Δημήτρης Καβατζικλής
Η κλασική πλέον σουρεαλιστική κωμωδία «Monty Python and the Holy Grail» (Οι Ιππότες της Ελεεινής Τραπέζης) δεν ήταν υπερπαραγωγή και αυτό το γνώριζαν καλύτερα απ’ όλους οι ίδιοι οι Monty Python. Η ανάγκη γέννησε την επινοητικότητα, και οι οικονομικοί περιορισμοί της παραγωγής έγιναν τελικά μια από τις κύριες πηγές χιούμορ της ταινίας: από τις καρύδες που αντικατέστησαν τα πέταλα των αλόγων, μέχρι το απότομο τέλος της πλοκής λόγω «διακοπής των γυρισμάτων», αναφέρει το openculture.
Όπως εξηγεί και το βίντεο του Canned History, ακόμη και η συγκέντρωση του σχετικά μικρού ποσού δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Αφού απορρίφθηκαν από τα στούντιο, οι Python στράφηκαν στους μοναδικούς πιθανούς χρηματοδότες που διέθεταν αρκετά χρήματα για ένα τέτοιο εγχείρημα: τους ροκ σταρ.
Βρισκόμαστε στα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν τα ροκ συγκροτήματα με μερικούς επιτυχημένους δίσκους είχαν περισσότερα χρήματα απ’ όσα μπορούσαν να ξοδέψουν. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, στους Pink Floyd, μετά την κυκλοφορία του The Dark Side of the Moon το 1973.
Από την πλευρά τους, οι Monty Python είχαν ήδη ολοκληρώσει τρεις σεζόν της τηλεοπτικής τους σειράς Monty Python’s Flying Circus στο BBC και είχαν κυκλοφορήσει προϊόντα όπως βιβλία και δίσκους βινυλίου. Οι τελευταίοι τους άνοιξαν πόρτες στη μουσική βιομηχανία, δίνοντάς τους την ευκαιρία να προσεγγίσουν όχι μόνο τους Pink Floyd, αλλά και τους Led Zeppelin, τον Ian Anderson των Jethro Tull, καθώς και δισκογραφικές εταιρείες όπως η Island, η Charisma και η Chrysalis. Όπως ανέφερε αργότερα στο Twitter ο Eric Idle, οι Zeppelin έδωσαν 31.500 λίρες Αγγλίας, η εταιρεία των Pink Floyd 21.000 λίρες, και ο Ian Anderson των Jethro Tull 6.300, ποσά που αντιστοιχούν συνολικά σε περίπου 800.000 ευρώ σήμερα.
Συνολικά, ο προϋπολογισμός της ταινίας έφτασε τις 282.035 λίρες. Όπως και οι ίδιοι οι Python δεν ήταν «συμβατικοί» κινηματογραφιστές, έτσι και οι ροκ σταρ που επένδυσαν δεν πήγαν ποτέ στα γυρίσματα, ούτε παρενέβησαν στο σενάριο. Ήταν απλώς ευχαριστημένοι που μπορούσαν να στηρίξουν ένα εγχείρημα των Monty Python — και ίσως ακόμη περισσότερο με την ελκυστική φοροαπαλλαγή που προσφερόταν για παραγωγές στο Ηνωμένο Βασίλειο. Φυσικά, όλοι τελικά πήραν πίσω τα χρήματά τους πολλαπλάσια, αλλά και ένα μερίδιο από το θεατρικό μιούζικαλ Spamalot. Η άμεση και τεράστια επιτυχία της ταινίας σίγουρα δεν πέρασε απαρατήρητη από τον George Harrison όταν ο Idle του τηλεφώνησε λίγα χρόνια αργότερα ζητώντας χρηματοδότηση για το Life of Brian.
