σε ,

5 τραγούδια που ταιριάζουν απόλυτα στο πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Κικής Τσιλιγγερίδου

Κομμάτια για το υποθετικό soundtrack του «Βυθισμένου ουρανού», όπως τα επέλεξε η ίδια η συγγραφέας

Η Κική Τσιλιγγερίδου παρουσιάζει σήμερα στα Μικροπράγματα το πρώτο της αστυνομικό μυθιστόρημα, «Βυθισμένος ουρανός» (και πρώτο μέρος από την Τριλογία της Στέλλας Άνταμς που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bell), με έναν τρόπο ελαφρώς διαφορετικό. Της ζήτησα να επιλέξει για ένα υποτιθέμενο soundtrack πέντε τραγούδια.

Πρώτα όμως της ζήτησα να μας εξηγήσει με λίγα λόγια τι είναι ο «Βυθισμένος ουρανός»:

«Ο “Βυθισμένος ουρανός” είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, με κεντρική ηρωίδα την αστυνόμο Στέλλα Άνταμς. Η Στέλλα Άνταμς έχει έρθει πρόσφατα στην Ελλάδα από την Αμερική, όπου ήταν μέλος μίας ομάδας του FBI. Πολύ καλά εκπαιδευμένη και πολύ ικανή, θα κληθεί να αντιμετωπίσει τις νέες της ευθύνες στην Αθήνα όπως μπορεί καλύτερα. Η πρώτη της υπόθεση έχει να κάνει με τη διαλεύκανση της αυτοκτονίας, που όμως ίσως είναι φόνος, ενός βιομηχάνου που η εταιρία του έχει πτωχεύσει. Μαζί με την ομάδα της, θα επιχειρήσουν να λύσουν το μυστήριο στον μικρότερο δυνατό χρόνο. Η ίδια η Στέλλα Άνταμς όμως, που κουβαλά ένα μεγάλο μυστικό και έναν πολύ μεγάλο εχθρό από την Αμερική, δεν είναι μία «φυσιολογική» αστυνομικός. Είναι ακραία σε όλα της, και όχι μόνο στην εμφάνιση (δείτε το εξώφυλλο, είναι σαν φιγούρα βγαλμένη από κόμικς).

Αντικοινωνική, πεσιμίστρια, με μία, ας την πούμε, «εκκεντρική» σεξουαλικότητα, καθόλου «ορθή» ως προς τους τρόπους με τους οποίους αντιμετωπίζει κάποιες πτυχές της δουλειάς της, και διαταραγμένη λόγω του επικίνδυνου ανθρώπου που ίσως την καταδιώκει, είναι ο πραγματικός πυρήνας του μυθιστορήματος. Και είναι ένας πυρήνας, και μία ηρωίδα, που εξελίσσονται: η προσωπική της ιστορία θα συνεχιστεί και στους δύο επόμενους τόμους, που θα κυκλοφορήσουν το 2020 και το 2021 αντίστοιχα. Όλοι μαζί, συνθέτουν την Τριλογία της Στέλλας Άνταμς. Από την οποία Στέλλα Άνταμς περιμένω πολλά. Αν και ακόμα είναι νωρίς για να πούμε περισσότερα.

Ο “Βυθισμένος ουρανός” είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που γράφτηκε για να διαβαστεί με απόλαυση από τους φίλους της αστυνομικής λογοτεχνίας. Που είναι πολλοί, και πολύ εκλεκτικοί.»\

To soundtrack

Λέει η Τσιλιγγερίδου: «Κάνω κάθε εβδομάδα μία playlist για τη δίωρη εκπομπή στο ραδιόφωνο του Amagi, και την κάνω την ίδια ημέρα, μέσα σε μερικές ώρες. Το κάνω πέντε χρόνια αυτό, κάθε εβδομάδα, και ξέρω να το κάνω γρήγορα και, θέλω να πιστεύω, με επιτυχία. Αλλά για αυτήν εδώ τη λίστα σκεφτόμουν μέρες. Γι’ αυτό και άργησα να τη στείλω στον Άρη. Δεν ήξερα ποια τραγούδια «έπρεπε» να διαλέξω για το βιβλίο και για τη Στέλλα Άνταμς, ποια να αφήσω έξω από τα πολλά. Δεν ήξερα επίσης αν θα ήταν καλό να επέλεγα «ψαγμένα» κομμάτια, δύσκολα, όχι πολύ γνωστά κλπ. Αλλά εντέλει νά τα 5 κομμάτια που συνθέτουν ένα μικρό soundtrack. Αυτά είναι. Όλα γνωστά, όλα αγαπημένα, και όλα πολύ-πολύ Στέλλα Άνταμς. Και, πέρα από αυτό, είναι όλα τους τραγουδάρες.»

