Γιώργος Τσαγκόζης
Το καρναβάλι παλιά ήταν ένα πολύ σημαντικό event διασκέδασης για τη χώρα, άπειροι δήμοι στην είχαν τα δικά τους καρναβάλια για τα οποία αισθάνονταν περήφανοι και τα διοργάνωναν με περισό μεράκι. Η τηλεόραση, αρχικά η δημόσια και μετά το 89 και η ιδιωτική, είχαν πολλά ρεπορτάζ και λάιβ από τα διάφορα μεγάλα καρναβάλια ανά την επικράτεια με τη μερίδα του λέοντος ως προς την ώρα που το έβλεπες ζωντανά στην τιβι να ήταν φυσικά το πάντα ξέφρενο καρναβάλι της Πάτρας.
Μπορεί να είναι η ιδέα μου, αλλά αυτές οι εποχές, που ο κόσμος διψούσε να “διονυσιαστεί” στα καρναβάλια, τουτέστιν να βγει να πιει φτηνά ξίδια να χορέψει μέχρι το πρωί και να ερωτοτροπήσει, έχουν αρχίσει να φθίνουν. Λίγο η κρίση που “ξενέρωσε” τον κόσμο και τον έκανε να μην έχει και πολύ όρεξη για γλέντια και ταξίδια για καρναβάλια, περισσότερο η αλλαγή νοοτροπίας του κόσμου που επέφερε η ευρεία χρήση του ίντερνετ, με την κοινωνικοποίησή να αλλάζει με τα social media (εκεί η ζωή μπορεί να είναι και κάθε μέρα καρναβάλι) και τις διάφορες υπηρεσίας που εμπνέουν το άραγμα στο σπίτι, με τις νέες γενιές να μην πολυκαταλαβαίνουν ΤΗΝ ΦΑΣΗ του καρναβαλικού ντυσίματος.
Με αφορμή αυτές τις σκέψεις μου, αποφάσισα να μπω στην ελληνική κιβωτό φωτο-αναμνήσεων, δηλαδή την Eurokinnisi και να ψάξω για φωτογραφίες από τα καρναβάλια μεταξύ 1999-2002, απο την Πάτρα, το Λουτράκι, το Ζάππειο, το Μοσχάτο την Ξάνθη και τον Άλιμο. Τις εποχές που ακόμα υπήρχε ανάγκη για διασκέδαση στους δρόμους.
Παρότι οι φωτογραφίες είναι μάξιμουμ 25 ετών, επειδή είναι εποχές προ ψηφιακής τεχνολογίας, φαντάζουν σαν να έχουν πάνω τους κάποιο φίλτρο τους instagram που να τις κάνει βίνταζ.
