Βάνα Κράβαρη
Τις προάλλες έπινα ποτό με έναν μιλένιαλ και έναν 22χρονο Έληνα τζενζένερ. Προσπαθούσε ο ένας, χωρίς φόβο και πάθος, να εξηγήσει στον άλλο γιατί η γενιά του είναι cringe. «Για εμένα θα είστε πάντα οι τύποι που επηρεάστηκαν από τις ταινίες της Disney νιώθοντας οι ήρωες της ζωής τους και πιστεύοντας πως αυτομάτως όλα θα πάνε καλά γιατί οφείλουν», είπε ο πιο μικρός στον μεγαλύτερο. «Για εμένα πάλι θα είστε η γενιά που μπορεί με ευκολία να φτιάξει ένα meme για το συναίσθημά της, με πλήρη ανικανότητα να το βιώσει παρόλα αυτά», απάντησε εκείνος. Δεν υπήρχαν hard feelings. Το να παθιάζεσαι άλλωστε για κάτι τόσο ευρύ και ρευστό όσο μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων είναι τουλάχιστον μάταιο. Απόδειξη αυτής της ρευστότητας ενδέχεται να είναι και το γεγονός ότι ενώ υπέμενα με ενδιαφέρον όλα τα χτυπήματα για την cringe κατά τον Gen Z της παρέας γενιά μου, ταυτιζόμουν περισσότερο με όλες τις αμήχανες εκφάνσεις της Gen Z. Είμαι γεννημένη το 1992 και αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα. Ή μάλλον δεν έβγαζε μέχρι να μάθω για τους Zillennials.
Αν μισείς τα skinny jeans, αλλά νιώθεις υπερβολικά γέρος για να ανοίξεις την κάμερα και να ρίξεις έναν TikTok χωρό, αν ταυτίζεσαι με κάθε meme που εξορθολογεί τα συναισθήματά σου, τα οποία εν τω μεταξύ πουσάρεις σαν να πληρώνεσαι για αυτό από τον μελλοντικό σου ψυχολόγο που θα έχει τη σκληρή δουλειά να ανοίξει το «μπουκάλι» στο οποίο τα έχεις στριμώξει, λες και το να νιώθεις αναιρεί την ικανότητά σου να σκέφτεσαι, αν η 11η Σεπτεμβρίου σε βρήκε με τα διαλεγμένα (μάλλον σαδιστικά) από τη μαμά σου ρούχα μπροστά στην τόσο μικροσκοπική, όταν τη κοιτάς με τα μάτια του σήμερα, σε πλήρη συνείδηση πως κάτι τραγικό έχει συμβεί, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις και ακριβώς, μαντεύω πως έχεις γεννηθεί κάπου ανάμεσα στο 1992 και το 1998 και τόσα χρόνια θεωρείς τον εαυτό σου Millennial ή Late Millennial και δεν μπορείς να βρεις τη θέση σου σε αυτό το αχρείαστο αλλά αναπόφευκτο (από πάντα) πόλεμο των γενιών.
Οι Zillennials είναι η γενιά στο διάκενο
Οι Zillennials είναι μια μίνι γενιά, που στο βαθύ σύμπαν του ίντερνετ αναφέρεται συχνά ως «ειρηνοποιοί» στην όλη μάχη της ντιτζιταλικής ταυτότητας των εκπροσώπων των δυο γενιών. Το αποτύπωμα είναι γνωστό: οι Gen Z βρίσκουν εξωφρενικά πασέ το curation και την έλλειψη αυθόρμητων αναρτήσεων στους Millennials με τους δεύτερους να βρίσκουν ακατανόητη τη ράντομ λογική των πρώτων στα πάντα. Από τα ποστ τους στα προφίλ τους μέχρι τον τρόπο που κατανοούν τον κόσμο από ένα κοινωνικό πρίσμα. Με λίγα λόγια, οι Gen Z δεν θα κολλήσουν ποτέ με το Pinterest και θα τρίβουν για πάντα στη μούρη των Millennials την αναπολογητική ανθρωπίλα και την έκφραση τραυμάτων και νέων τρόπων να αγκαλιάζεται η ευθραυστότητα στο TikTok.
Για αυτά τα παιδιά στο διάκενο, τους Zillennials, που δεν καταλαβαίνουν την έκρηξη καμίας από τις δυο πλευρές, βιντεοκασσέτες και iPods ήταν παράλληλες εκφάνσεις της ίδιας παιδικής ηλικίας, στην αυγή και σύντομη δύση των DVD. Είχαν Nintendo, έφτιαξαν MySpace, αλλά την πρώτη γεύση από ένα κοινωνικά μαζικό ιντερνετικό μέλλον την πήραν από το Hi5. Ξεροστάλιαζαν στο MSN, αλλά είχαν προλάβει μια γεμάτη γεύση παιδικών χρόνων μακριά από υπολογιστές και ίντερνετ. Οι Zillennials δεν χρειάστηκε να καταπιέσουν τα τηλεφωνήματα των μανάδων τους για να συνδεθούν στο διαδίκτυο. Περίμεναν -έστω και για λίγο- γράμμα από το Χόγκουαρντς, αλλά δεν αποκλείεται να έλιωσαν και με το Twilight. Σήμερα αναφορές σε αυτό τους προκαλούν ντροπή. Πρόλαβαν να παίξουν φιδάκι αλλά μπήκαν στη smartphone σφαίρα σχετικά γρήγορα. Δίνοντας σε έναν Zillennial ένα Nokia 3310 θα πάρεις έναν τύπο που ξέρει τι να το κάνει, αλλά όχι με την ταχύτητα άλλων γενιών. Ένα Gen Z δεν αποκλείεται να πιστέψει πως τρώγεται.
Κάτι άλλο που έμαθα για τους Zillennials είναι πως ταυτίζονται περισσότερο με τη Gen Z σε κοινωνικά ζητήματα, όπως η κλιματική αλλαγή και η δραματική επίπτωση σε μια σειρά από καταστάσεις της γρήγορης μόδας, αντιλαμβάνονται πλήρως γιατί η συμπερίληψη πρέπει να γίνει δεδομένη, ωστόσο στα επαγγελματικά τους περιβάλλοντα (σύμφωνα με έρευνες) προτιμούν να αντιμετωπίζονται ως Millennials. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως «αγοράζουν» το γνωστό, καπιταλιστικό, λωβοτομημένο παραμύθι «εδώ είμαστε μια οικογένεια». Ελπίζουμε να έχουν ξεπεράσει και αυτή την ακατανόητη ανάγκη των μιλένιαλς να αποδείξουν κάτι σε κάποιον. Ό,τι. Πως αξίζουν τον μισθό τους; Πως είναι «καλά παιδιά»; Ο καθένας με τη δική του διαταραχή. Ευτυχώς. Σε αντίθεση με τη Gen Z, δεν είναι ιθαγενείς του ντιτζιταλισμού. Έχοντας την ίδια επαφή και οικειότητα με το πώς ο κόσμος έχει διασπαστεί σε φυσικό και online, οι Zillennials φαίνεται να έχουν μια σχέση μίσους και πάθους με το ίντερνετ.
«Ίσως φταίει το γεγονός ότι δεν είδα Lion King μεγαλώνοντας», απάντησα στον μικρό της παρέας, μετά από χάι φάιφ ταύτισης και την ατάκα του «ε, δεν είσαι Millennial». «Ε, έχεις δει Harry Potter, δεν έχεις γλιτώσει», μου απάντησε παροτρύνοντάς με να βρω το γενεαλογικό μου tribe.