Γυρισμένο το 1899, το Momijigari παρουσιάζει σχεδόν τέσσερα λεπτά από μια παράσταση kabuki με τους Onoe Kikugorō V και Ichikawa Danjūrō IX, δύο διάσημους δεξιοτέχνες της εποχής. Η ιδέα ήταν να διασωθεί ένα αποτύπωμα της παρουσίας τους στη σκηνή, όσο πρόχειρο ή σύντομο κι αν ήταν, προτού «αποχαιρετήσουν τον μάταιο τούτο κόσμο», αναφέρει το openculture.

Και δεν ήταν καθόλου νωρίς, καθώς και οι δύο άντρες πέθαναν το 1903, τη χρονιά που προβλήθηκε για πρώτη φορά η ταινία. Ο Danjūrō, εχθρικός απέναντι στη δυτική νεωτερικότητα, είχε θέσει ως όρο να προβληθεί μόνο μετά τον θάνατό του. Ωστόσο, τελικά προβλήθηκε δημοσίως αντί μιας παράστασης στην οποία ήταν πολύ άρρωστος για να εμφανιστεί, και η προβολή επεκτάθηκε σε μεγαλύτερη διάρκεια προς τιμήν του πρόσφατα εκλιπόντος Kikugorō.

Το Momijigari απεικονίζει το ομώνυμο έργο του 16ου αιώνα από το θέατρο Noh, που παίζεται επίσης σε εκδοχές kabuki και χορευτικά shosagoto. Όπως όλοι οι γυναικείοι ρόλοι στο kabuki, έτσι κι εδώ, παίζονταν αποκλειστικά από άνδρες ηθοποιούς. Η κυρία, που έχει βγει με τη συνοδεία της για το έθιμο Momijigari, δελεάζει έναν περαστικό πολεμιστή να πιει. Όταν εκείνος λιποθυμά, μαθαίνει στο όνειρό του ότι η κυρία είναι στην πραγματικότητα δαίμονας. Στη συνέχεια εκείνη αποκαλύπτει την αληθινή της μορφή και ακολουθεί μια μάχη. Ο πρωτοπόρος Ιάπωνας σκηνοθέτης Shibata Tsunekichi καταφέρνει να χωρέσει εντυπωσιακά μεγάλο μέρος της αφήγησης σε πολύ σύντομη διάρκεια, όπου περιλαμβάνεται και η εντελώς τυχαία απώλεια μιας βεντάλιας. Ο Danjūrō είχε επιμείνει να γυριστεί η σκηνή σε εξωτερικό χώρο, ακόμη και σε μέρα με αέρα.