Γιώργος Τσαγκόζης
Η συναυλία του Rorry Gallagher στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας σαν σήμερα πριν από 41 χρόνια, είναι από τις σημαντικότερες και ιστορικότητες συναυλίες που έχουν γίνει ποτέ στη χώρα μας.
Ένα μήνα πριν το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου αναλάβει τα ηνία της χώρας, η νεολαία της Ελλάδας της μεταπολίτευσης, διψούσε για τη μουσική που μισούσαν οι πατεράδες τους, σε οποιαδήποτε ιδεολογική κατεύθυνση και να άνηκαν. Μία μεγάλη μερίδα της νεολαίας που άρχιζε να ανακαλύπτει αρχικά από το ραδιόφωνο του σταθμού της αμερικάνικης βάσης στο Ελληνικό την ροκ, τώρα που η αισθητική της χούντας των δημοτικών τραγουδιών και των κλαρίνων είχε αρχίσει να φθίνει, είχε αρχίσει να αγκαλιάζει τη ροκ μουσική και το δυτικό στυλ.
O Rorry παρότι Ιρλανδός, θεωρείται, αν κρίνουμε από τα σχόλια στα βίντεο του, και λίγο Έλλην, Εξάλλου, η μουσική του διάσημου κιθαρίστα, παίζει ακόμα και σήμερα καθημερινά στα μπαράκια και στα ραδιόφωνα μας. 
Χαρακτηριστικό της αγάπης του ελληνικού κοινού είναι και αυτό το υπερκαλτ τσάμικο υπό τους ήχους του “Do you read me”
Για να ξαναπάμε στο θέμα μας, 12 Σεπτεμβρίου του 1981, στη Νέα Φιλαδέλφεια, έχουν μαζευτεί πάνω 40.000 νέοι να “κοινωνήσουν” στις πενιές του Rorry. Πολλοί από αυτούς δεν είχαν εισιτήρια, και θα προσπαθούσαν με το λεγόμενο “ντου”, να σπάσουν τον κλοιό των αστυνομικών που φυλούσαν το γήπεδο της ΑΕΚ, ώστε να μπούνε μέσα.
Οι πρώτες νότες από την ιστορική Fender stratocaster του Gallagher κατακλύζουν το γήπεδο, ο κόσμος μέσα παραληρεί. Οι συγκεντρωμένοι έξω, σαν ένα τεράστιο κύμα, συγκρούονται με τις δυνάμεις της αστυνομίας. Οι αστυφύλακες δεν έκαναν καμία οικονομία στα δακρυγόνα και γύρω από το γήπεδο επικρατεί πανδαιμόνιο. Οι καπνοί των δακρυγόνων, φυσικά και έφτασαν και μέσα στο στάδιο, όπως και τα επεισόδια. Αργότερα ο ίδιος ο Rorry θα πει για αυτή τη συναυλία:
“Λίγο μετά την έναρξη της συναυλίας, άρχισα να βλέπω όλες αυτές τις φλόγες, στο πίσω μέρος του σταδίου. Έκαψαν εστιατόρια και καταστήματα στους δρόμους έξω από τη συναυλία. Νομίζω ότι δεν άφηναν αρκετό κόσμο να μπει στο στάδιο ή αλλιώς άφησαν πάρα πολλούς να μπουν, αλλά, όπως και να ‘χει, έφτασε η αστυνομία και άρχισε να μας ρίχνει δακρυγόνο. Ήταν η πιο τρομακτική συναυλία που έχω κάνει ποτέ.”
Τι καλύτερο, σήμερα, 42 χρόνια μετά, από το να “θυμηθούμε” τι έγινε σε εκείνο το live από τα σχόλια στο youtube, αυτών που παραβρέθηκαν;
Το ότι 42 χρόνια μετά ο κόσμος θυμάται τόσο έντονα αυτό το live, λέει πολλά δε νομίζετε;
Ο τύπος της εποχής, την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε με, όχι και τόσο, ψύχραιμους τίτλους.
