Το να αφιερώσεις μόνο μία ημέρα στο Λούβρο είναι ένα κλασικό λάθος για όσους επισκέπτονται το Παρίσι για πρώτη φορά. Ο χώρος είναι πολύ μεγάλος για να τον κατανοήσει κανείς σε μία μόνο επίσκεψη, καθώς χρειάστηκαν οκτώ αιώνες για να πάρεις τη σημερινή του μορφή, αναφέρει το openculture.

Η ιστορία του ξεκινά στις αρχές του 13ου αιώνα ως αμυντικό φρούριο. Ενάμιση αιώνα αργότερα μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία. Απέκτησε την πρώτη του σύγχρονη πτέρυγα το 1559, υπό τον βασιλιά Ερρίκο Β’, ενώ αργότερα η χήρα του, Αικατερίνη των Μεδίκων, ανέθεσε την κατασκευή του παλατιού και των κήπων του Κεραμεικού, τα οποία ο Ερρίκος Δ’ συνέδεσε με το Λούβρο μέσω της Grande Galerie το 1610.

Στη δεκαετία του 1710, ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’ ολοκλήρωσε την Cour Carrée, την κύρια αυλή του Λούβρου, πριν μεταφέρει την επίσημη κατοικία του στις Βερσαλλίες. Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης η Εθνοσυνέλευση το ανακήρυξε μουσείο.

Το σχέδιο της ενοποίησής του σε ένα αρχιτεκτονικό σύνολο συνεχίστηκε υπό τον Ναπολέοντα Α’ και τον Ναπολέοντα Γ’, ο οποίος τελικά το ολοκλήρωσε και ταυτόχρονα διπλασίασε το μέγεθός του. Το παλάτι του Κεραμεικού πυρπολήθηκε κατά τη διάρκεια των ταραχών της Παρισινής Κομμούνας, αλλά το υπόλοιπο κτίριο επέζησε. Από τότε, η πιο αξιοσημείωτη αλλαγή του υπήρξε η προσθήκη της γυάλινης πυραμίδας του αρχιτέκτονα I. M. Pei το 1989.

Η πυραμίδα μπορεί να προκαλεί ακόμα αντιπαραθέσεις, αλλά δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι τουλάχιστον βελτίωσε την εικόνα της Cour Carrée, η οποία για χρόνια λειτουργούσε ως χώρος στάθμευσης. Σε κάθε περίπτωση, αποτελεί μόνο ένα από τα αμέτρητα χαρακτηριστικά που καθιστούν το Λούβρο ένα αρχιτεκτονικό θησαυρό της γαλλικής πρωτεύουσας, εξίσου συναρπαστικό με τη συλλογή έργων τέχνης που περιέχει.