Radiohead, Street Spirit

Οι Radiohead είναι οι πιο αγαπημένοι μου, και το Street Spirit είναι το τραγούδι τους που ξεχωρίζω μάλλον περισσότερο από όλα τα άλλα γιατί είναι το απόλυτα θλιβερό, ή καλύτερα το απόλυτα θλιμμένο τραγούδι. Κάθε φορά το ακούω από την αρχή, για πρώτη φορά. Και το ακούω συχνά. Δεν μπορεί να λείπει από καμία λίστα μου. Είναι σαν μία διαρκής υπενθύμιση. Πως, ό,τι και να κάνουμε, όσο και να προσπαθήσουμε, στο τέλος ο θάνατος θα έχει τον τελευταίο λόγο. Η απουσία. Ένα μεγάλο μαύρο κενό. Η Στέλλα Άνταμς το έμαθε αυτό ίσως κάπως αργά στη ζωή της, αλλά το έμαθε με τον πολύ κακό τρόπο, τον πιο άσχημο, και τώρα το ζει καθημερινά. Κοιτάζει κάθε μέρα τον δαίμονά της στα μάτια, και κάθε μέρα αυτός είναι εκεί, πάντα ίδιος και πάντα λίγο πιο «άλλος», καθώς την πλησιάζει όλο και πιο πολύ. Βασικά, έχει ήδη μπει μέσα της.

Είναι ένα τραγούδι που η Στέλλα Άνταμς θα άκουγε στο αμάξι της, αν το αμάξι της είχε CD player, ή κάτι τέτοιο. Αλλά δεν έχει. Παρ’ όλα αυτά, είναι ένα τραγούδι που την ανατριχιάζει, και που το καταλαβαίνει πολύ καλά. Ενώ έχω την εντύπωση πως δεν είναι λίγοι όσοι δεν το καταλαβαίνουν. Η απόλυτη επαναλαμβανόμενη και επαναλαμβανόμενη ανατριχίλα.

Amy Winehouse, Back to Black

Η Amy Winehouse είναι μάλλον ο ορισμός του αντισυμβατικού ανθρώπου, του αντισυμβατικού καλλιτέχνη, και η Στέλλα Άνταμς είναι εξίσου αντισυμβατική, με τον τρόπο της — και εξίσου αυτοκαταστροφική, ασφαλώς. Το Back to Black είναι βέβαια ένα αριστούργημα, ένα από τα πιο δυνατά ερωτικά τραγούδια που θα μπορούσαν να γραφτούν στην ποπ σκηνή του 21ου αιώνα, και από τα πιο αγαπημένα άρα. Δεν μπορείς παρά να ταυτιστείς με την ηρωίδα του, να γεμίσεις θλίψη και αγάπη γι’ αυτήν. Και να θυμηθείς πόσο ανόητο ήταν που χάθηκε, και που μαζί της, όχι με την ηρωίδα του τραγουδιού αλλά με τη δημιουργό, χάθηκαν και τόσα ακόμη τραγούδια και τόσες ακόμη στιγμές ταύτισης.

Κάτι που σκέφτομαι πάντα όταν έχω στο μυαλό μου τη Στέλλα Άνταμς είναι ακριβώς αυτό: πόσο άλλαξε, γιατί άλλαξε, γιατί έπαθε όσα έπαθε και πώς θα εξελισσόταν η ζωή της αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Αλλά δεν είναι διαφορετικά, είναι έτσι. Και πάντα είναι έτσι για τον καθένα μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό, οπότε καλό είναι να κάνουμε ό,τι μπορούμε στις κάθε φορά δεδομένες καταστάσεις. Όσο χάλια κι αν είναι. Δεν μας απομένει τίποτε άλλο. Από την άλλη, η ίδια η Στέλλα Άνταμς αγαπάει (και αυτή) τόσο λάθος, τόσο απελπισμένα, που καμιά φορά σκέφτομαι ότι το τραγούδι γράφτηκε για την ίδια.

