Δημήτρης Καβατζικλής
Το 590 μ.Χ., ο Πάπας Γρηγόριος Α’ παρουσίασε μια λίστα με τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα: λαγνεία, λαιμαργία, απληστία, οκνηρία, οργή, φθόνο και υπερηφάνεια – ως έναν τρόπο να κρατήσει το ποίμνιο μακριά από τους ακανθώδεις δρόμους της αμαρτίας. Στις μέρες μας, όμως, η λίστα του Πάπα Γρηγορίου μοιάζει περισσότερο με περιγραφή του τηλεοπτικού προγράμματος παρά με οδηγό ηθικής συμπεριφοράς, γράφει το openculture.
Μια από τις πιο φωτεινές μορφές του 20ού αιώνα, ο Mahatma Gandhi, δημοσίευσε στις 22 Οκτωβρίου 1925 στην εβδομαδιαία εφημερίδα του, Young India, μια λίστα με τίτλο Τα Επτά Κοινωνικά Αμαρτήματα. Αυτά ήταν:
-Πολιτική χωρίς αρχές
-Πλούτος χωρίς εργασία
-Ηδονή χωρίς συνείδηση
-Γνώση χωρίς ήθος
-Εμπόριο χωρίς ηθική
-Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά
-Λατρεία χωρίς θυσία
Η λίστα προέκυψε από μια αλληλογραφία που είχε με κάποιον που αναφέρεται απλώς ως «δίκαιος φίλος». Τη δημοσίευσε χωρίς κανένα σχόλιο, εκτός από την ακόλουθη φράση: «Φυσικά, ο φίλος δεν θέλει οι αναγνώστες να γνωρίζουν αυτά τα πράγματα μόνο μέσω του νου, αλλά να τα γνωρίζουν μέσω της καρδιάς, ώστε να τα αποφεύγουν».
Σε αντίθεση με τη λίστα της Καθολικής Εκκλησίας, η λίστα του επικεντρώνεται στη συμπεριφορά του ατόμου μέσα στην κοινωνία. Ο Gandhi κήρυττε τη μη-βία και την αλληλεξάρτηση, και κάθε μία από αυτές τις αμαρτίες αποτελεί ένα παράδειγμα του εγωισμού που υπερισχύει του κοινού καλού.
Το 1947, ο έδωσε στον πέμπτο εγγονό του, Arun Gandhi, ένα χαρτί με αυτήν ακριβώς τη λίστα, λέγοντάς του ότι περιείχε «τα επτά σφάλματα που διαπράττει η ανθρώπινη κοινωνία και που προκαλούν όλη τη βία». Την επόμενη μέρα, ο Arun επέστρεψε στο σπίτι του στη Νότια Αφρική. Τρεις μήνες αργότερα, ο Gandhi δολοφονήθηκε από έναν Ινδό εξτρεμιστή.
