Άρης Δημοκίδης
Όταν επέλεξα να σκηνοθετήσω αυτό το έργο με εξίταρε η σκέψη ότι ο τίτλος 5 Lesbians Eating a Quiche θα έπαιζε σε δελτία τύπου, banners, αφίσες κλπ στην Κύπρο, όπου η λέξη «λεσβία» έχει έντονα αρνητικό πρόσημο.
Η Εβίτα Ιωάννου (γεν. 1988, Λεμεσός, Κύπρος) αποφοίτησε από το Goldsmiths University of London με μεταπτυχιακό στην Παραγωγή και Σκηνοθεσία Θεάτρου και Μιούζικαλ. Ολοκλήρωσε επίσης σπουδές στα Media Arts στο Royal Holloway, University of London. Το 2020 σκηνοθέτησε το θεατρικό έργο The Nether της Jennifer Haley σε πρώτη ελληνική μετάφραση (Παραγωγές Παραπλεύρως), και το 2018 το έργο Κραυγή του Tennessee Williams (Θέατρο Αντίλογος). Το 2017 σκηνοθέτησε το Dark Vanilla Jungle του Philip Ridley σε δική της διασκευή και μετάφραση.
Τώρα (12-20 Μάϊου) θα παρουσιάσει στην Αθήνα το “5 Lesbians Eating a Quiche” των Andrew Hobgood και Evan Linder που παίχτηκε για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα σε σκηνοθεσία της στο πλαίσιο του προγράμματος theYard.Residency.21 του Κέντρου Παραστατικών Τεχνών ΜΙΤΟΣ. (Η παράσταση έκανε πρεμιέρα τον Δεκέμβριο του 2021, πραγματοποιώντας ένα κύκλο 24 sold out παραστάσεων σε Λεμεσό και Λευκωσία.)
Το έργο διαδραματίζεται το 1956 στην ετήσια συνέλευση του Σωματείου Susan B. Anthony της Αδελφότητας της Gertrude Stein, που συγκεντρώνεται στο υπόγειο μιας εκκλησίας για τη διεξαγωγή ενός διαγωνισμού quiche. Οι γυναίκες αυτές λατρεύουν την quiche. Αγαπούν την quiche περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άτομο στην ιστορία του κόσμου που αγάπησε ποτέ την quiche. «Όχι άντρες, όχι κρέας, μόνο καλή συμπεριφορά», είναι το σύνθημά τους. Όταν όμως μια πυρηνική έκρηξη φέρνει την καταστροφή στον έξω κόσμο, ο πολυαναμενόμενος διαγωνισμός διακόπτεται, και οι ηρωίδες αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωπες με τα μυστικά και τη σεξουαλική τους ταυτότητα.
Μου λέει η ίδια:
Όταν επέλεξα να σκηνοθετήσω αυτό το έργο με εξίταρε η σκέψη ότι ο τίτλος 5 Lesbians Eating a Quiche θα έπαιζε σε δελτία τύπου, banners, αφίσες κλπ στην Κύπρο, όπου η λέξη «λεσβία» έχει έντονα αρνητικό πρόσημο.
Κατά την διάρκεια της παράστασης η λέξη ακούγεται τόσες πολλές φορές, με μια τόσο κωμική, ή μάλλον παραλογιστική διάθεση, που χάνει την βαρύτητά της. Άλλωστε, το είδος του έργου ήταν ένας βασικός λόγος που το επέλεξα. Σπάνια βλέπουμε θέατρο, σειρές, ταινίες, κλπ με LGBTQI+ –και συγκεκριμένα λεσβιακή– θεματολογία που να είναι κωμωδίες. Για παράδειγμα, το ένα τρίτο όλων των αμερικανικών τηλεοπτικών εκπομπών με queer γυναικεία αναπαράσταση καταλήγουν σε δραματικό τέλος. (Dead Lesbian Syndrome)
Ως queer άτομα είναι σημαντικό να λέμε κι άλλες ιστορίες, να φανταζόμαστε ένα μέλλον που να ξεπερνά το αρνητικό παρόν. Στο 5 Lesbians, όταν κάνουν come out οι ηρωίδες, δεν είναι μια δραματική στιγμή, είναι απλά μια δήλωση. Μέσω της σκηνοθεσίας μου ήθελα την απουσία του coming out σαν event, οπως το περιμένει συνήθως ενα στρειτ κοινό.
