Άρης Δημοκίδης
Με τον τρίτο του δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε και λέγεται Πινόκιο επιστρέφει ο Δημήτρης Σαμόλης. Παρότι είναι θεατρικός ηθοποιός αλλά και τραγουδιστής εδώ και χρόνια, η συμμετοχή του στις Άγριες Μέλισσες τον έκανε ξαφνικά εκατό φορές πιο γνωστό…
-Αναρωτιέμαι αρχικά πώς βίωσες και βιώνεις την εμπειρία της «τηλεοπτικής διασημότητας».
Είμαι από τους καλλιτέχνες που με αφορά πολύ το κομμάτι της δόξας και της αποδοχής. Το ονειρευόμουν από μικρός να με αναγνωρίζουν για τη δουλειά μου και τώρα που συμβαίνει έχω να πω ότι είναι ακόμα καλύτερο από αυτό που φανταζόμουν. Στο δρόμο μου λένε “Γεια σου γιατρέ!”, με ρωτάνε για σπόιλερ της σειράς και οι πιο ντροπαλοί απλά μου χαμογελάνε. Επίσης ένα ευρύ κοινό γνώρισε τη μουσική μου που υπό άλλες συνθήκες δε θα είχε γίνει τόσο γρήγορα. Είναι πολύ όμορφο αυτό που συμβαίνει.
-Τι σου αρέσει πιο πολύ στις Άγριες Μέλισσες;
Μου αρέσει που μπήκε η μυθοπλασία στην τηλεοπτική μας πραγματικότητα. Μου αρέσει που παίζουν κατά κύριο λόγο θεατρικοί ηθοποιοί. Μου αρέσει η κινηματογραφική αισθητική της σειράς, η σκηνοθεσία, η μουσική. Θεωρώ πως αυτή η σειρά θα αφήσει εποχή.
-Πώς είναι η εμπειρία στο σκηνικό του χωριού; Μοιάζει πολύ αληθινό στην τηλεόραση.
Κι από κοντά είναι όσο εντυπωσιακό φαίνεται στην τηλεόραση. Φτιάχτηκε ένα ολόκληρο χωριό για μια ελληνική σειρά. Το βρίσκω πολύ αισιόδοξο γιατί φάνηκε πως όταν επενδύσεις πραγματικά σε κάτι, ο κόσμος ανταποκρίνεται θετικά και επιβραβεύει κάτι φροντισμένο και ποιοτικό.
-Με ποιους ηθοποιούς κάνεις περισσότερη παρέα στα γυρίσματα;
Με κάποιους από τους ηθοποιούς γνωριζομασταν και πριν τη σειρά. Η αλήθεια είναι πως έχω μια αδυναμία στη Χριστίνα Χειλά Φαμέλλη (Θεοδοσία) και τον Αναστάση Ροϊλό (Νικηφόρο).
-Σχεδόν με το που μπήκες στις Άγριες Μέλισσες ήρθε ο Κορωνοϊός, και τα πάντα διακόπηκαν. Πώς ένιωσες;
Ήταν τόσο αναπάντεχο και πρωτοφανές όλο αυτό που συνέβη, που δεν άφηνε περιθώρια για άλλες σκέψεις. Είμαι φύσει τε και θέσει αισιόδοξος κι είχα πίστη πως θα ήταν κάτι περαστικό.
-Πώς πέρασες την καραντίνα;
Έκανα βόλτες με το σκύλο μου, μαγείρευα, έκανα live streaming στο instagram με άλλους καλλιτέχνες, έβλεπα κάθε απόγευμα τον κύριο Τσιόδρα κι άκουσα όση μουσική δεν είχα το χρόνο να ακούσω πριν.
-Πώς βλέπεις την κατάσταση στον καλλιτεχνικό χώρο τώρα; Μιλάω για το Support Art Workers.
Χαίρομαι πολύ που ξεκίνησε από μια ομάδα καλλιτεχνών που θέλησαν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα με τρόπο δημιουργικό και γόνιμο.
Υπήρξαν βέβαια και φωνές που θέλησαν με πιο λαϊκίστικο τρόπο να εκφραστούν με θυμό και ταρατατζούμ, τις οποίες σέβομαι ακόμα κι έτσι, αλλά δε με αντιπροσωπεύουν. Και λέω δε με αντιπροσωπεύουν γιατί σε κάποιες περιπτώσεις παρουσιάστηκαν ως εκπρόσωποι των καλλιτεχνών συλλήβδην, πράγμα το οποίο φυσικά και δεν ίσχυε.
