου εδώ μπαίνει το ζήτημα της σεξουαλικότητας και το πώς το στήθος, μια ερωτογενής ζώνη, που παίζει σεξουαλικό ρόλο τόσο στη διέγερση όσο και στη σεξουαλική επαφή, αλλάζει με έναν τρόπο σημειολογία. «Το στήθος είναι μια ερωτογενής ζώνη κι αυτό είναι κάτι που προσωπικά με ζόρισε από όταν ήρθε το παιδί στην ζωή μου. Μου είναι ακόμα δύσκολο να αισθανθώ άνετα στον έρωτα με το στήθος μου γιατί πλέον είναι το κανάλι που με συνδέει βαθιά συναισθηματικά με το παιδί μου», παραδέχεται η Μαρία.
Ο θηλασμός είναι μια «πονεμένη ιστορία» για την Ειρήνη. Θήλασε για τέσσερις μήνες περίπου, όμως η διαδικασία δεν της ταίριαξε καθόλου. «Το στήθος μου δεν ήθελα να μου το ακουμπά κανένας και για κανένα λόγο. Ιδιαίτερα η μαία τις πρώτες ημέρες που το πίεζε με δύναμη για να καταφέρει η κόρη μου να πάρει το πρωτόγαλα», θυμάται η Ειρήνη να είναι δύσκολες. Ήταν και οι μέρες που άρχιζε να βουλιάζει στο σκοτάδι της επιλόχειου. «Όλο το υπόλοιπο διάστημα είχα ένα μωρό 24/7 κρεμασμένο στο στήθος μου, πεινασμένο, αναστατωμένο. Έκλαιγα συνέχεια, είχα εξαντληθεί. Ο παιδίατρος που είχαμε τότε μου έλεγε κάνε υπομονή, μανούλα, είστε καλομαθημένες πια εσείς οι νέες. Σύντομα διαγνώστηκα με επιλόχειο κατάθλιψη». Η Ειρήνη ανέκαμψε μετά από αφοσίωση στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας και ουσιαστική βοήθεια από τη μητέρα του συζύγου της, που την έκανε να καταλάβει τι σημαίνει να έχεις οικογένεια.
Τύψεις πάνω στις τύψεις
Οι τύψεις είναι συχνά συνυφασμένες με το γυναικείο βίωμα μέσα σε ένα βαθιά πατριαρχικό σύμπαν, αποτέλεσμα του οποίου είναι και η ρομαντικοποίηση της εγκυμοσύνης και της μητρότητας ως μιας εξαιρετικά ευτυχισμένης για κάθε γυναίκα περιόδου. Η γυναίκα από μέλλουσα μητέρα μετουσιώνεται σε σύμβολο καταπιεστικής αγνότητας και εξαργύρωσης μιας επίπλαστης «ολοκλήρωσης». Η Μαριλέλλα ποτέ δεν τσίμπησε με αυτόν τον μύθο.
«Τύψεις δεν ένιωσα γιατί έτσι κι αλλιώς δεν πίστευα ότι η εγκυμοσύνη είναι ευτυχισμένη περίοδος στη ζωή μιας γυναίκας. Ενδιαφέρουσα σίγουρα, διδακτική ναι. Αλλά, το ξαναλέω, υπάρχει μεγάλο τίμημα στο να φέρνεις ένα παιδί στον κόσμο. Προσωπικά- παρόλο που ως experience το βρήκα συναρπαστικό και επανήλθα στα κιλά μου μετά από 4 μήνες- έκανα δυόμιση χρόνια να συνέλθω από το σοκ του τοκετού», περιγράφει, θεωρώντας πως πλέον μιλάμε για αυτά τα άβολα στάδια στα οποία βάζει check o γυναικείος ψυχισμός.
