Δημήτρης Καβατζικλής
Το να είσαι θετός πατέρας τεσσάρων παιδιών με ειδικές ανάγκες, ακούγεται δύσκολο έργο, αλλά ο Benjamin Carpenter μας διαβεβαιώνει ότι γίνεται ευκολότερο μετά τα δύο πρώτα και σχεδιάζει μάλιστα να υιοθετήσει και πέμπτο -αν και διευκρινίζει ότι η διαδικασία βρίσκεται ακόμα στα αρχικά της στάδια. Ο ομοφυλόφιλος πατέρας ονομάστηκε «Θετός γονιός της χρονιάς» για το 2016. Είναι επίσης μέλος της επιτροπής υιοθεσίας, πράγμα που του επιτρέπει να χορηγεί άδεια σε μέλλοντες γονείς καθώς και να ταιριάζει τα παιδιά με τις νέες οικογένειες.
Το ανοιχτό του πνεύμα και η προθυμία του να προσφέρει συμβουλές έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον πολλών υποψήφιων γονέων απ’ όλο τον κόσμο. Λέει ο ίδιος: «Παίρνω μηνύματα από ανθρώπους απ’όλο τον κόσμο. Ανθρώπους που ονειρεύονται να γίνουν γονείς. Μπορεί να είναι ανύπαντροι ή να είναι ΛΟΑΤΚΙ. Πολλοί από αυτούς έχουν έρθει σε επαφή μαζί μου για να μου πουν ότι τους εμπνέω. Με ενθαρρύνουν να συνεχίσω»
Ο Carpenter παραδέχεται ότι του πήρε αρκετό χρόνο ώσπου να συνειδητοποιήσει ότι η ιστορία του είναι μοναδική. Αποφάσισε να υιοθετήσει το πρώτο του παιδί στα 21 του μόλις χρόνια και λέει ότι ήξερε από καρδιάς ότι ήταν έτοιμος να προσφέρει ένα σπίτι για ένα παιδί με πρόσθετες ανάγκες.
«Ήθελα απλώς να είμαι μπαμπάς. Ένιωσα ότι είχα ζήσει τη ζωή μου και έκανα τα πράγματα που έπρεπε να κάνω. Ήξερα ότι ήθελα να γίνω γονιός. Για μένα, τα βιολογικά παιδιά δεν ήταν ποτέ στην πρώτη γραμμή. Είχα πάντα αυτή την ανάγκη. Ήθελα να υιοθετήσω παιδιά»
JavaScript is not available.
No Description
Υποστηρίζει ότι ο βιολογικός δεσμός δεν ήταν ποτέ θέμα γι ‘αυτόν. «Πιστεύω ότι η γονική μέριμνα είναι κάτι περισσότερο από ένα γονίδιο. Είμαι εκεί όταν τα παιδιά μου είναι άρρωστα. Τα πηγαίνω στα σχολικά παιχνίδια. Είμαι αυτός που θα είναι δίπλα τους όταν περάσουν μια απογοήτευση. Είμαι εκεί για να τα βοηθήσω. Για μένα, αυτό είναι που κάνει έναν γονέα»
Ο Carpenter θυμάται ότι υπήρξαν αρκετές δυσκολίες να υιοθετήσει το πρώτο του παιδί, πριν από μια δεκαετία, οι περισσότερες από τις οποίες οφείλονταν σε ανησυχίες που σχετίζονταν με την ηλικία του. Πιστεύει ότι η θρησκευτική ανατροφή του και ο ιερέας πατέρας του τον έκαναν να ωριμάσει νωρίς και να είναι έτοιμος για μια τέτοια απόφαση. Ωστόσο, δηλώνει ότι η διαδικασία έχει γίνει ταχύτερη και ευκολότερη από τότε, αν και οι αυστηροί έλεγχοι εξακολουθούν να ισχύουν, για προφανείς λόγους.
Η καθημερινότητά τους
Η καθημερινότητα του περιλαμβάνει πολλές επισκέψεις σε νοσοκομεία για τις ανάγκες των παιδιών του, καθώς και πολλή προετοιμασία για τις απαιτητικές καθημερινές τους ρουτίνες. Παρόλα αυτά, φαίνεται γενικά απτόητος από αυτό το φαινομενικά τρομακτικό καθήκον να φροντίζει τέσσερα παιδιά με ειδικές ανάγκες. Ένας άλλος παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι δεν είναι όλα τα παιδιά στο απλώς εγκαταλελειμμένα. Μερικά είναι θύματα κακοποίησης και παραμέλησης από τις οικογένειές τους. «Δεν ζητώ από κανέναν να πάει και να υιοθετήσει ένα παιδί με τετραπληγική εγκεφαλική παράλυση, επειδή κάτι τέτοιο δεν είναι για τον καθένα. Υπάρχουν όμως παιδιά που μένουν στα αζήτητα, απλά επειδή έχουν μαθησιακές δυσκολίες»
Η αγάπη με την οποία μιλά για τα παιδιά του είναι απόδειξη ότι δεν υπάρχει συνταγή για το τι κάνει έναν καλό γονέα. Η προθυμία του να υποστηρίξει τα δικαιώματα των μελλοντικών γονέων είναι αναμφισβήτητα ενθαρρυντική και είναι μέρος του στόχου του: «Υπάρχουν ακόμα πολλοί μύθοι γύρω από την υιοθεσία. Απλά θέλω να δείξω ότι ανεξάρτητα από το ποιος είσαι από πού προέρχεσαι, αν έχεις καλές προθέσεις μπορείς να το κάνεις»