Johnny Cash, Hurt

Σκέφτηκα πολύ αν έπρεπε να βάλω την αυθεντική, πρώτη εκτέλεση, των Nine Inch Nails ή την, αν μπορώ να το πω έτσι, αυθεντική διασκευή του Johnny Cash για το Hurt. Αλλά θα το έβαζα έτσι κι αλλιώς, είναι ιδανικό για το βιβλίο, και φυσικά για τη Στέλλα Άνταμς. Ίσως εκείνη να προτιμούσε τους Nine Inch Nails, δεν ξέρω. Επέλεξα τελικά τον Johnny Cash γιατί καταφέρνει και κάνει τελείως δικό του ένα παλιό, γνώριμο τραγούδι, δίνοντάς του ένα απολύτως δικό του νόημα: κάνοντάς το δικό του, κομμάτι της ζωής του.

Έτσι είναι και με τα βιβλία της Στέλλας. Πολλές λέξεις τους, πολλές ιδέες τους, είναι δανεισμένες από δεκάδες, εκατοντάδες άλλα βιβλία, βιβλία που αγαπώ και που δεν μπορώ χωρίς αυτά. Είναι όλα εκεί, αλλά είναι και ό,τι πιο προσωπικό είμαι εγώ, γιατί όλα τα άλλα ήταν μόνο η αφορμή. Νομίζω αυτό είναι και όλο το νόημα της συνολικής προσπάθειας που γίνεται να γράφονται βιβλία. Ή και τραγούδια.

Από την άλλη, όπως είπα και πριν, το κομμάτι αυτό είναι 100% Στέλλα Άνταμς, κι ας μην έχει την ηλικία, τις εμπειρίες του Johnny Cash ή των Nails. Έχει άλλα πράγματα, δικά της, και μπορεί να ταυτιστεί με τους στίχους, με τον σπαραγμό τους, με την αφοπλιστική ειλικρίνειά τους, από την αρχή μέχρι το τέλος. Θα μπορούσε να το ψιθυρίζει έτσι όπως θα άκουγε να πέφτει η βροχή. Και ίσως και να δάκρυζε λίγο. Πράγμα δύσκολο να καταλάβεις, γιατί φοράει συνέχεια εκείνα τα μαύρα γυαλιά.

Τρύπες, Γιορτή

Δεν γινόταν να μη βάλω ελληνικό συγκρότημα, δεν σκέφτηκα άλλους από τις Τρύπες —ή μάλλον ψέματα, σκέφτηκα, αλλά έμεινα στον Αγγελάκα για κάποιο λόγο—, οπότε δεν μπορούσε να ήταν άλλο κομμάτι από τη Γιορτή. Είναι παλιό, είκοσι ετών, είναι χιλιοακουσμένο, είναι εφηβικό, είναι ερωτικό, ναι, είναι όλα αυτά, αλλά είναι και Στέλλα Άνταμς μαζί, και η Στέλλα Άνταμς θα το άκουγε (ή το ακούει…) και ίσως και να το χόρευε κιόλας, με ευχαρίστηση. Μάλλον. Και έπειτα είναι και οι στίχοι: «Ζήσε μαζί μου στον αέρα, στη φωτιά, στη βροχή. / Μας περιμένουν άδειες μέρες, ραγισμένοι ουρανοί». Ή βυθισμένοι. Το ίδιο είναι.

Leonard Cohen, You want it darker

Ένας από τους λόγους που διάλεξα αυτό το τραγούδι του Leonard Cohen, το You want it darker, που είναι και ένα από τα τελευταία του, είναι ο τίτλος του. Και εδώ πια δεν έχουμε να κάνουμε με τον «Βυθισμένο ουρανό», αλλά με όλη την Τριλογία της Στέλλας Άνταμς. Γιατί, από τόμο σε τόμο, το ύφος θα αλλάζει, το σκηνικό θα αλλάζει, ο καιρός θα αλλάζει, και η Στέλλα Άνταμς θα είναι όλο και πιο… dark.

Από εκεί και πέρα, ναι, είναι ένα τραγούδι που θα μπορούσε να ακούγεται σε κάποιες πολύ συγκεκριμένες σκηνές του «Βυθισμένου ουρανού». Είναι κομμένο και ραμμένο για τη Στέλλα Άνταμς, που είναι μία παντοδύναμη γυναίκα, μπορεί να τα βάλει με πολλούς καλά γυμνασμένους άντρες ταυτόχρονα, αλλά είναι και σχεδόν ετοιμοθάνατη —και αυτή— και απολύτως ευάλωτη στα πάντα. Στον εχθρό που την καταδιώκει, στους ανθρώπους που ερευνά και ανακρίνει, στην ίδια την πόλη, και φυσικά στον εαυτό της. Αλλά τα θέλει και αυτή όλα να είναι όσο πιο dark γίνεται, οπότε: let it be that way.

ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΝΗΚΕ?

0 points
Upvote Downvote

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.