Μου αρέσει να διαδηλώνω για αυτά που πρεσβεύω και όχι για αυτά που αντιμάχομαι. Να υπάρχει δηλαδή θετικό πρόσημο σε έναν αγώνα κι όχι αρνητικό.
-Τι σου προσφέρει η μουσική που δεν το προσφέρει η υποκριτική;
Η μουσική μου προσφέρει το δημιουργικό κομμάτι της τραγουδοποιϊας. Το θεωρώ μαγικό ότι από τη σιωπή και το τίποτα γεννιέται ένα τραγούδι. Από την άλλη με την υποκριτική φεύγω από το μικρό μου εγώ που νομίζει οτι είναι το κέντρο του κόσμου και για λίγο με βάζω σε μια γωνίτσα και προσπαθώ να υπερασπιστώ τον εκάστοτε ήρωα που υποδύομαι. Είναι πολύ λυτρωτικό.
-Πώς προέκυψε ο καινούργιος σου δίσκος;
Από όταν ανακάλυψα ότι μπορώ να φτιάχνω τραγούδια, είναι πλέον τόπος ζωής. Νιώθω πως άνοιξε ένα κανάλι μέσα μου που είναι κι εύχομαι να είναι ανεξάντλητο. Θα θελα κάθε χρόνο να βγάζω δίσκο. Νιώθω ότι έχω πολλές ιστορίες μέσα μου που ψάχνουν ακροατές.
-Τι είναι λοιπόν για σένα ο Πινόκιο;
Ο Πινόκιο είναι μια ξύλινη μαριονέτα που το μόνο που ονειρεύεται είναι να γίνει πραγματικό αγόρι και να νιώσει τα αληθινά του συναισθήματα. Κάτι σαν εμένα. Από μικρός αναγκάστηκα πολλές φορές να γίνω ξύλινος και σκληρός προκειμένου να ανταποκριθώ στις προσδοκίες των άλλων και να γίνω αποδεκτός. Ώσπου κάποια στιγμή έρχεται στη δρόμο μου η καλή νεράϊδα της μουσικής και τραγούδι το τραγούδι με φέρνει όλο και πιο κοντά στον αληθινό μου εαυτό. Εύχομαι στα αθώα ψέματα και τις μελωδίες του Πινόκιο, ο κόσμος να βρει κάτι κι από τη δική του διαδρομή προς την αλήθεια.
-Θα ήθελα να μου μιλήσεις για τη συνεργασία με τους Καραμουρατίδη / Ευαγγελάτο. Κάνατε μαζί το τραγούδι Ζάχαρη.
Ο Γεράσιμος κι ο Θέμης είναι η τρανή απόδειξη ότι κι όμως μπορούμε να τα έχουμε όλα στη ζωή. Ξεχειλίζουν ταλέντο και φως, είναι απόλυτα επιτυχημένοι ενώ ταυτόχρονα είναι ακομπλεξάριστοι, γήινοι και αυτοσαρκαστικοί. Είμαστε φίλοι και με τους δυο, έτυχε να ακούσω το ντέμο κι αμέσως είπα: “Πλάκα μου κάνετε; Αυτό είναι για μένα!” Ο Θέμης μάλιστα ήρθε και στο στούντιο και η βοήθειά του ήταν παραπάνω από πολύτιμη. Τους θαυμάζω πολύ κι ανυπομονώ για το νέο τους δίσκο με τη Νατάσσα Μποφίλιου. Αυτή η τριάδα είναι αληθινή συναστρία.
-Έχεις δύο πολύ ενδιαφέροντα ντουέτα στο άλμπουμ. Μίλησέ μου γι’ αυτά.
Η Μάρθα Φριντζήλα είναι μια πολυσχιδής καλλιτέχνης που τη γνώρισα από κοντά ως δασκάλα στη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Γράφοντας το συγκεκριμένο κομμάτι είχα στα αυτιά μου τη φωνή της και χάρηκα πολύ που της άρεσε τελικά και το ηχογραφήσαμε. Ο Κωστής Μαραβέγιας είναι από τους πρώτους που απενοχοποίησε τη χαρά στο εντός πολλών εισαγωγικών έντεχνο τραγούδι και τον ακολουθώ από τα πρώτα του βήματα. Μοιραζόμαστε το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου Πινόκιο το οποίο το έγραψα στα σαββοπουλικά πρότυπα του Καραγκόζη. Θεωρώ ότι ταίριαξε πολύ και στο ύφος του Κωστή!
