Μικροπράγματα
Στην Ιαπωνία, κάποιες επιχειρήσεις, δεν απολύουν τους ηλικιωμένους εργαζόμενους, όταν παύουν να έχουν αντικείμενο εργασίας και υπάρχει λόγος. Ο όρος madogiwa-zoku, που κυριολεκτικά σημαίνει «φυλή του παραθύρου», χρησιμοποιείται στην Ιαπωνία για να περιγράψει εργαζόμενους που έχουν ουσιαστικά περιθωριοποιηθεί μέσα σε μια εταιρεία. Πρόκειται για υπαλλήλους που, αντί να απολυθούν ευθέως –κάτι που στην Ιαπωνία είναι κοινωνικά και νομικά δύσκολο– τοποθετούνται σε θέσεις χωρίς πραγματικές αρμοδιότητες, συχνά σε γραφεία κοντά στα παράθυρα, ώστε να μην εμποδίζουν τη λειτουργία των πιο ενεργών τμημάτων. Έτσι, μένουν «παρκαρισμένοι» στο περιθώριο της εταιρικής ζωής.
Το φαινόμενο εμφανίστηκε έντονα από τη δεκαετία του 1980, όταν η οικονομική άνθηση της Ιαπωνίας συνοδεύτηκε από δομές εργασίας που προωθούσαν τη δια βίου απασχόληση. Οι επιχειρήσεις, αντί να απολύουν όσους δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να προσαρμοστούν, τους μετέτρεπαν σε madogiwa-zoku. Για κάποιους, αυτό σήμαινε μια ήσυχη, σχεδόν πρόωρη συνταξιοδότηση με μισθό· για άλλους, ήταν μια μορφή επαγγελματικής «εξορίας» που οδηγούσε σε ψυχολογική πίεση και απώλεια αξιοπρέπειας.
Σήμερα, παρότι οι ιαπωνικές εταιρείες έχουν αρχίσει να υιοθετούν πιο ευέλικτες μορφές απασχόλησης και περιορισμένες απολύσεις, ο όρος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται μεταφορικά. Συμβολίζει την αθέατη πλευρά της ιαπωνικής εργασιακής κουλτούρας: τη δυσκολία διαχείρισης όσων δε χωρούν στο κυρίαρχο μοντέλο, αλλά και την εμμονή στη διατήρηση μιας επιφανειακής αρμονίας μέσα στον επαγγελματικό χώρο.