Παρουσιάζοντας αυτό το έργο στην Κύπρο, δεν με ενδιέφερε τόσο να αλλάξω τη γνώμη ατόμων που δεν είναι δεκτικά προς τα δικαιώματα της κοινότητάς μας. Νιώθω πως είναι πιο σημαντικό ως queer άτομα να βλέπουμε τέχνη που να μας εκφράζει, να μας απενοχοποιεί και να μας συσπειρώνει. Αυτό είναι που φέρνει την αλλαγή.
Το θέατρο στην Κύπρο έχει ανάγκη από LGBTQI+ ρεπερτόριο που να παρουσιάζεται από LGBTQI+ άτομα, ειδικά στην περίοδο που διανύουμε τώρα. Οι περισσότερες παραστάσεις με queer θεματολογία γίνονται από άτομα που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως queer, κι όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις τους, είναι σημαντικό οι ιστορίες, οι εμπειρίες και τα βιώματα μιας κοινότητας να λέγονται από τα μέλη της. Έτσι λέγονται και καλύτερα.
Το κείμενο εντάσσει στοιχεία δυαδικότητας αλλά τους ασκεί κριτική μέσω του camp και της υπερβολής του, και αυτό είναι κάτι που επέλεξα να τονίσω μέσω της σκηνοθεσίας μου. Είναι ένα έργο που επιστρατεύει στερεότυπα για να τα σατιρίσει, που αυτοσαρκάζεται πλήρως και δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Η σκοπιά του είναι ξεκάθαρα διατομεακή (intersectional). Όπως αναφέρει και μια από τις κριτικές που γράφτηκαν, το κείμενο μας υπενθυμίζει ότι «η χειραφέτηση της σεξουαλικότητας και του φύλου δε σημαίνει (ποτέ, ποτέ, ποτέ) ότι σ’ απαλλάσσει από το ρατσισμό, το μισογυνισμό ή τον ελιτισμό».
Η επιτυχία του έργου μας (με 25 sold out παραστάσεις) αλλά και άλλων queer πρωτοβουλιών στην Κύπρο, όπως το φεστιβάλ κινηματογράφου Queer Wave και το πρόγραμμα εκδηλώσεων Sessions, μου δίνει ελπίδα για το μέλλον της κοινότητάς μας. Το κοινό γενικά είναι πολύ έτοιμο για τέτοια πράγματα. Άλλωστε, στην δική μας παράσταση μας δεν ήρθαν μόνο queer άτομα, πιστεύω πως προσεγγίσαμε ένα ευρύ φάσμα του κοινού, κι αυτό που κέρδισε τελικά ήταν το γέλιο και η θετική διάθεση. Ο κόσμος το είχε ανάγκη να περάσει καλά. Ανυπομονούμε να μοιραστούμε αυτό που κάναμε και με το κοινό της Αθήνας!
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
12 – 20 Μαΐου, στις 21:00
Διάρκεια:
Εισιτήριο: 12€
Κρατήσεις: 2108822551
Προπώληση εισιτηρίων: https://www.viva.gr/tickets/theater/5-lesbians-eating-a-quiche/
Red Jasper Cabaret Theatre, Κεφαλληνίας 18
****
Συντελεστές
Συγγραφείς: Andrew Hobgood, Evan Linder
Σκηνοθεσία: Εβίτα Ιωάννου
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Νάγια Αναστασιάδου, Έλενα Καλλινίκου, Λουκία Πιερίδου, Νιόβη Χαραλάμπους, Γιολάντα Χριστοδούλου
Μετάφραση: Άννα Δημητρίου
Καλλιτεχνική συνεργάτις: Κωνσταντίνα Peter
Σκηνικά: Ελένη Ιωάννου
Κοστούμια: Αλεξάνδρα Πετσετάκης
Σχεδιασμός φωτισμού: Μαρτίνος Θαλασσέτης
Γραφικά: Αντώνης Μούσιης
Επιμέλεια μακιγιάζ: Μέλανη Χρίστου
Κομμώσεις: Σοφία Δημητρίου (riahairdesign)
Βοηθός παραγωγής: Diego Armando Aparicio
Φωτογραφίες: Νεφέλη Παπαδάκη
Διεύθυνση παραγωγής: Κέντρο Παραστατικών Τεχνών ΜΙΤΟΣ