Γιώργος Τσαγκόζης
Είχα την τιμή να μιλήσω με τον Επίτροπο Σωτηρίας, που τους χαλεπούς για το metal καιρούς που ζούμε, προσπαθεί να πάρει εμάς, τους παλαιούς λάτρεις της metal (είδατε πως παίζω με το ΤΟ και με το ΤΗΣ), από το τέλμα του να ακούμε τα ίδια και τα ίδια 20 και 30 χρόνια, με απώτερο σκοπό να μας οδηγήσει στο ΝΕΟ, εκεί που δε θα ακούμε πλέον, όταν λέμε σε τι λάιβ πήγαμε τις προαλλές την ατάκα, OK BOOMER. Όλα αυτά μέσα από το πρίσμα του χαβαλε και μίας υγειούς νοσταλγίας.
Ο Επίτροπος μας μίλησε για το αν είναι “Η ΜΕΤΑΛ Ή ΤΟ ΜΕΤΑΛ”, για το γιατί δεν πεθαίνει αυτή η μουσική στην Ελλάδα (όταν τα πάντα δείχνουν να πεθαίνουν) και ποιο θα είναι το μέλλον αυτής της ιδιαίτερα αγαπητής στη χώρα μας μουσικής.
– Καλές, μεταλλικές καλημέρες Επίτροπε μου, με αφορμή τον χαμούλη που έγινε με τα sold out των συναυλιών του Blind Guardian που έχουν να βγάλουν καλό άλμπουμ από τότε που πήγαινα λύκειο, (είμαι 42), θα ήθελα να μιλήσουμε για το μέταλ…
Άμα έπρεπε να κάνουν τόσα sold out οι Blind Guardian για να μιλήσουμε, τα λέμε ξανά σε 500 χρόνια ρε μλκ. Αυτοί οι Γερμανοί είναι γλυκούληδες και ο κόσμος τους αγαπάει σαν παιδιά της διπλανής πόρτας. Ακόμα και αν βγάζουν σκατούλικα album εσχάτως, δεν έχει απολύτως καμία σημασία, το ελληνικό κοινό τα αγαπάει και αυτά τα σκατά σαν να είναι δικά του.
-Ας ξεκινήσουμε με τα σοβαρά, το σωστό είναι Η μέταλ Ή, ΤΟ μέταλ;
Καλημέρα Γιώργο, χαίρομαι για την πρόσκληση σε επικοινωνία. Στα σοβαρά, σωστές εκφράσεις είναι προφανώς Το Μέταλ και Η Μέταλ Μουσική, όμως επειδή συμπονούμε τα alpha males αυτού του ντουνιά που θέλουν να παίζει και ένα αρσενικό στην φασούλα,έχουμε υιοθετήσει το Ο Χατζημεταλλάς, που είναι ανώτερο από τα άλλα δύο εννοείται.
– Γιατί το metal στην Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, και 40 χρόνια μετά την εμφάνιση του στη
χώρα μας παραμένει σχετικά ακμαίο και από άποψη κοινού και σαν μουσική σκηνή;
Τα πάντα στην χώρα μας καθυστερούν. Μπορεί να εκκινούνται από το ίδιο σημείο σε σχέση με άλλες χώρες αλλά διαρκούν πάντα περισσότερο. Έτσι ενώ στις υπόλοιπες χώρες το metal άκμασε στα 80s και λαβώθηκε στα 90s, ψιλοψόφησε στα 00s και του κάναμε τα 40 στα 10s,στην Ελλάδα ακόμα είμαστε σε μια κατάσταση τέλη 90s, έχουμε αφήσει το stoner και τους φασαίους πίσω μας και πάμε να ακούσουμε Rammstein, Slipknot και Limb Bizkit. Σε περίπου 20 χρόνια από τώρα, το εμπορικό metal θα είναι εντελώς νεκρό και εδώ στην χώρα μας, στο διαβεβαιώνω. Το καλό σε όλη αυτή την αλληλουχία είναι πως το underground είναι καυτό όσο ποτέ και είναι πολύ πιθανό η λούπα που κάνουν όλες οι μουσικές σκηνές,να ξεκινήσει από την χώρα μας και όχι π.χ από την Σουηδία. Not Bad αν με ρωτάς.
