Δημήτρης Καβατζικλής
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι —ή «Χανκ» για τους φίλους του— εργάστηκε για λίγο περισσότερο από μια δεκαετία στα Ταχυδρομεία των Ηνωμένων Πολιτειών, ξεκινώντας από τις αρχές της δεκαετίας του ’50 ως μεταφορέας και αργότερα για πάνω από μια δεκαετία ως υπάλληλος αρχειοθέτησης. Βρήκε τις συνθήκες εργασίας να συνθλίβουν την ψυχή του λόγω της επαναλαμβανόμενης και άσκοπης εργασίας. Στην πραγματικότητα, δεν χρειάζεται καν να δώσουμε μια περιγραφή – ο Μπουκόφσκι το έχει κάνει θαυμάσια από μόνος του, τόσο στη μυθοπλασία του όσο και στην παρακάτω επιστολή που ανακάλυψε το Letters of Note, λέει το openculture.
Αφού διαβάσετε την επιστολή του παρακάτω, μπορεί να νιώσετε περισσότερη συμπάθεια, αν δεν έχετε ήδη, για τις επιλογές ζωής του Μπουκόφσκι. Ή ακόμα και να επαναξιολογείτε τις δικές σας. Γράφει:
«8–12-86
Γεια σου Τζον:
Ευχαριστώ για την επιστολή. Δεν νομίζω ότι βλάπτει, μερικές φορές, να θυμάσαι από πού έρχεσαι. Ξέρεις τα μέρη από όπου ήρθα. Ακόμη και οι άνθρωποι που προσπαθούν να γράψουν για αυτό ή να κάνουν ταινίες για αυτό, δεν το καταλαβαίνουν σωστά. Το αποκαλούν “9 με 5”. Δεν είναι ποτέ 9 με 5, δεν υπάρχει δωρεάν μεσημεριανό διάλειμμα σε αυτά τα μέρη, στην πραγματικότητα, σε πολλά από αυτά για να κρατήσεις τη δουλειά σου δεν σταματάς καν για μεσημεριανό γεύμα. Έπειτα, υπάρχουν ΥΠΕΡΩΡΙΕΣ και τα βιβλία δεν φαίνεται να γράφουν ποτέ σωστά τις υπερωρίες και αν παραπονεθείς για αυτό, υπάρχει άλλο κορόιδο να πάρει τη θέση σου.
Ξέρεις το παλιό μου ρητό, «Η δουλεία δεν καταργήθηκε ποτέ, επεκτάθηκε μόνο για να συμπεριλάβει όλα τα χρώματα».
Αυτό που πονάει περισσότερο είναι η σταθερά φθίνουσα ανθρωπιά όσων αγωνίζονται για να κρατήσουν δουλειές που δεν θέλουν αλλά φοβούνται την εναλλακτική λύση. Οι άνθρωποι απλά αδειάζουν. Είναι σώματα με φοβισμένα και υπάκουα μυαλά. Το χρώμα φεύγει από το μάτι. Η φωνή γίνεται άσχημη. Και το σώμα. Τα μαλλιά. Τα νύχια. Τα παπούτσια. Όλα.
Ως νέος δεν μπορούσα να πιστέψω ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να σπαταλήσουν τη ζωή τους σε αυτές τις συνθήκες. Ως γέρος, ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω. Για ποιο λόγο το κάνουν; Σεξ; ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ; Ένα αυτοκίνητο με μηνιαίες δόσεις; Ή παιδιά; Παιδιά που απλώς πρόκειται να κάνουν τα ίδια πράγματα που έκαναν αυτοί;
Όταν ήμουν ακόμη νέος και πήγαινα από δουλειά σε δουλειά, ήμουν αρκετά ανόητος ώστε μερικές φορές να μιλώ στους συναδέλφους μου: «Γεια, το αφεντικό μπορεί να μπει εδώ ανά πάσα στιγμή και να μας απολύσει όλους. Έτσι είναι Don, δεν το καταλαβαίνεις;»
Απλώς με κοιτούσαν. Έλεγα κάτι που δεν ήθελαν να βάλουν στο μυαλό τους.