«Οι ενοχές ήταν ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου από τα 8. Οπότε μόνο τύψεις και ενοχές ένιωθα, κυρίως όμως πως θα τα κάνω σκατά σαν την μητέρα μου και σίγουρα η κόρη μου θα ήταν πολύ καλύτερα χωρίς εμένα στη ζωή της που δεν ήμουν σε θέση ούτε να τη θηλάσω», θυμάται η Ειρήνη. «Υπάρχει ένα φορτίο αβάσταχτο για άτομα που επιλέγουν την κύηση και τη μητρότητα. Ταμπού που συνοδεύουν όλη τη διαδικασία. Αν δεν είναι όλα μαγικά και πανέμορφα, φταις. Αν δεν θέλεις/μπορείς να θηλάσεις φταις. Αν δεν έχεις ένα μωρό δίπλα σου αλλά έχεις γεννήσει και το σώμα σου φωνάζει τον χαμό σου, φταις. Και πάει λέγοντας…».
«Οι τύψεις γυρίζουν ακόμα μέσα μου», παραδέχεται η Χριστίνα. «Τις θρέφει η περηφάνεια μου και η χαμένη αξιοπρέπεια μίας καθωσπρέπει μαμάς. Έχω τύψεις που δεν άκουσα το σώμα μου στον θηλασμό. Που του φέρθηκα σαν να είναι δανεικό από όσους ξέρουν πώς να ταΐσεις το παιδί σου. Για δύο μήνες το απέρριψα και ναι έχω νιώσει άπειρες τύψεις. Κάποιες έχουν ξεθωριάσει, κάποιες έχουν εξελιχθεί και συνυπάρχουν με τις υπόλοιπες της ζωής μου», συνεχίζει πιστεύοντας πως δεν μιλάμε ανοιχτά σαν κοινωνία για αυτά τα θέματα. «Κάπως ψιθυρίζουμε οι γυναίκες μεταξύ μας γι’ αυτό -ευτυχώς γιατί παλαιότερα δεν το παραδεχόσουν ούτε στον εαυτό σου – αλλά δεν μιλάμε δυνατά, ανοιχτά. Εμένα με βοήθησε το γράψιμο. Με βοήθησε και το βίωμά μου, το οποίο έπρεπε να εξωτερικεύσω για να μπορώ να προχωρήσω γιατί έτσι είμαι σαν άνθρωπος, όχι γιατί έκανα το σωστό. Μέχρι να το κάνω, έκλαψα πολύ. Προσπάθησα να μην δείξω σε κανένα το πώς ένιωθα αλλά εγκλωβιζόμουν όλο και περισσότερο σε μία λανθασμένη εικόνα», υπογραμμίζει.
Μάνα σε πρώτο πλάνο, γυναίκα σε δεύτερο
O πυρήνας κάθε “ευχής” που δέχεται μια μέλλουσα μητέρα είναι πως η ζωή της δεν θα είναι ξανά η ίδια, μαζί με προτροπές να «μην ξεχάσεις τον άντρα σου», «μην αφήσεις τον εαυτό σου». Η γυναίκα καλείται πράγματι να βρει την ισορροπία ανάμεσα στη σεξουαλική της φύση, την ερωτική ισορροπία και τη φροντίδα ενός πλάσματος που δεν τελειώνει μέχρι αρκετά χρόνια μετά, αλλά και που στην αρχή παίρνει μορφή εξάρτησης, από τη φύση της.
«Ένιωσα να έρχομαι σε δεύτερο πλάνο, και κάποιες φορές άδικα», τονίζει η Χριστίνα. «Αλλά είναι και αυτά τα κοινωνικά στερεότυπα που έχουμε καταπιεί και δεν λέμε να φτύσουμε, να απαλλαχτούμε που θέλουν την καλή μαμά να είναι αυτή που θυσιάζει τα θέλω της, τον εαυτό της, τη ζωή της, την ευχαρίστησή της για να είναι σύμφωνη με τα χαρακτηριστικά της σωστής, κοινωνικά αποδεκτής μαμάς. Η οποία στις μέρες μας είναι η σωστή νοικοκυρά που τα προλαβαίνει όλα και είναι πάντα χαρούμενη και θέλει όσα θέλουν τα παιδιά της και τα έχει όλα στην εντέλεια, από το σπίτι της μέχρι τα παιδιά και τον εαυτό της και έχει βρει και την ισορροπία με τον άντρας της που είναι φοβερός και βοηθάει σε όλα. Που μεταξύ μας δεν βοηθάει, απλά κάνει αυτό που του αναλογεί – αν το κάνει δηλαδή».