-Γιατί παρότι το μεταλ στην Ελλάδα peakαρε σε κοινό στα μέσα της δεκαετίας του 90,
πλέον υπάρχουν πολλές περισσότερες αξιόλογες μπάντες από τότε;
Στα ‘90s η χώρα ήταν ακόμα αρκετά αποκλεισμένη από την υπόλοιπη Ευρώπη σε υλικοτεχνικό επίπεδο, σε επίπεδο γνωριμιών και υπόλοιπων δυνατοτήτων. Δηλαδή και τοrock που ήταν μια δεκαετία παλιότερο ασούμε, δεν τράβαγε επίσης. Ελληνόφωνος στίχος, κακά αγγλικά, κιθάρες με τζιτζίκια, ανυπαρξία καλών στούντιο, μια τραγωδία κάτω από τον πράσινο ήλιο. Το ίντερνετ και η σταδιακή ενσωμάτωση τα άλλαξε όλα αυτά προφανώς και πλέον οι μπάντες έχουν την δυνατότητα να παίξουν μπάλα όπως και οι προνομιούχοι Βορειοευρωπαίοι / Αμερικάνοι και καλλιτεχνικά να λάβουν μια κάποια αναγνώριση. Για λεφτά, γελάμε βέβαια. Άπειρες μπάντες και όλες στα όρια της ερασιτεχνίας. Κακά τα ψέματα, Γιώργο, όλα αυτά τα ψώνια που παίζουν μουσική, δεν το κάνουν για να τους πει η μαμά τους “μπράβο παιδάκι μου”. Προφανώς και έχουν στόχους και θέλουν να μαζέψουν κοινό, να μετρήσουν τις δυνάμεις τους, να κάνουν τα όνειρα τους, να βγάλουν έστω το κόστος της ενασχόλησης τους. Ακόμα υστερούν ακόμα σε θέμα know how, promotion tactics και γενικά των λεπτομερειών της βιομηχανίας αλλά από μουσικούλα έχουν πολύδυνατή και μου τρώνε πολλές ώρες ακρόασης πλέον. Τα λατρεύω και μόνο τα καλύτερα έχω να πω για πολλά από αυτά.
– Στη συναυλία των Maiden πέρσι με μια γρήγορη ματιά καταλάβαινες ότι το κοινό ηλικιακά πλέον στην πλειοψηφία ήταν περίπου στα 35-45. Ανανεώνεται το κοινό; Και αν
όχι αυτο ντετερμινιστικά δείχνει προς το τέλος του είδους;
Γενικά ο πληθυσμός γερνάει. Ο κόσμος δεν κάνει σεξ πλέον, η υπογεννητικότητα χτυπάει κόκκινα και εμείς καθόμαστε και ακούμε Maiden στα 50 μας. Τι πιο θλιβερή εικόνα,πραγματικά; Για να μη μιλήσω για την τρύπα του Όζοντος. Έχω αναλύσει και παλιότερα πως το είδος των μονομεηντενάδων είναι προς εξαφάνιση. Όσους βλέπεις τώρα, αυτοί είναι. Να χαίρεσαι κάθε στιγμή μαζί τους σαν να είναι η τελευταία. Η περίπτωση τους δεν θα ξανα-υπάρξει στην ιστορία της μουσικής, άνθρωποι να ακούνε μόνο μια μπάντα. Το κοινό ανανεώνεται όσο βλέπει τις μπάντες αυτές ζωντανά. Το καταλαβαίνεις και εσύ πως οδεύουμε προς στο τέλος των δεινοσαύρων και των μαμούθ και καλό θα είναι να υπάρχει έτοιμη η επόμενη μέρα. Αυτό θεωρώ πως κάνουμε στην Επιτροπή. Δουλεύουμε κάθε μέρα για την Σωτηρία από την εποχή των παγετώνων.
– Τι είναι ακριβώς αυτό που κάνετε στην Επιτροπή;
Κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα και ίσως δεν τα κάνουμε και τέλεια αλλά αυτοί είμαστε δεν ενοχλούμε κανέναν, μπορεί και όχι. Αυτό που κάνουμε καθημερινά είναι να ψυχαγωγούμε τους εαυτούς μας και παρέα με αυτούς και κάποιες δεκάδες χιλιάδες κόσμου, με αφετηρία και τελικό σκοπό την Σωτηρία. Εάν μπερδεύτηκες, δεν φταις εσύ.Είναι έννοιες που αναλύονται καθημερινά και σε βάθος, πρέπει να εισχωρήσεις στις κοινότητες για να αποσαφηνίσεις τους όρους. Πάντως το σίγουρο είναι πως θα σου φάνε χρόνο όλα αυτά από το Netflix. Και σίγουρα στο τέλος θα ακούσεις περισσότερη μουσική από όσο άκουγες πριν. Νομίζω αυτά αρκούν σαν περιγραφή του τι κάνουμε.
