άννα κόκκινου
Μία σκηνή γεμάτη λευκά μαξιλάρια και ένα κορίτσι που ξεπροβάλει μέσα απ’αυτά. Ένα κλασσικό έργο που κάποτε φώναζε απαγορευμένο και ένας Χρήστος Καρασαββίδης που το χειρίζεται ακριβώς όπως του αρμόζει. Με ειλικρίνεια και τόλμη.
Μπορεί να είχα διαβάσει το βιβλίο και να είχα δει τις κινηματογραφικές μεταφορές του Κιούμπρικ και του Λιν, χρειάστηκε όμως αυτή η παράσταση για να καταλάβω πραγματικά τι συμβαίνει σε αυτή την τελικά όχι και τόσο περίεργη ιστορία.
1) Τα πάντα είναι θέμα οπτικής (και διαστροφής)
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνει κανείς διαβάζοντας την Λολίτα είναι να την εκλάβει ως την ιστορία του καθηγητή που ερωτεύεται το νυμφίδιο. Έτσι πέφτει στην παγίδα να αισθάνεται μια λύπηση για εκείνον και να αποδίδει ένα μερίδιο ευθύνης σε ένα ανήλικο κορίτσι. Στην πραγματικότητα όμως η ιστορία ανήκει στην ίδια την Λολίτα. Εκείνη είναι ο ήρωας της περιπέτειάς της και από εκείνη πρέπει να την ακούσουμε. Ο Καρασαββίδης αφήνει την Λολίτα να μιλήσει ελεύθερη και μακριά από τα λόγια του Χάμπερτ, για το τι πραγματικά βιώνει και νιώθει. Εκείνη είναι το θύμα και εκείνη καταστρέφεται μέσα στην άγνοιά της, χωρίς ποτέ να το έχει ζητήσει.
Το να βλέπεις την κάθε ιστορία από λάθος πλευρά σε οδηγεί σε λάθος και άλογα πορίσματα που εσένα σου φαίνονται απολύτως λογικά.
2) Όλοι κυνηγάμε αυτό που κάποτε χάσαμε και ήμαστε
Τοποθετώντας στην ίδια σκηνή τον μεσήλικα που αποζητά το χαμένο έρωτα της εφηβικής του ηλικίας, το κορίτσι που θέλει να βρει τον πατέρα που στερείτε, την ενήλικη Λολίτα που ψάχνει απεγνωσμένα ένα κομμάτι του αγνού ξεχασμένου εαυτού της και την Ιρίνα -την μούσα του ίδιου του Ναμπόκοφ- που αναζητά να βρει μια σύνδεση ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον της, ο Κρασαββίδης σε κάνει να συνειδητοποιείς πως οι άνθρωποι ό,τι και αν καταφέρουν, όσο και αν μεγαλώσουν πάντα θα γυρνούν πίσω στην ανοιχτή πληγή που τους καίει.
3) Το θέατρο δεν χρειάζεται να είναι αντικειμενικό και καθώς πρέπει
Μην χειροκροτάς αν δεν σου αρέσει η παράσταση. Μην φοβάσαι να πεις πως κάτι δεν σε συγκίνησε επειδή απλώς οι άλλοι το βρίσκουν υπέροχο. Μοιράσου τις καινούριες ιδέες σου και στήριξε εκείνες που έχουν οι άλλοι. Δεν χρειάζεται να υπάρχει κάποιος λόγος για να συμφωνείς ή να διαφωνείς με κάτι νέο και διαφορετικό. Μην σωπαίνεις, δεν είναι ντροπή. Μίλα γιατί έχεις ακόμα φωνή. Η σεξουαλικότητα πρέπει να πάψει να είναι θέμα ταμπού. Η τέχνη πρέπει να πάψει να φοβάται τη νέα γενιά.
4) Ένας άντρας μπορεί τελικά να καταλάβει τι νιώθει ένα κορίτσι
Ίσως επειδή, σε αντίθεση με τους σκηνοθέτες των δύο κινηματογραφικών μεταφορών, ο Καρασαββίδης είναι πιο κοντά ηλικιακά στην Λολίτα απ’ότι στον καθηγητή, καταφέρνει να παρουσιάσει τις σκέψεις της αξιοζήλευτα και με ρεαλισμό, τόσο στην ανήλικη όσο και στην πιο ώριμη εκδοχή της. Δύο τόσο διαφορετικές μα τελικά ίδιες Λολίτες που αγγίζουν και καθηλώνουν με την αλήθεια, τους φόβους και τα θέλω τους, μέσα από την ματιά ενός άντρα.
5) Οι σχέσεις πρέπει να είναι ισότιμες.
Όχι μόνο στους αριθμούς. Και στην ψυχή.
*Η Λολίτα συνεχίζει να μασάει την τσίχλα της για μερικές ακόμη παραστάσεις κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στο Γκάζι.