-Από πού εμπνέεσαι για τους στίχους σου;
Δε με εμπνέουν τα ηλιοβασιλέματα κι ο ουρανός. Αντλώ έμπνευση από τα πιο απλά πράγματα. Η κοπέλα στην ταμιακή του σούπερ μάρκετ που θα κοιτάξει το ρολόι της ενώ σαρώνει την τιμή από ένα σακουλάκι φακές, είναι για μένα βούτυρο στο ψωμί μου. Με αφορμή αυτό μπορεί να κάτσω να σκεφτώ ότι δε βλέπει την ώρα να πάει να συναντήσει το αγόρι της ή το κορίτσι της, ότι οι δείκτες του ρολογιού αισθάνονται αμήχανα που εκείνη τους κοιτάει κάθε δέκα δεύτερα κι έτσι να φτιάξω ένα τραγούδι για το πως οι δείκτες ενός ρολογιού αντιλαμβάνονται το χρόνο μέσα από τον έρωτα. Και μιας και το είπα τώρα, λέω να το γράψω για τον επόμενο δίσκο, χαχα!
-Κάποιες φορές έχεις ένα τρυφερό και παιχνιδιάρικο ύφος γραφής στα τραγούδια σου, όπως πχ. στο Ατάρι, ή στο αγαπημένο μου απ’ το νέο σου δίσκο το Κουρκουμπίνια. Φοβάσαι μήπως κάποιοι θεωρήσουν το στυλ σου υπερβολικά περίεργο ή σαχλό;
Η αλήθεια είναι πως έχω μια ανασφάλεια ότι μπορεί κάποιος να πει ότι γράφω “τραγουδάκια”. Για παράδειγμα ακούγοντας το Δι’ Ευχών της Αλεξίου λες «τι κομματάρα»! Ακούγοντας το Ατάρι εικάζω πως λένε «ωραίο κομματάκι» στην καλύτερη των περιπτώσεων. Βέβαια προσωπικά βρίσκω μεγάλη τρυφερότητα σε κομμάτια που είναι τόσο περιγραφικά. Συγκεκριμένα τα Κουρκουμπίνια που είναι στο νέο δίσκο, όταν το άκουσαν πολλοί φίλοι μου είπαν πας καλά; Θα το βάλεις στο δίσκο; Νομίζω όμως ότι δεν έχω εναλλακτική γιατί αυτά τα κομμάτια με εμπνέουν. Θα δείξει.
-Ξεκίνησες με αγγλόφωνο δίσκο αλλά σε κέρδισε τελικά ο ελληνικός στίχος…
Συνεχίζω και γράφω τραγούδια στα Αγγλικά απλά δεν τα δισκογραφώ. Στην αρχή φοβόμουν πολύ τον ελληνικό στίχο γιατί όλες αυτές οι ιδέες που είχα πίστευα ότι θα φάνταζαν κάπως στα ελληνικά. Από ένα σημείο και μετά όμως εξοικειώθηκα και το απολαμβάνω.
-Τι σχέδια έχεις για το μέλλον;
Έχω ξεκινήσει να γράφω μια σειρά για την τηλεόραση και ήδη σιγά σιγά μαζεύω υλικό για τον επόμενο δίσκο. Επίσης μέσα στο καλοκαίρι θέλω να γράψω ένα μιούζικαλ. Τέλος, κάνω ήδη πρόβες για την Αντιγόνη του Σοφοκλή σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, όπου υποδύομαι τον Αίμωνα. Θα ξεκινήσουμε περιοδεία στις 15 Ιουλίου με τους Ιωάννα Παππά, Γιώργο Χρυσοστόμου, Λουκία Μιχαλοπούλου, Χριστίνα Χειλά Φαμέλλη και Μάνο Καρατζογιάννη.
-Για φινάλε, θέλω να σε ρωτήσω αν είσαι ερωτευμένος αυτό το διάστημα, και εσύ να μου απαντήσεις με ένα κλισέ, αινιγματικό «είμαι καλά, είμαι καλά». 😉
Θα σου απαντήσω ευθέως Άρη: Είμαι πολύ ερωτευμένος!