– Πώς νιώθεις όταν βλέπεις πιτσιρικαρία 17-20 χρονών με μπλουζάκια μπαντών όπως Korn όταν σκέφτεσαι ότι ήταν αγέννητοι όταν η μπάντα ήταν στο πικ και εμείς οι μεγαλύτεροι ακόμα τη θεωρούμαι τωρινή μπάντα;
Καταρχήν απορώ που βρίσκεις 17χρονα με μπλούζες Κορν. Μάλλον δεν συχνάζουμε στα ίδια μέρη. Εγώ όπου πάω φοράνε μπλούζες Manilla Road. Τέλοσπαντων, το γεγονός πως ένας νεανίας έχει έρθει σε επαφή με μια μουσική προηγούμενης 25ετίας είναι κάτι απλό σαν διαδικασία, αφού υπάρχει το Spotify. Και ό,τι ακουμπά το hip hop σαν ήχος είναι πολύ πιο οικείο στην νεολαία από τις δισολίες και τα τάπα τούπα. Οπότε δεν θα μου έκανε απολύτως καμία εντύπωση. Εντύπωση μου κάνει πως οι μεγαλύτεροι στην Ελλάδα δεν ακολούθησαν ποτέ τις μόδες και έμειναν κλεισμένοι στο κουτάκι “blind guardian-iced earth- nevermore” για μια δεκαπενταετία και έχασαν την επαφή με το Nu metal. Αυτό θα έπρεπε να αναρωτηθείς βασικά. Τι μάγια σας έκαναν ρε μάγκες;
– Το ότι οι πειραματισμοί πλέον στη Metal σε σχέση με το παρελθόν, αρχικά με το crossover με το punk-rap και μετέπειτα με ηλεκτρονικές φόρμες π.χ Κovenant είναι πλέον σπάνιοι, ενώ π.χ το παλιο death και thrash μεταλ έχουν κάνει σοβαρή επιστροφή δείχνει ότι το μουσική αυτή πλέον έχει σχεδόν αποκλειστικό στόχο τη νοσταλγία;
Εδώ σε πιάνω αδιάβαστο τρελέ μου. Πλέον η φάση έχει ξεφύγει με τον πειραματισμό. Όλοι πειραματίζονται με τα πάντα και απλά τα αποτελέσματα δεν φτάνουν μέχρι την πόρτα σου. Απλά οι εταρείες που έχουν στα χέρια τους το mass promotion και τα σοβαρά slots των μεγάλων φεστιβάλ, προωθούν μπάντες που ο κόσμος μπορεί να συνδεθεί γρήγορα και εύκολα, τόσο νεαρός όσο και μεγαλύτερος σε ηλικία, άρα ποντάρουν χρήμα στην νοσταλγία. Όμως στο underground επίπεδο, οι ζημώσεις είναι τόσο μαζικές που δεν φαντάζεσαι καν τι παράγεται. Και αν δεν με πιστεύετε για όλα αυτά που σας λέω, μπορείτε να έρθετε στα λημέρια μου τα ψηφιακά, όπου κάνω private ξεναγήσεις καθημερινά.
– Οι σημερινοί εικοσάριδες βλέπουν το το μεταλ σαν κάτι ζωντανό ή σαν κάτι ρετρό όπως τα 8bit games και το stranger things;
Είναι σίγουρα nerd thing. Δηλαδή δεν παίζει να βρεις cool άτομα στο metal, όπως στα 80s και 90s, που για να τους απευθύνεις τον λόγο έπαιζες την ζωή σου κορώνα γράμματα (και καλά). Τώρα μιλάμε για video games, εξάσκηση στην κιθάρα, πολλά μπιμπίκια, συνδρομές σε porn sites, δύσκολες οικογένειες, outsiders και άπειρη ανάλυση. Οι απέξω που θέλουν να μπουν μέσα το βλέπουν σαν μια διέξοδο από την trap/hip hop κανονικότητα. Οι απέξω που δεν θέλουν να μπουν μέσα, το βλέπουν σαν ένα απίστευτο cringefest που δεν αντιλαμβάνονται την αισθητική, την “βία” και το too much information της μουσικής. Όσοι είναι μέσα δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Χαίρονται μόνοι τους.