«Δεν ένιωσα ποτέ ότι ήρθα σε δεύτερο πλάνο επειδή έγινα μητέρα αφενός γιατί δεν άφησα περιθώριο να συμβεί κάτι τέτοιο, αφετέρου γιατί γνώριζα από πριν πως, αναπόφευκτα εισέρχομαι σε μία νέα πραγματικότητα λόγω μητρότητας. Το πιο σημαντικό όταν γίνεσαι μαμά είναι να κρατάς εσύ η ίδια τον εαυτό σου σε πρώτο πλάνο. Εκεί δυσκολευόμαστε οι περισσότερες, αλλά αυτό πρέπει να είναι το μέλημα για να συνεχίσουμε να είμαστε καλά ως μονάδες (κι όχι μόνο ως μανάδες)», αναφέρει η Μαριλέλλα.
Για τη Μαρία, η μητρότητα είναι «μια ανηφόρα που ανεβαίνουν μόνες οι γυναίκες στη συντριπτική πλειοψηφία και είναι αναπόφευκτο σε μεγάλο βαθμό». Η ίδια ήταν τυχερή, έχοντας στο περιβάλλον της «ανθρώπους που με συναισθάνονται πολύ και με ακούν με υπομονή και κατανόηση. Ξέρω πως δεν είναι έτσι για όλες τις γυναίκες και έρχονται σε δεύτερη μοίρα μετά το παιδί. Δεν ρωτάμε συχνά την μητέρα πως νιώθει, πως είναι αν αντέχει. Το θεωρούμε δεδομένο πως το μωρό χρειάζεται την φροντίδα μας περισσότερο και παραμελούμε την μαμά. Και οι ίδιες όμως βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό μας αυτό νομίζω είναι η μεγαλύτερη παγίδα», τονίζει, λέγοντας πως μοιράζεται ανοιχτά με τον σύζυγό τη όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά της σε σχέση με τις αλλαγές που έχουν γίνει μετά την εγκυμοσύνη. «Μου υπενθυμίζει πάντα πως ότι κι άλλαξε ότι και αν “χάλασε” έγινε για να μας φέρει στην ζωή μας το παιδάκι μας», μοιράζεται και δηλώνει έτοιμη να μεγαλώσει την οικογένειά της σύντομα.
Η Ειρήνη ένιωσε να έρχεται σε δεύτερο πλάνο επαγγελματικά. «Mobbing λέγεται, μου είπαν. Να δέχεσαι διακρίσεις λόγω του ρόλου σου ως μητέρα. Για παράδειγμα δεν θα την επιλέξουμε για τη Χ δουλειά, γιατί το μυαλό της θα είναι στο παιδί της», αναφέρει, ενώ σκέφτεται το ενδεχόμενο της υιοθεσίας σε περίπτωση που η ίδια και ο σύζυγός τους αποφασίσουν πως θα ήθελαν ακόμα ένα μέλος στην οικογένεια, με τη Μαριλέλλα να υπογραμμίζει πως «εμπειρία της εγκυμοσύνης, του τοκετού και του postpartum είναι οι τελευταίοι λόγοι που θα με σταματούσαν από το να ξαναμείνω έγκυος. Τα ουσιαστικά εμπόδια για τις περισσότερες γυναίκες που μένουν στο 1 παιδί είναι το άγχος για τα έξοδα, η αποχή από τη δουλειά τους και ό, τι αυτό συνεπάγεται για την καθεμία, το ποιος θα κρατάει 2 παιδιά όταν εκείνες θα επιστρέψουν στη δουλειά, η κούραση που έτσι κι αλλιώς είναι ασταμάτητη ακόμα και με ένα».