Πριν λίγα χρόνια, μια διεπιστημονική ομάδα των Πανεπιστημίων Χάρβαρντ και Γέιλ συμμετείχε σε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης του περιοδικού Lapham’s Quarterly, με θέμα την παρασκευή και κατανάλωση αρχαίων μεσοποταμιακών συνταγών μαγειρικής που βρίσκονται στις λεγόμενες «Γαστρονομικές Επιγραφές του Γέιλ». Οι επιγραφές αυτές, που χρονολογούνται μεταξύ του 1730 π.Χ. και του 6ου ή 7ου αιώνα π.Χ., φέρουν κείμενα σε σφηνοειδή γραφή και παρέχουν γενικές και αποσπασματικές οδηγίες για την προετοιμασία πιάτων που κάποτε ήταν συνηθισμένα. Και ευτυχώς, κανένα από αυτά δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκο, γράφει το openculture.

Η χορτοφαγική σούπα pašrūtum περιέχει γεύσεις όπως κόλιανδρο, πράσο, σκόρδο και αποξηραμένο προζύμι. Το στιφάδο puhādi, που περιλαμβάνει αρνί και γάλα, αποδεικνύεται «νόστιμο όταν σερβίρεται με πιπεράτη γαρνιτούρα από θρυμματισμένο πράσο και σκόρδο».

Οι επιγραφές αυτές αποκαλύπτουν ότι και οι Βαβυλώνιοι απολάμβαναν πού και πού κάποιο ξενόφερτο πιάτο κάτι που, πριν 4.000 χρόνια, μπορούσε να σημαίνει ένα μπολ με elamūtum, ή «σούπα των Ελαμιτών», που πήρε το όνομά της από την προέλευσή της στο Ελάμ, περιοχή του σημερινού Ιράν. Ένα ακόμα πιάτο με γάλα, περιλαμβάνει επίσης αίμα προβάτου και άνηθο, που φαίνεται πως ήταν τότε το ύψιστο των εξωτικών υλικών. Το tuh’u, ένα στιφάδο με αρνίσιο κρέας, έχει έναν απόγονο που καταναλώνεται ακόμη στο σημερινό Ιράκ.

Η ανακατασκευή αυτών των συνταγών που συνήθως δεν περιλαμβάνουν συγκεκριμένες ποσότητες και αναλυτικές οδηγίες, απαιτεί κάποιες εικασίες. Ωστόσο, κανένα άλλο κείμενο στον κόσμο δεν μπορεί να μας φέρει πιο κοντά στην αρχαία μεσοποταμιακή γαστρονομία μέσα στην κουζίνα του σπιτιού μας.