-“Πατρίδα μας” είναι το πρώτο metal live της αγαπημένης μας μπάντας;
Εάν η αγαπημένη μας μπάντα είναι μεταλ, σίγουρα είναι πατρίδα πολυαγαπημένη. Αν και να σου πω την αλήθεια, το πρώτο metal live που θα πάει κάποιος είναι κάπως σαν την πρώτη φορά στο σεξ. Δεν ξέρει τι θα κάνει, υπάρχει αδεξιότητα, δεν καταλαβαίνει αν αυτό που έκανε (είδε) είναι όντως καλό, σίγουρα θα θεωρήσει πως θα πάει και (σε) με καλύτερα. Αλλά θα θυμάται για πάντα το που και το τί, αυτό είναι σίγουρο. Ας μην κρίνει από την πρώτη φορά, περνάς καλά στις συναυλίες αρκεί να ξέρεις τι και πως θα το δεις.
– Δίδαξε μας 5 νέες ελληνικές μέταλ μπάντες που πρέπει να ψάξει κάποιος.
Δεν μου αρέσει η λέξη «δίδαξε» γιατί με κάνει να φαίνομαι σαν ένας ακόμα μλκας μεταλλοπατέρας που κατηγορηματικά δεν είμαι, γιατί βασικά εγώ ακούω τζαζ. Πέρα από την πλάκα, μέσα στην κοινότητα του ΚΨΜ και της ΕΣΣΟ ανακαλύπτω καθημερινά άπειρους και καλούς δίσκους, που κοινοποιούν άλλοι χρήστες. Όσοι μ’ αρέσουν, τους ματαξανακοινοποιώ και εγώ, πασάροντας την πληροφορία σε ένα πιο μεγάλο κοινό, με το disclaimer «είναι η γνωμούλα μου». Όσο επικοινωνούμε μεταξύ μας, οι καλοί δίσκοι βγαίνουν στην επιφάνεια. Αυτό είναι το σίγουρο.
– ΟΚ Επίτροπε. Πρότεινε μας 5 μπάντες, τότε.
Θα ήθελα όποιος διαβάζει τις γραμμές αυτές, να τσεκάρει τους Sacred Outcry https://sacredoutcry.bandcamp.com/album/towers-of-gold , οι οποίοι παίζουν power metal και φέτος έχουν σαρώσει με τον νέο τους δίσκο. Αποθεωτικές κριτικές από ολόκληρο τον κόσμο. Ας τσεκάρει ό,τι ηχογραφεί ο Ayloss https://spectrallore.bandcamp.com/ με τους Spectral Lore, τους Auriferous Flame και τους Mystras στο ατμοσφαιρικό black metal πεδίο. Για το death/black metal, έχω να σας προτείνω τους Kvadrat https://kvdrt.bandcamp.com/album/– που έχουν κυκλοφορήσει μόνο ένα EP αλλά είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα εκεί έξω. Ψήνουν νέο δίσκο σύντομα, οπότε αγωνιούμε να δούμε πόσο μακριά το έχουν πάει. Στο thrash metal, επιλέγω τους Amken https://amken.bandcamp.com/album/passive-aggression οι οποίοι βρίσκονται και αυτοί σε ανοδική πορεία, κάνουν περιοδείες, ο δίσκος τους βγήκε από μεγάλη εταιρεία και γενικά τους βλέπω με αισιοδοξία. Θα κλείσω τις προτάσεις μου, με τους Khirki https://khirkirocks.bandcamp.com/album/– , που έχουν μόνο έναν δίσκο, βγάζουν φέτος τον δεύτερο και παίζουν κάτι ανάμεσα σε heavy metal και prog/folk με στονεράδικες γκρούβες και πολλές γαμάτες κιθάρες. Ελπίζω να διασκεδάσετε με όλα αυτά…
Όλες οι φωτό αποσπάστηκαν με καυτά, μεταλλικά ριφς από την σελίδα του Επίτροπου εδώ