Τώρα στη βιομηχανία, υπάρχουν τεράστιες απολύσεις (χαλυβουργεία νεκρά, τεχνικές αλλαγές σε άλλους παράγοντες του χώρου εργασίας). Απολύονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες και τα πρόσωπά τους είναι έκπληκτα:
«Δούλεψα 35 χρόνια…»
«Δεν είναι σωστό…»
«Δεν ξέρω τι να κάνω…»
Ποτέ δεν πληρώνουν αρκετά τους σκλάβους για να μπορέσουν να ελευθερωθούν, τους πληρώνουν αρκετά για να παραμείνουν ζωντανοί και να επιστρέψουν στη δουλειά. Μπορούσα να τα δω όλα αυτά. Γιατί δεν μπορούσαν αυτοί; Σκέφτηκα ότι τα παγκάκι ήταν εξίσου καλό. Γιατί να μην πάω εκεί κατευθείαν; Γιατί να περιμένω;
Έγραψα με αηδία εναντίον όλων, ήταν ανακούφιση να βγάλω τα σκατά από το σύστημά μου. Και τώρα που είμαι εδώ, ένας λεγόμενος επαγγελματίας συγγραφέας, αφού σπατάλησα τα πρώτα 50 χρόνια, ανακάλυψα ότι υπάρχουν και άλλες αηδίες πέρα από το σύστημα.
Θυμάμαι μια φορά, δούλευα ως συσκευαστής σε εκείνη την εταιρεία φωτιστικών, όταν ένας από τους εργάτες είπε ξαφνικά: «Δεν θα είμαι ποτέ ελεύθερος!»
Ένα από τα αφεντικά περνούσε από δίπλα (το όνομά του ήταν Morrie) και γέλασε, απολαμβάνοντας το γεγονός ότι αυτός ο τύπος ήταν παγιδευμένος για μια ζωή.
Έτσι, η τύχη που είχα τελικά να φύγω από εκείνα τα μέρη, όσο καιρό κι αν χρειάστηκε, μου έδωσε ένα είδος χαράς. Τώρα γράφω από ένα παλιό μυαλό και ένα παλιό σώμα, πολύ πέρα από την εποχή που οι περισσότεροι άντρες θα σκεφτόντουσαν ποτέ να συνεχίσουν κάτι τέτοιο, αλλά καθώς ξεκίνησα τόσο αργά, οφείλω στον εαυτό μου να συνεχίσω, και όταν οι λέξεις αρχίζουν να παραπαίουν και πρέπει να με βοηθήσουν να ανέβω τις σκάλες και δεν μπορώ πια να ξεχωρίσω ένα μπλε πουλί από έναν συνδετήρα, ακόμα νιώθω ότι κάτι μέσα μου θα θυμάται (όσο μακριά κι αν έχω πάει) πώς ξεπέρασα τη δολοφονία και το χάος και βρέθηκα τουλάχιστον σε έναν γενναιόδωρο τρόπο να πεθάνεις.
Το να μην έχει σπαταλήσει κανείς εντελώς τη ζωή του φαίνεται να είναι ένα άξιο επίτευγμα, έστω και μόνο για μένα.
το αγόρι σου,
Hank»
Καλά τα λέει ο υπέροχος συγγραφέας που έγραψε καταπληκτικά βιβλία. Αγαπημένο μου το ”τοστ ζαμπόν” και ”γυναίκες”. Σας προτείνω να δείτε την ταινία ”Factotum” του 2005, προσαρμοσμένη από το βιβλίο του με τον Ματ Ντίλον στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Γράφετε να επαναξιολογήσουμε τις δικές μας επιλογές ζωής αν διαβάσουμε την επιστολή του. Λίγοι σε αυτό τον κόσμο έχουν πραγματικά ελεύθερη σκέψη. Κι όσοι έχουν τέτοια σκέψη λοιδορούνται δυστυχώς. Το παν είναι να συνεχίζεις χωρίς να σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Σχετικά με το θέμα του άρθρου φυσικά και αν αναλώνεσαι σε ηλίθιες δουλειές που σου τρώνε το χρόνο δεν μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »