Ο Κ. Κουτσολιώτας γύρισε μία horror κωμωδία που συνδυάζει Lovecraft με Βαμβακάρη

Ο σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Κουτσολιώτας γύρισε το ¨Μινόρε” μία horror κωμωδία που συνδυάζει το ρεμπέτικο με τη μυθολογία του Lovecraft και την κλάψα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου με τον Stephen King και μας μιλάει για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένας δημιουργός στην Ελλάδα, την εμπειρία του εξωτερικού και πως το φιλμ του έκανε τους βραζιλιάνους να χορεύουν συρτάκι.

– Κάνε μας ένα μικρό βιογραφικό και πες μας και τι σε ώθησε να ασχοληθείς επαγγελματικά με τον κινηματογράφο και τα εφέ, πόσο δύσκολο ήταν να ακολουθήσεις αυτό τον δρόμο στην Ελλάδα που από άποψη σχολών σε αυτά τα θέματα είμαστε ακόμα αρκετά πίσω σε σχέση με τις χώρες που επενδύουν τεράστια ποσά στον κινηματογράφο.

Καλησπέρα Γιώργο και πρώτα από όλα σας ευχαριστώ παρά πολύ για τη συνέντευξη.
Κοιτάξτε το σινεμά και οι βιντεοκασέτες ήταν εκεί που ξέφευγα από την πραγματικότητα. Ήταν και είναι ένας κόσμος μαγικός!

Δυστυχώς, εκείνη την εποχή ήταν πιο εύκολα να γίνεις αστροναύτης παρά να ασχοληθείς με τον κινηματογράφο η και τις τέχνες γενικότερα. «Θα πεθάνεις στην ψάθα προσπαθώντας να βγάλεις κανένα φράγκο σκιτσάροντας τους τουρίστες στον δρόμο ενώ όλοι οι φίλοι σου θα είναι δικηγόροι» όπως έλεγε και η μάνα μου! Το καλό ήταν ότι τότε στην Αγγλία δεν πλήρωνες για σπουδές όποτε το σχέδιο ήταν να κάνω οικονομικά και να γυρίσω για να συνεχίσω το εμπορικό κατάστημα που διατηρούσαν οι γονείς μου στη Λάρισα.

Με το που έφτασα Γλασκόβη, έκανα ότι δουλειά μπορούσα να βρω για να είμαι ανεξάρτητος βιοποριστικά, άλλαξα το πτυχίο από οικονομικά σε ψυχολογία και αφού τελείωσα δοκίμασα το όνειρο, σπουδές στην καλών τεχνών της Γλασκόβης! Προς μεγάλη μου έκπληξη τους άρεσαν τα σκετσάκια μου, μπήκα στη σχολή και μετά όλα πήραν το δρόμο τους. Την animated μικρού μήκους της πτυχιακής μου η σχολή την πρότεινε για Bafta, και αυτό άνοιξε πόρτες .Στη σχολή γνώρισα την Ελίζαμπεθ και από τότε δεν έχουμε σταματήσει να δουλεύουμε στο χώρο. 20 και βάλε χρόνια μετά έχουμε στο βιογραφικό δουλειά σε πάνω από 60 ταινίες, 30 ντοκιμαντέρ, 100 και πάνω διαφημιστικά . Παράλληλα με τα εφέ κάνουμε και τις δικές μας προσωπικές δουλειές κυρίως στο χώρο του φανταστικού.

-Αυτή είναι η πρώτη σου απόπειρά; ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες και ποια πράγματα σου φάνηκαν πιο εύκολα από ;o,τι τα περίμενες;

Ευτυχώς, δεν ήταν! Την ξεκινήσαμε με το που τελειώσαμε ένα μεγάλου προϋπολογισμού ντοκιμαντέρ στη Μάλτα για το Discovery και το Γερμανικό Arte και έχοντας κάνει είδη τρεις ταινίες, το Book of Birdie και to Fear of looking up στην Αμερική και τον Χειμώνα την πρώτη μας στην Ελλάδα. Μέσο της παραγωγού μας, της Λιλέτ Μπόταση της Inkas films καταφέραμε να βρούμε μια μικρή υποστήριξη από το κέντρο κινηματογράφου, την ΕΡΤ και τον ΕΚΟΜΕ για να κάνουνε τα γυρίσματα. Ο προϋπολογισμός φυσικά ήταν πολύ μικρός αλλά υπήρχε παρά πολύ κέφι, και όλοι κάναμε το αδύνατον δυνατόν για να γίνει αυτό το πρότζεκτ! Τα παιδιά και ειδικά οι ηθοποιοί μας τα έδωσαν πραγματικά όλα και αυτό φαίνεται στην ταινία!

-Πόσο συνεισφέρει πλέον τεχνολογία πλέον βοηθάει τον ανεξάρτητο δημιουργό, ειδικά σε φιλμ του genre τους φάντασι που επέλεξες που η χρήση των εφέ θεωρείται δεδομένη;

Σίγουρα εξαρτάται για μένα το είδους ταινίας που πας να κανείς. Αν θες να κανείς μια ταινία του Del Toro, η θες το πρότζεκτ σου να μοιάζει με το Dune χρειάζεσαι σίγουρα να συνεργαστείς με μεγάλες ομάδες από τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους στον κόσμο και τεράστιους προϋπολογισμούς. Ευτυχώς, πρότζεκτς σαν το δικό μας πιστεύω ότι δε χρειάζεται να έχουν τα εφέ του Dune για να περάσουν αυτό που θέλουν να πουν και ελπίζω από το τρέιλερ και μόνο ο κόσμος να καταλάβει για το τι πάμε να κάνουμε!

-Αν δεν κάνω λάθος η προηγούμενη σου ταινία το “The winter” αντλεί την έμπνευση του από τη μυθολογία Cthulu του lovecraft, πόσο εύκολο ήταν να γράψεις το σενάριο πάνω σε μια τόσο πολύπλοκη νεομυθολογία;

Ο χειμώνας ήταν σίγουρα το μεγάλο μας σχολείο. Η χειρότερη και καλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Για μένα είναι σχεδόν αδύνατο να κανείς κάτι που να πλησιάζει στον τρόπο που ο Lovecraft γράφει. Λατρεύω τις λέξεις που χρησιμοποιεί και το ότι σχεδόν ποτέ δε βλέπεις ξεκάθαρα τα τέρατα, ότι ο τρόμος είναι το άγνωστο… ο κάθε αναγνώστης είναι ελεύθερος να τον πλάσει όπως αυτός θέλει!
Ο χειμώνας ήταν μια πολύ μα παρά πολύ προσωπική ταινία. Ίσως, περισσότερο από ότι θα έπρεπε. Διάβαζα εκείνη την εποχή περισσότερο Poe και Dunsany.. από Lovecraft είχε περισσότερο στοιχεία από Celephais παρά Call of Cthulhu!

-Μίήσε μας για την τελευταία σου ταινία το “Μινόρε” που συνδυάζει ρεμπέτικο με τον Lovecraft τι κριτικές έχεις δεχτεί και ποιο είναι το μέλλον της (φεστιβαλικα κλπ)

Το Μινόρε είναι η ταινία που πάντα ήθελα να κάνω! Είναι μια Β movie που συνδυάζει Λοβκραφτ με ρεμπέτικο, Stephen King με Ελληνικό μελό! Ξεκινάει νορμάλ και από τη μέση και μετά γίνεται το έλα να δεις!
Η ταινιούλα μας μέχρι στιγμής ταξίδεψε από τον Ασπρόπυργο που έγιναν τα γυρίσματα στην Βραζιλία, Μεξικό, Αγγλία, Σκωτία, Καναδά, Πουερτο Ρίκο, Αμερική, Βέλγιο και πίσω σε δυο μέρες Θεσσαλονίκη! Στη Βραζιλία στο τέλος την προβολής ο κόσμος έβγαλε πουκάμισα, μπλούζες κι ότι άλλο φορούσε και άρχιζε να χορεύει ζεϊμπέκικο μέσα στο σινεμά! Οι κριτικές που πήραμε στο Λονδίνο στο FrightFest μας άνοιξαν παρά πολλές πόρτες. Ευτυχώς, οι Περισσότεροι κριτικοί κατάλαβαν ότι πάμε να κάνουνε κάτι λίγο διαφορετικό. Μόλις κλείσαμε distribution για Αμερική και η εταιρία Raven Banner χειρίζεται τις παγκόσμιες sales.

Τα επόμενα καλλιτεχνικά σου πλάνα

Αυτήν τη στιγμή είμαι μόνιμος κάτοικος Καναδά και δουλεύω στο Τορόντο ως vfx compositing supervisor. Έχουμε δυο μεγάλα πρότζεκτ που θα μας παν μέχρι το τέλος του 24 ενώ η Ελίζαμπεθ ετοιμάζει την επόμενη ταινία της. Σκηνοθετικά το πάμε εναλλάξ όποτε είναι η σειρά της!

-Πρότεινε μας 3 αγαπημένες ταινίες από το horror genre

Τhe exorcist, The changeling (George C Scott one), What we do in the shadows!
Χίλια ευχαριστώ για τη συνέντευξη!