Βάνα Κράβαρη
Ξεκίνησε ως το ατυχές ρίσκο ενός ταξιδιώτη, που προσπάθησε να πηδήξει πάνω στη μπουκαπόρτα για να προλάβει το πλοίο, στο οποίο έφτασε με καθυστέρηση, και τελικά έπεσε στη θάλασσα και γρήγορα κατέληξε σε προβολή ενός από τα πιο αποτροπιαστικά βίντεο που έχουμε δει ποτέ. Βίντεο που, εν τω μεταξύ, αν δεν είχε τραβήξει επιβάτης, το αφήγημα θα είχε μείνει σε επίπεδο προσωπικού ρίσκου. Η σκληρή αλήθεια είναι πως ο Αντώνης Καρυώτης, ο 36χρονος που πνίγηκε χθες το βράδυ στο λιμάνι του Πειραιά, οδηγήθηκε στον θάνατο από τα χέρια εργαζομένων στο πλοίο, που σήμερα κατηγορούνται για ανθρωποκτονία από κοινού, μαζί με τον καπετάνιο, ο οποίος σύμφωνα με μαρτυρίες έκλεισε την πόρτα στα μούτρα επιβάτη που θέλησε να του μιλήσει για ό,τι είχε συμβεί μπροστά στα μάτια του.
Ζούμε στην εποχή που κάνοντας το τσιγάρο της αναχώρησης στο κατάστρωμα, γίνεσαι μάρτυρας βίαιων δολοφονιών στο βωμό του «να βγει το μεροκάματο». ‘Οσο δεν χωράει ο νους το πόσο βάθος έχει η κατάντια του να δρας με απάνθρωπη βία στη βάση του «ωραρίου» σου, του «δρομολογίου» σου, του «αφεντικού» σου από το οποίο δεν πρόκειται να πάρεις μπράβο, αλλά αν κάτι είναι σίγουρο είναι πως εσύ, ο πιστός επαγγελματίας, ο κουρδισμένος είλωτας, θα πληρώσεις όλους τους ταυτόχρονους θανάτους που τελέστηκαν στη βάρδιά σου -εκείνον του Αντώνη, τον ηθικό, τον κοινωνικό που θα μοιρολογούν με φαντασία και λυρισμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και εκείνον της λογικής που τρακάρει στο όπως αντιλαμβάνεται κανείς, work ethic, χρειάστηκε να αποδομηθεί και ένας αρχικός μύθος. Ένα στερεότυπο. Μια πρώτη «θεωρία» που μάλλον στόχο είχε να δικαιολογήσει τη φρίκη.
Κόντρα σε όσα γράφτηκαν, ο Αντώνης είχε εισιτήριο. Απλώς, από ό,τι έχει γίνει ήδη γνωστό, μπήκε στο πλοίο τελευταία στιγμή. Βέβαια, και είχε δεν είχε εισιτήριο είναι ένα μη ζήτημα. Δεν σπρώχνεις άνθρωπο στα τυφλά, όχι μπροστά στη δίνη της προπέλας, ούτε σε τραμπολίνο. Δεν γίνεται να μην απορήσει κανείς για το πώς θα είχε εξελιχθεί αυτό το βιαστικό σάλτο, αν ο Αντώνης δεν ήταν βιοπαλαιστής. Ένας άνθρωπος μεγαλωμένος στη φτώχεια, που ζούσε στις εργατικές κατοικίες στον Άγιο Νικόλαο. Αν ο Αντώνης δεν ήταν «γνωστός» στο πλήρωμα για την οικογενειακή του κατάσταση και για το πώς περιφέρεται στο λιμάνι συχνά. Αν δεν ήταν ο «Αντώνης μωρέ» που δεν τους γέμιζε και πολύ το μάτι.
Ανάμεσα σε όλες τις φρικαλέες σκηνές αυτού του εγκλήματος, σοκάρει εξίσου το πώς ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε αλλά το πλήρωμα του πλοίου πίστεψε πως το πιο ενοχλητικό για τους επιβάτες του ήταν το γεγονός ότι αυτή η εν ψυχρώ δολοφονία καθυστέρησε το σαλπάρισμα.
Ενώ όλοι αναρωτηθήκαμε «τι βλέπω ρε;» παρακολουθώντας το βίντεο, η κυρία Μάνδρου πρόλαβε να βρει μερικές προτάσεις. Μην τον πετάτε στη θάλασσα σαν να λέμε. Πλακώστε τον «στις κλωτσιές». Γιατί όμως; Επειδή πρόλαβε το πλοίο τελευταία στιγμή; Επειδή κατάφερε να μπει; Ενώ θα μπορούσε να έχει δεχτεί απλώς μια επίπληξη για το ρίσκο της κίνησής του; Από την οποία γλίτωσε. Τα χέρια του πληρώματος συντέλεσαν τελικά την τραγωδία.
Δεν είναι γραφικό το να μεταφράσει κανείς τα πρώτα λεπτά με το συμβάν (βασικά, το έγκλημα) σε πλήρη αυτοματισμό ενός απάνθρωπου επαγγελματισμού. Οι συσκευές που βλέπουμε να κρατάνε οι λοστρόμοι στα επιβατικά, δεν είναι κινητά για να μιλάνε με τις συζύγους τους. Είναι για ενδοεπικοινωνία με τον καπετάνιο. Η λογική λέει πως όταν κάποιος μπαίνει στο πλοίο τελευταία στιγμή, ενώ έχει «λύσει» και αναχωρεί, σταματάς τα πάντα. Για την ασφάλειά του. Το αν θα τον αφήσεις να επιβιβαστεί ή όχι έρχεται σε δεύτερο χρόνο. Τι έκανε αυτό το πλοίο; Έριξε έναν άνθρωπο στη θάλασσα και συνέχισε το δρομολόγιό του πιστεύοντας πως θα φτάσει στην Κρήτη σαν να μην έγινε τίποτα. χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Η απολογία στα μεγάφωνα; Μόνο για την καθυστέρηση. Όλο εκείνο το διάστημα ένας άνθρωπος επέπλεε νεκρός.
Πρόκειται για μια υπόθεση που αν κάτι αποδεικνύει είναι η ρομποτοποίηση των ενστίκτων και η πλήρης ατονία του αυτόματου φίλτρου της λογικής και του ανθρωπισμού. Κάτι σαν αποστασιοποιημένη από τη συνειδητότητα βουτιά σε έναν περιοριστικό κυνισμό. Ναι, ανάμεσα σε όλες τις φρικαλέες σκηνές αυτού του εγκλήματος, σοκάρει εξίσου το πώς ένας άνθρωπος δολοφονήθηκε αλλά το πλήρωμα του πλοίου πίστεψε πως το πιο ενοχλητικό για τους επιβάτες του ήταν το γεγονός ότι αυτή η εν ψυχρώ δολοφονία καθυστέρησε το σαλπάρισμα.
Ήταν ένα μικρό καράβι…για να δούμε σε ποιον θα πέσει ο επόμενος κλήρος.